Toch zijn de conclusies die uit de cognitieve benadering van religie lijken te volgen bij theologen niet helemaal onbekend.
Zowel in de joodse als in de christelijke theologie speelt het idee van 'accomodatie' (aanpassing) traditioneel een rol: volgens de accomodatieleer 'openbaart God zich aan de mens' op een manier die voor mensen 'bevattelijk' is, analoog aan de wijze waarop volwassenen zich aanpassen aan het niveau van hun kind wanneer ze iets uitleggen. (Calvijn gebruikt deze analogie in z'n
Institutie om de accomodatieleer uit te leggen). Met andere woorden, volgens de accomodatieleer is godsgeloof altijd mensvormig en sterker nog: 't mensvormig spreken over God 'is door God zelf gelegitimeerd'. Of, theologisch gesproken: onze menselijkheid maakt enerzijds 't spreken over God mogelijk, maar beperkt het anderzijds ook, omdat 't mensvormige spreken altijd slechts 'n beperkt aspect van 'de ON-eindige' belicht. De cognitieve bestudering van religie staat nu nog i/d kinderschoenen (net als 'de mensheid' maar amper 'luiervrij' is?) ...
Zoals Justin Barrett het op 'n conferentie verwoordde: 't is waarschijnlijk dat over zo'n 30 jaar alles wat cognitiewetenschappers nu denken te weten onjuist is gebleken. Toch is deze benadering niet meer weg te denken uit de geesteswetenschappen: nu al kunnen leken & specialisten, gelovigen en theologen niet meer om de resultaten v/d cognitiewetenschappen heen.
Taede A. Smedes is onderzoeker bij 't Heyendaal Program on Theology and Science v/d Radboud Universiteit Nijmegen. Hij schreef
God en de menselijke maat: Gods handelen en het natuurwetenschappelijke wereldbeeld (Meinema, 2006) &
God en Darwin: Geloof kan niet om evolutie heen (Nieuw A'dam, 2009). Literatuur: Jesse Bering,
Het godsinstinct: Waarom mensen geloven, Nieuw A'dam, 2011 & Justin Barrett,
Why Would Anyone Believe in God?, AltaMira Press, 2004.
Ik mag dat wel: enerzijds zus & anderzijds zo ~ ook de 'oermordechais' zaten er al mee @ ASSYRIA, BABEL, PERSIA, USA, USSR, EU enz