Mijn gevecht met mezelf

Mijn hele leven ben ik al aan het vechten. Waarvoor of waarmee zal je je afvragen. Met mezelf. Dat zag ik vroeger natuurlijk niet zo toen was gewoon de hele wereld stom. Maar gaande weg zie ik dat ik constant liep te worstelen met mezelf, mijn gevoel, de maatschappij en de mensen om mij heen. Altijd voelde ik me anders, onbegrepen, tot last. De brief aan mijn moeder was een op stapje hier naar toe daar ligt de oorsprong want als je ouders je het gevoel al niet kunnen geven dat je geliefd bent, je niet meegeven dat je heel veel kunt bereiken als je maar probeerd logisch dat je dan ook zo gaat denken en voelen. En als je midden in je pubertijd constant bestempeld wordt als apart maar niemand uit kon leggen wat ze daar mee bedoelden dan ga je ook denken dat je een rare bent. En dat gevoel heb ik nog steeds elke dag is er wel een situatie een moment waar dat gevoel weer naar boven komt. Dat ik me minder voel als een ander, me schuldig voel omdat ik daardoor niet ben wie ik zou willen zijn. Niet de mama, niet de vriendin en niet de vrouw die ik misschien wel zou kunnen zijn. Vandaar dat ik binnenkort ga starten met emdr want het het is tijd voor verandering. En ik ben doodsbang voor wat me te wachten staat en ik weet dat ik het zwaar ga krijgen maar ik ben er klaar voor deze keer ga ik het gevecht met mezelf winnen omdat ik eindelijk het waarom snap.