Messy Mind

Dear diary,

Ik laat mezelf in de steek. Waarom leef ik überhaupt nog?
Wat is het nut van mijn bestaan? Ik heb er gewoon geen zin meer in.
In alles wat ik doe eigenlijk, ik ben zo futloos en heb gewoon nergens meer plezier in.
Afspreken met vrienden? Nah, liever zit ik gewoon thuis op mijn kamer.
Gezellig knuffelen met m'n vriend? Samen slapen lijkt me leuker.

Mijn hoofd ontploft bijna van al mijn gedachten, het is echt een ongeordend zooitje daarboven.
School, vrienden, relatie, ouders, opgroeien, werken. Het is één grote bende, en ik weet niet wat ik ermee moet. De motivatie om het op te lossen mist zelfs. Mezelf motiveren gaat zo moeizaam, het enige wat ik kan denken is 'Doe ik wel een andere keer' of 'wat heeft het voor een zin? Ik val toch wel weer terug in m'n oude patroon.'

En ik wil er wel over praten, daar denk ik dagelijks aan. Maar met wie? Ik weet dat mijn vrienden zullen denken dat ik het doe om aandacht. En dat is geen vooroordeel, ik heb het zelf ervaren. Ik werd zelfs meegetrokken in die gedachten toen een andere vriendin van me kampte met een depressie en nog veel meer andere dingen. Maar nu ik me in zoveel van die dingen herken besef ik me pas hoe achterlijk ik me toen wel niet gedroeg. Iemand zegt niet zómaar iets. Misschien was het wel gedeeltelijk bedoeld voor aandacht, misschien voelde ze zich gewoon wel niet begrepen door anderen en had ze iemand nodig waar ze haar hart kon luchten.

Mijn zelfvertrouwen is daarentegen niet eens zo heel slecht, in ieder geval niet als het over uiterlijk gaat.
Ik vind mezelf niet lelijk, niet te dik (wat niet betekent dat er hier en daar bést wat van af kan. Maar eten... Eten is gewoon zo... lekker... ), en ik vind dat ik er best mag zijn. Met make-up. Zonder make-up kom ik níet mijn huis uit.

Mentaal zit het hier en daar niet goed. Ik ben tegen mijn vrienden totaal niet verlegen of wat dan ook. Maar op vreemden stap ik niet af. Ik vind het vreselijk moeilijk om contacten te leggen met anderen. Ik raak snel uit gespreksstof, en dan vallen er altijd van die stiltes. Ik voel me dan altijd verantwoordelijk om te gaan praten, terwijl ik heus wel weet dat degene waarmee ik praat ook heus wel wat kan zeggen. Ik vraag ook nooit snel iets aan bijvoorbeeld een leraar of mijn baas. Wat als ze het een domme vraag vinden? Of wat nou als ik mijn vraag niet kan formuleren waardoor ik raar aangekeken wordt?
Bellen is ook al zoiets. Ik háát het. Het lijkt teveel op een echt gesprek. Op w'app kan je nadenken over wat je gaat zeggen en hoef je ook niet bang te zijn dat je niet verstaan wordt en het nog 500 keer moet uitleggen. Ik vind mezelf echt een schijtluis. In mijn hoofd heb ik een enorm grote mond tegen andere mensen, maar als het er echt op aankomt klap ik helemaal dicht.

Als laatste is er mijn schuldgevoel. Welk schuldgevoel? Ja, dat weet ik zelf ook niet. Ik voel me niet schuldig. Totaal niet. Hoe graag ik me soms ook schuldig wil voelen, ik kan het niet. En daarmee bedoel ik dingen als stelen (niet uit winkels, pfoe, nee daar ben ik veel te bang voor, maar thuis dingen zoals geld vind ik geen probleem) of bijvoorbeeld het maken van een opdracht in tweetallen. Ik voel me niet schuldig als ik iets niet doe terwijl ik het beloofd had. Ik voel me totaal níet verantwoordelijk voor de ander.

Misschien is het puberteit, misschien ook iets anders. Ik weet het niet. Ik weet het gewoon niet. Ik wil praten met mensen, maar ik kan niet eens precies zeggen hoe ik me voel. Als ik het zou moeten beschrijven in één zin zou ik zeggen: "All I am is skin and bone, trained to get along."

Yours sincerely,

My messy mind trying to explain but can't.