Mijn boosheid.

Hallo lezers,

Hoe reageren jullie je woede af? Ga je staan schreeuwen tegen de eerste de beste die je tegen komt? Krop je het op totdat de bom barst? Of vertel je gewoon direct wat je dwars zit?

Ik doe geen van dit alles, maar tegelijkertijd ook alle 3 de dingen wel.
Eerst wordt ik boos op mezelf, ik blaf mezelf af op alle punten die ik kan pakken, geef mezelf de schuld van wat er aan de hand is en ga depressief een dagje het leven door.
De volgende dag ben ik een chagrijnig mormel dat rond loopt, mensen die achter mijn rug om kletsen krijgen doodsblikken en als er iets niet gebeurd wat ik niet had verwacht wordt ik chagrijnig op de persoon waar het door komt.
En vervolgens ga ik praten met een vriendin, huil ik een uur en eet ik mezelf helemaal vol met ongezond voedsel, waarna ik natuurlijk weer boos op mijzelf ben na die tijd.
Maar als laatste zoek ik een mooie sticker uit. Ja je leest het goed, een sticker! Ik heb namelijk een mooi blaadje in mijn bureau lade liggen. Eentje waar heel erg veel stickertjes op staan. Elke sticker betekent 1 boze dag, een woede aanval, een depressief moment, en ga zo maar door.
Waarom ik dat doe? Ik heb werkelijk geen idee. Misschien om bij te houden hoevaak ik boos ben

Vandaag was ik ook heel erg boos, een vriendin, die ik al jaren lang mijn beste vriendin kan noemen negeert me volkomen afgelopen maanden. Normaal snap ik het wel, ze is druk met haar leven, maar is dat een reden om je beste maatje volkomen weg te schuiven? Ik heb al meerdere keren aangegeven dat ik met haar wil praten, onze problemen met elkaar uit wil praten, want ja die zijn er. Een heleboel opgekropte irritaties naar elkaar. Iedere keer zegt ze weer met haar liefelijke stem dat ze ook graag praten wilt, en dat we snel afspreken moeten, maar steeds komt het er niet van. Dan moet ze sporten, dan heeft ze een andere afspraak staan, dan moet ze werken, met andere woorden ze ontloopt me volkomen. Als ik zo belangrijk voor haar ben, wat ze zegt, waarom laat ze het dan niet merken? Ik zit er namelijk ontzettend mee!
Nu heb ik het bovenstaande riedeltje afgelopen week mee gemaakt, tot dat ik er vandaag een punt achter heb gezet. Ik heb haar een berichtje gestuurd dat ik deze week nog met haar wil praten en dat ze anders gewoon niet welkom op mijn verjaardag is. Niet omdat ik haar niet meer aardig vind, maar omdat het mijn verjaardag compleet zal verpesten. Ze zal ontzettend gaan dwarsbomen. Doen alsof ze het leuk heeft maar aan mij doorschemeren dat ze er totaal niet op zit te wachten met me te praten. Maar aan de andere kant, nodig ik haar niet uit? Dan wordt ze vreselijk boos dat ze niet welkom was. Snap je mijn punt? Ze drijft me in een hoekje.
Ik heb ook gezegd dat het me ontzettend veel pijn doet om op deze manier aan de kant te worden geschoven. Ze heeft er toch recht op te weten hoe ik me voel? Waardoor ik me zo voel?
Nu is alleen het stomme, ik schrijf dit verhaaltje, om de tijd te doven. Ze heeft me al terug geappt, ik zie het lichtje continu knipperen! Maar ik ben z'on pussy, eentje die het bericht wel durft te schrijven, maar niet durft te kijken naar wat haar reactie erop is. Wordt ze boos dat ik dit haar stuur? Of begrijpt ze me, wilt met me afspreken ( en zegt dit dan misschien weer heel de tijd af... ) ik weet het echt even niet meer.
Ik heb onlangs een goeie vriendin verloren, en ik weet niet of ik het aan kan er nog eentje te verliezen.

Dit was mijn eerste berichtje, nieuwe start maar niet direct met iets leuks.
Word vervolgd!