Mijn kleur

Mijn kleur

Ze konden omgaan
met mijn zachtheid.
Mijn liefde.
Mijn warmte.
Met hoe ik voel
wat anderen nodig hebben,
vaak nog voordat zij het
zelf uitspreken.

Maar niet met het deel
dat geen ja en amen zei.

Niet met het deel
dat iets anders zag.
Dat door maskers heen keek.
Dat vragen stelde
waar anderen zich liever
stil hielden.

Want liefde
zo voelde het vaak
was er vooral
zolang mijn kleur
niet botste met die van hen.

Zolang ik meebewoog.
Begripvol bleef.
Zacht bleef.

Alsof verbinding betekende:

Blijf dichtbij
maar word niet te helder,
niet te uitgesproken,
want jouw waarheid
raakt soms plekken
waar anderen liever
niet kijken.

Dus leerde ik mezelf
in te slikken.

Mijn woorden slikte ik in
nog voordat ze überhaupt
door iemand gehoord
konden worden.

Ik paste me aan
tot ik soms bijna vergat
hoe mijn eigen kleur voelde.

Maar ergens
bleef iets in mij wakker.

Mijn vuur.

Niet geboren
uit woede.
Niet geboren
om te breken.

Maar geboren
op de momenten
dat ik mezelf
te lang had verlaten.

Tot iets in mij opstond
en zei:

Tot hier.

Hier raak je iets
dat heilig is voor mij.

Mijn stem.
Mijn kleur.
Mijn waardigheid.
Mijn bestaansrecht.

En wat kostbaar is…
laat zich niet
eindeloos verlaten.