met mydischopjes & ~emmertjes op pad {naar binnen}

ALLES
wat mydimenschjes
doen en laten
draait uiteindelijk
om menselijke{r}
bevrediging.

Het
begint al
als pasgeborene die
verlangt naar warmte en
koestering, moedermelk
vers van de
borst en ouderlijke
aandacht.

Ons
hele verdere
leven is als
een gevecht voor dat oer~
voedsel a.h.w.,
lichamelijk, geestelijk,
sociaal, verbaal d.m.v. mydiverhaaltjes met inhoud.
't Plantaardige & {zoog~}dierlijke
heeft steeds meer plaats gemaakt
voor vermenselijking.

Uiteindelijk
kwamen we dan dus ook
via die geschiedenis van bijna tweeduizend jaar geleden
telkens weer terecht bij al onze kritische vragen
over verschillende benaderingen
van de omschrijving omtrent de nogal traditionele tegenstellingen
tussen b.v. 't 'oorlogszuchtige jodendom' & 't 'vredelievende christendom'
met alle gevolgen vandien v/d opvolgers van de Pax Romana
der Romeinse keizers
& legioenen
rondom.

We
hebben al
eerder en vaker
gezien dat er in de geschiedenis
van het jodendom tot en met de z.g. Talmoedim
{om ons maar even te beperken tot deze periode}
een humaniserende tendens
aan te wijzen is.

Strenge wetten,
die de doodstraf op bepaalde vergrijpen zetten,
worden met steeds meer restricties omgeven
zodat ze bijna praktisch
onuitvoerbaar gaan
worden?

Van
dat jodendom
maakt ook de beweging
van Yehosjoea haNatsri {aka haMasjiach} deel uit,
althans in die eerste fase van haar bestaan.
Het is moeilijk om goed zicht te krijgen
op de geestelijke leiders v/h jodendom in Yesjoea's tijd,
omdat ze niets op papier gezet hebben voorzover wij weten
{het dichtst erbij komen de Qumranrollen}?
Toch is er voldoende reden om aan te nemen
dat die humaniserende tendens die we in de brieven van Sjapo [e.d.] zien
& wat later in de vier evangelies, een parallel heeft
bij de farizese voorgangers
v/d 'rabbijnse theologen'.
Als we, zoals gewoonlijk, deze ontwikkelingen
steeds verder, dieper en hoger proberen te duiden,
zie je dat de g d die door mensen a.h.w. is 'ontworpen' een weg gaat met mensen
en dat die mydimensen niet alles op
EEN
en dezelfde dag leren:
de kern is daar,
maar de uitwerking ervan
gaat minstens 2000 jaar lang door!
Dit schijnt te gaan in de richting
van een soort van vooruitgangsgeloof
waarin de mensheid steeds humaner aan het worden is,
maar zo zou ik het niet willen stellen.
De vooruitgang wordt vooral geboekt
als het gaat om inzicht
en nog heel wat minder als het gaat om ons gedrag?!
Dat is de tragiek v/d mensheid in 't algemeen & v/d kerk in 't bijzonder.
Het Licht in de duisternis, 't Zout in de pap, 't Water dat naar zee stroomt:
het is allemaal al vanaf het begin af aan aanwezig, beschikbaar,
voorhanden, bruikbaar, onderweg & vormt al met al
't centrale punt van ons mensworden:
de menswording van alle mensen
van alle tijden en plaatsen
in diverse vormen.
Dat is de schat in de akker
van ons lichaam & ons brein:
de voorraad talenten waarover we
allemaal min of meer
beschikken.