mijn eerste verhaal

mijn eerste dagboek hier online.

schrijven helpt mij altijd zo erg.
Ik kan helaas niet alles delen met iedereen.
me vriendinnen hebben het ook druk met hun eigen leven, wat meer als normaal is want zelf heb je dat ook.
Ik werk ik het bedrijf van mijn vriend met zijn ouders. dus als ik me irriteer aan dingen kan ik dit ook niet altijd delen.
het is namelijk wel zijn familie.

en vandaag is het echt zo'n dag, dat de hele familie "de vries"de pik op mij heeft. zo voelt het dan.
In hun beleving kan dit natuurlijk anders zijn dat realiseer ik me ook wel. maar soms weet ik gewoon echt niet meer wat ik moet doen.

In feiten ben ik een beetje een buitenstaander bij hun en helaas voelt het soms ook echt zo.
Ik denk heel anders en doe hele andere dingen, mijn mening is ook heel anders. En ook dit is niet meer dan normaal want ik heb ook een heel ander persoon.

het is alleen bij hun zo dat alleen de manier hoe hun denken en doen normaal en goed is. En daardoor voelt het oor mij soms wel is alsof ik echt het "buitenbeentje"ben. En ik weet ook wel dat dit niet hun bedoeling is, maar hier kan je gewoon niet overpraten.

Ik vind het zelf echt jammer want mijn schoonfamilie is prive echt wel geweldig., maar omdat je nu samen werkt met ze leer je ze veel sneller en intenser kennen. dus ook de mindere kanten heb je veel sneller door.

Het is dan ook juist zo moeilijk om me gevoel uit te spreken tegen me vriend , het zijn namelijk wel zijn ouders en broertje.

En vandaag is het dus weer zo'n dag dat ik in hun ogen alles verkeerd doe. De computers doen het niet sinds gister, en ik ben sinds dien al met de ict man in gesprek en dingen aan het doen. maar het lukt niet. nu heeft hij vannacht een scan gemaakt en dat duurde heel lang dus we konden pas vanochten weer kijken. maar volgens de familie "de vries"komt het allemaal maar door mij en doe ik niks en niet snel genoeg. En gister deed ik ook al van alles verkeerd. Dus alles bij elkaar word het nu wat vervelend.

Ik weet ook gewoon niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan, omdat hier niet gepraat kan worden. Dit heb ik namelijk 1x geprobeerd en toen lag het allemaal aan mij. ja als we alles een kant op schuiven kun je niet echt praten. dus dit doe ik dan ook maar niet meer.

Ik probeer dan ook alles maar langs me heen te laten gaan, of het me niet zo persoonlijk aan te trekken, maar soms lukt dit gewoon niet zo goed.

ik heb lang na gedacht of ik deze tekst prive op openbaar zou maken.
want eerst instantie dacht ik: het is mijn dagboek dat is toch wel privé. en als ik het online zet gaan mensen misschien reageren met dat ik me niet moet aanstellen ofzo.
maar aan de andere kant als ik het openbaar zet kunnen mensen mij helpen. want misschien hebben hun een idee hoe ik hier het beste mee om kan gaan.

Dus ik heb besloten heb nu openbaar te zetten. daarom heb ik de namen in het verhaal anders gemaakt. En hoop ik dat jullie mij misschien tips kunnen geven .