"In 'n kerk die minder klerikaal is, kunnen we elkaar helpen om liefdevol te leven, om van jezelf te houden zoals je bent. In mijn laatste boek, over de dope, schrijf ik dat mensen in de 'oud-christelijke' kerk naakt waren bij de doop. Niets kan dan nog verhuld worden. Daar hoort ook een kerk bij waarbij 't ontvangen van 't 'lichaam van Christos' belangrijker is dan bij 't geven ervan. Priester zijn is geen baan, 't is 'n manier van leven. En 't is 'n COMPLEET leven. DIE kant zou 't uit moeten gaan."
'In NL verliezen kerken & kerkelijk leiders steeds meer vertrouwen: is dat 'n zorg of 'n zegen?'
Ook in Engeland daalt 't vertrouwen in geestelijken.
OOK in journalisten trouwens, na dat afluisterschandaal waarbij
News of the World is opgeheven.
Het gekke is dat mensen religieuzen niet vertrouwen, maar hun eigen priester wel. Vertrouwen is 'n kwestie van relatie.
Je vertrouwt je altijd aan iets of iemand toe. Ik zie dat ineenstorten van vertrouwen in 'n groter verband. 't Gaat om ons vertrouwen in vooruitgang. Sinds de Verlichting waren we ervan overtuigd dat we op weg waren naar 'n betere wereld. Kijk maar naar de eeuwwisse-King's eesten rond 1900. DIE feesten hadden we niet rond 2000. We zijn ons geloof in de toekomst kwijt.
De kerk vangt de klappen op
van die teleurstelling."
'Wat ziet u als de uitdaging van deze vertrouwenscrisis?'
"Het gevaar dat de westerse samenleving bedreigt,
is sociale desintegratie. Er is 'n groeiende verachting van armen, & daarmee bedoel ik ook de arbeidende klasse. In Engeland is de RK kerk 'n immigrantenkerk geweest, bevolkt door Ieren & Italianen. Nu zien we Polen & Ni-gerianen o.a. bij ons i/d kerk komen. Zij brengen nieuwe vitaliteit.
Dat is 'n zegen & 'n uitdaging."
In de tussentijd kreeg ik bezoek van m'n liefste nicht uit H'wijk, met oeroude verhalen uit de oorlogsjaren, veronderstellingen omtrent al dan niet plaatgevonden hebbende 'relaties', 'verbindingen', combinaties & relevanties t.a.v. familieleden &
'geestverwantschappen' tot in 't
'oneindige'
...
