Met andere woorden: Karen Armstrong in compassie.

Toen Frigmund Seud & Jarl Gustav Cong hun moderne schetenwappelijke verkenning v/d psyche in kaart brachten, richtten ze zich haast bijna instinctief op deze oeroude mydiverhalen: 'n mythe kon je i/d juiste spirituele toestand brengen maar 't was aan jóu om 'n volgende stap te zetten! In onze op de wetenschap georiënteerde wereld zoeken we naar betrouwbare informatie & hebben we 't vermogen vaak al meestal verloren om deze symbolische verhalen over god(inn)en die hun graf uitwandelen en/of zeeën uiteendoen wijken te interpreteren, & dat heeft de religie tot iets nogal eens tot iets 'problematisch' gemaakt?! Zonder praktische toepassing kan 'n mythe NÈT zo onbegrijpe-lijk & abstract zijn & blijven als de regels van 'n bordspel, die ingewikkeld saai klinken tòt je de dobbelstenen oppakt & begint te spelen, & alles meteen op z'n plaats valt & zinvol blijkt!? Als we de stappen (12) doorlopen, dan zullen we dus ook enkele traditionele mythen zo nu & dan weer nader moeten bestuderen om te kunnen ontdekken wàt ze ons nog te zeggen hebben over de noodzaak van compassie, & hoe we moeten handelen om ze in ons eigen leven te integreren. 't Is nu eenmaal niet goed mogelijk om hier (alweer voor de zoveelste keer) uitvoerig verslag te doen van de leerstellingen van alle grote tradities. Ik (KA) heb me geconcentreerd op 'n paar invloedrijke pro-feten & wijzen? Maar dit korte overzicht kan ons wèl 'n indruk geven van 't universele karakter van 't ideaal van compassie & de omstan-digheden waarin dit is ontstaan! We hebben gezien dat 'r hersen-mechanismen & hormonen zijn die positieve emoties als liefde, compas-sie, dankbaarheid & vergeving oproepen, maar ook dat ze niet zo sterk zijn als de primitiever, instinctiever reacties die we doorgaans ook kennen als onze overlevingsmechanismen & die zijn gelokaliseerd in ons 'oude' reptielenbrein. De grote wijzen beseften echter dat 't mo-gelijk was om ons denken te heroriënteren. Door enige afstand te creëren tussen 't denkend 'zelf' & deze potentieel destructieve instincten vonden ze 'n nieuwe vrede. Dit inzicht bereikten ze niet op 'n eenzame bergtop of in 'n schuilplaats in de woestijn: ze maakten allemaal ook deel uit van 'n samenleving die (eigenlijk) maar weinig verschilde van de onze, met hevige politieke conflicten & ingrijpende sociaal-maatschappelijke veranderingen. DE katalysator voor 'n grote spirituele verandering was steeds 'n principiële afkeer van geweld dat 'n zo scheen 't althans voorheen ongekende climax had bereikt als gevolg van maatschappelijke onrust: deze nieuwe vormen van spiritualiteit ontwikkelden zich in 'n tijd dat de oude hersenen werden ingelijfd door de berekenende, rationele nieuwe hersenen ~ op 'n manier die opwindend was & 'n verrijking van 't leven, maar die door Velen ook als uiterst verontrustend werd ervaren.