memento mori


*

Soms
weten we
dat we gaan
sterven.
en soms
niet?

Al meer
dan vijfenveertig jaar geleden
introduceerden we de term 'besefscontext'
in 'awareness of dying':
dit begrip kun je omschrijven
als 'betrokkenheid bij de eigen werkelijkheid' ~
beschreven werd de besefscontext van terminale patienten,
verwanten en 't verzorgingspersoneel ~
er werd vastgesteld
dat ons besef van de anderende dood
zich in allerlei gedaanten voordoet,
en dat dit van invloed is op het contact tussen deze mensen:
de kern van dit mydiverhaal is
dat degenen die niet weten dat ze gaan sterven
{of overleven},
helemaal niet toekomen aan rouw
{of vreugde} ~
zonder informatie over ons naderend einde
{of 'herboren worden}
kan er van een verwerkingsproces nog geen sprake zijn
en wanneer de 'patient' deze informatie onthouden wordt,
dan ontneemt men hem of haar de mogelijkheid om afscheid te nemen
van zijn dierbaren {of hen met een 'herboren geest'
hernieuwd te begroeten}
en om het leven op eigen wijze te voltooien
{of voort te zetten}?!

Of,
anders gezegd:
je kunt het gedrag van een terminale
{of 'herboren'} patient niet goed interpreteren
en daardoor adequaat met hen omgaan,
als je niet weet wat hen verteld is of wat zij weten over hun ziekte
{of genezing} ~
om hen te kunnen begrijpen
moet je acht slaan op hun betrokkenheid
bij de eigen werkelijkheid.

Iets dergelijks
kunnen we aantreffen
bij de opkomst van universele godsdiensten
en het ontstaan van een nog nooit eerder gekend contact
tussen culturen en beschavingen over de hele wereld
[dat ook nogal eens stevig verstoord werd
doordat sommige culturen voortijdig verklaarden 'universeel' te zijn,
vooral in het Westen?!]:
zo komen we dan ook nu
op een volgend keerpunt in onze gezamenlijke geschiedenis ~
NA strijd om bestaan
en verzoening
NU
een mogelijk derde 'tijdperk'
dat al is aangebroken met de belofte
dat al deze culturen en beschavingen in een tot nu ongekende creatieve en wederzijds respectvolle relatie van interactieve ontwikkeling en groei gebracht worden,
die juist de uniekheid van ieder vergroot
en ook
TEGELIJK
het 'leven van allen' verrijkt,
verinnerlijkt en verder
ontplooit!

Praktisch
ELKE
cultuur, beschaving
of wat voor geloofsgemeenschap dan ook heeft een zeer rijke erfenis
waarin wordt aangegeven
HOE
voor de verandering op
VREEDZAME
wijze om te gaan met conflicten,
die ons in dit
NIEUWE
tijdperk
SAMEN
kan brengen in plaats van
nog verder afsplitsen en
doen vereenzamen?

Tragischerwijs
is deze erfenis van vredescultuur
vaak nog in sterke mate verborgen:
historische documenten geven in overweldigende mate het beeld
van militaire dictatoriale samenlevingen door de mydiverhalen
van veldslagen en opgejutte
extreem fanatieke
fundamentalistische campagnes
die gewonnen en verloren worden,
en van dominante naties
en griezelig militaristische superstaten
die veroveren met alle middelen die hen ten beschikking staan {!}
en veroverd
worden
...

TOCH
is de cultuur van alledag
grotendeels tamelijk
vreedzaam?

In gezinnen, families, buurtschappen, scholen, op het werk, in kantoren van de overheid,
in het geheel van het dagelijks doen -
dat zo veelbetekenend de 'burgerlijke samenleving' heet -
gaan we overleggen en onderhandelen wanneer dat maar enigszins mogelijk is
als er meningsverschillen
ontstaan
...

Verschillen
tussen personen en groepen
doordringen de kern van het sociale leven,
omdat nu eenmaal geen twee menselijke wezens gelijk zijn!

ELK
van ons ziet, hoort, denkt en voelt op een wijze die uniek is
voor haar of zijn eigen individualiteit?

TOCH
zijn bij de meeste van onze activiteiten anderen betrokken:
daarom moeten we, om zelfs maar de meest eenvoudige dingen te kunnen doen,
[kunnen] leren onderhandelen
OVER
de verschillen
heen
...

SOMMIGEN
van ons zijn betere onderhandelaars dan anderen:
maar uiteindelijk doen we 'het'
ALLEMAAL!

Het is dan ook
een belangrijke 'myditaak'
om de werkelijk aanwezige 'vredescultuur' terug te vinden en ook meer zichtbaar te maken?
Dit maakt dat we onze manier van leven in iedere samenleving kunnen volhouden!
Dat we er ook daadwerkelijk aanspraak op maken dat we onze eigen manier hebben om vrede te maken en te kunnen verzoenen, dat we onszelf en elk ander toestaan om te kunnen rouwen en verwerken,
moet met zich meebrengen dat we ons kunnen inspannen
om het terrein waarop de media zich bewegen
te veranderen
...

ZIJ
leggen namelijk
vooral de nadruk op het geweld,
de destructie en de verontmenselijking
en geven nog maar al te vaak te weinig ruimte aan gebeurtenissen en zienswijzen
waarin conflicten op creatieve{r} wijze
VREEDZAAM
opgelost worden?

NOG
een andere
belangrijke menselijke taak
is dan ook de geschiedenschrijving waarin oorlogen en fatale vernietiging centraal staan
te corrigeren door alle activiteiten om tot vrede te komen,
en die tot nu toe genegeerd werden,
vast te leggen.

DIT
houdt in
dat we ook
het leven van de vredeshelden & ~heldinnen dienen te documenteren
om te laten zien
HOE
vindingrijk mensen door de tijd heen op alle plaatsen op aarde zijn geweest
om ernstige conflicten en geschillen
ZONDER
geweld op te
lossen
...

Dit helpt ons om
een tegenwicht te bieden aan de nadruk op zogenaamde 'heilige' oorlogen
die gesteund worden door bepaalde religieuze autoriteiten en hun gehoorzame volgelingen,
of door die van monomaniakale staten [groter of kleiner!],
als ook aan de nadruk die de media
op geweld en fanatisme
vaak nog blijven
leggen!

Aangezien
veel van deze inventieve manieren
om vrede te scheppen door de creatieve tussenkomst van kerk, tempel, synagoge en moskee tot stand kwamen, biedt juist dit de mogelijkheid om aan de historische rol van religieuze/humanistische instellingen een belangrijke rol toe te kennen
als alternatief voor simplistische
'kwakzalverij' en fanatieke
gecultiveerde blindheid,
doofheid en totale
uitzichtloosheid.

knipoogcool!blozenengelhuilen
verliefdliefdesverdrietverliefd
~@~
30 apr 2007 - bewerkt op 18 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende