Mijn beste vriend werd opgenomen

heeii,

laten we beginnen bij het begin. een half jaar geleden leerde ik een jongen via het internet kennen. het klikte goed en werden al gouw super goede vrienden. we skypeden elke dag tot laat in de nacht . hij was super eerlijk altijd dat sprak me zo aan. het is een super inspirerende jongen waar je echt uren naar kan luisteren. hij heeft echt een ontzetten mooie manier van denken. hij maakte me echt super blij! ik leerde van hem om vanuit andere mensen dingen te bekijken. het punt was deze super goede vriend woonde 225 km van mij vandaan!! na 3 maanden besloten om een keer af te spreken. die dag vergeet ik nooit meer. ik wist niet dat ik zo goed bevriend kon zijn met een jongen! we hebben die dag echt helemaal niets uitgevoerd haha. we hebben de hele dag door de stad gedwaald en gepraat. echt uren lang gepraat... die dag vertelde hij mij ook dat er vroeger ontzettend veel problemen thuis heeft gehad en dat hij daar nu psychisch last van heeft. hij vertelde me dat hij bij een psycholoog liep en dat hij waarschijnlijk over een paar maanden op genomen moest worden in een kliniek om te kijken waar hij last van had. ik schrok best wel. deze jongen droeg een enorme rugzak met ellende van het verleden met zicht mee!
een maand later werd er door zijn psycholoog dissociatie geconstateerd. En toen ging het ineens allemaal heel snel. Na 6 weken werd hij opgenomen in een kliniek. Ik sprak hem vaak niet of nauwelijks. Dit had hij me van tevoren verteld maar toch deed het pijn. In de weekenden mocht hij naar huis maar ook dan sprak ik hem weinig. Ik miste hem ontzettend. De persoon waar ik alles mee deelde, die ik alles vertelde was ineens weg. Op de momenten dat ik hem sprak voelde het alsof ik met een vreemde aan het praten was. Deze periode was erg heftig. Ergens op de helft van de periode dat hij daar gezeten heeft ben ik op de trein gestapt en naar de kliniek toe gegaan. Net op die dag zat hij er zwaar doorheen. Ik had het gevoel dat hij dingen voor me achter hield. Op de terug weg in de trein heb ik gehuild. Ik voelde me zwaar (sorry voor mijn woorden) klote!!! Ik durfde hem niet te vertellen hoe ik er over dacht. Ik was bang om hem te verliezen of om hem er nog een probleem bij te geven. Ik voelde me ook schuldig. Ik was samen met zijn neef en ouders de enige die met hem contact hield. De rest heeft hem keihard laten vallen... Achteraf ben ik blij dat ik heb doorgezet! Maar ik heb na een tijd hem toch duidelijk gemaakt wat ik er van vond. Dat was de eerste keer dat ik hem heb horen huilen. Na die dag werd het wel steeds een stukje beter. Het einde van de behandeling kwam in zicht en vorige week is hij ontslagen uit de kliniek. Nou ja ontslagen... De was de 1e behandeling. Er volgen er nog meer..... En direct veranderende het contact! Alles werd weer positief! We praten weer veel!
Vandaag heeft hij me verteld dat hij een vriendin heeft! het was zo lief! de manier hoe hij over haar praatte en hoe trots hij keek. ik was zo blij voor hem! hij zit nu in een zware periode en ik gun hem zo om gelukkig te zijn! maar aan de andere kant vind ik het ook vervelend. Vervelden voor hem dan! Zijn vriendin heeft hij en de kliniek leren kennen en ze zijn daar ook een relatie begonnen. Dit wisten de begeleiders. Daarom mogen ze de volgende behandelingen niet bij elkaar. Kik vind het zo erg voor hem! zij zit daar nog. hij moest huilen toen ik hem op belde. hij mist haar verschrikkelijk en het doet me pijn om hem zo te zien. Ze zijn beiden nog lang niet klaar en ze hebben nog een lange weg te gaan tot ze "genezen" zijn. Ik gun ze beiden het geluk met elkaar en hoop ontzettend dat ze dit mentaal ook aankunnen. Het word wel een behoorlijke opgave voor ze omdat ze ook aan zichzelf moeten gaan werken. Ik hoop dat ze het redden met zijn tweetjes!
Afstanden maken dit soort situaties veel moeilijker. Als iemand verdrietig is het wel fijn dat je iemand een knuffel kan geven. Er recht voor hem zijn!

Xx mij