M(a)y Day 25-08-13

Vanaf mijn geboorte was mijn oma de moeder van mijn moeder die me altijd 2 snoepjes gaf als ik daar vandaan vertrok met de woorden 'in elk handje één', mijn familie was close en gezellig in mijn ogen en alle mensen waren eerlijke, aardige mensen.

Als je dan richting de leeftijd van 'volwassenheid' gaat denk je hier nog eens over na. M'n oma snauwt mijn opa dagelijks af omdat hij nu en dan afdwaalt wanneer hij (in tegenstelling tot haar) wel naar de verhalen van mijn broer en mij luistert. Mijn familie leek close, omdat je als kind alles geloofd wat je ziet. En wat zag ik : mensen die altijd in elkaar geïnteresseerd waren. Maar waarom uiteindelijk? Om zoveel mogelijk slechts over elkaar te weten te komen en dat aan oma te vertellen, in de hoop dat het testament aangepast zou worden. En de rest van de 'eerlijke' omringende mensen? De helft van hen was schijnheilig of gemeen, er zijn er maar weinig die echt zijn zoals ik vroeger iedereen zag.

Dat laatste werd mij vooral duidelijk op de middelbare school, waar ik in de 3e klas bleef zitten van havo. De 2 mensen die ik kende leken mij amper meer te kennen nadat ze de rest van de klas zagen. Al gauw vormde er 3 groepen : de jongens, de meiden en ik. Ik was aan het begin nog niet alleen, ik raakte bevriend met een meisje die ook niet geaccepteerd werd door de rest van de grofgebekte, duckfacende meiden. Bianca en ik waren de wat rustigere types, die geen moeite wilde doen om ergens bij te horen. En het was prima zo, iedereen deed zijn/haar eigen ding, maar ik maakte geen oogcontact met de andere om rotopmerkingen te voorkomen.

Maar toen besloot Bianca een niveau lager te gaan doen na haar eerste dramatische rapport. Ik wilde automatisch met haar mee, maar omdat mijn rapport voldoende was moest ik op mijn eigen niveau blijven.
ik had nog ongeveer een half jaar te gaan, dat werd het ergste halve jaar van mijn 5 jaar middelbare school. Zodra ik na de vakantie de klas binnen kwam waren alle ogen op me gericht en de eerste schoten werden gelost door de jongensgroep. Ik was naar hun mening een dikzak, een raar eenzaam figuur en een autist. Ze gaven me geen enkele kans en dat vond ik het ergste. Ik wilde mijn vrienden die 1 klas hoger zaten nadat ik was blijven zitten niet lastig van met dit verhaal dus hield mijn mond, dit veroorzaakte echter wel dat ik alles opkropte. Ik was waarschijnlijk de enige in Nederland die blij was dat er een fikse regenbui over me heen kwam tijdens de fietstocht naar huis, mijn make-up leek dan uitgelopen te zijn door de regen. Er waren 2 jongens die uiteindelijk ook niet helemaal geaccepteerd werden in de 'jongensroedel' en ze trokken meer naar mijn kant omdat ze zich net zo bedreigd voelden als ik. Even dacht ik dat zij mijn kleine redding waren, maar het waren uiteindelijk gewoon meelopers die -zodra de roedel hen weer even toestond- gewoon weer meededen aan de pesterijen van de rest.

Mijn cijfers stonden steeds vaker in het rood, ik vertelde de docenten dat ik het allemaal gewoon te moeilijk vond, zij wisten niet dat het mijn bedoeling was om te falen. Vanaf het moment dat het niet meer bij gemene woorden bleef begon ik te spijbelen en heb meerdere malen risico gelopen om geschorst te worden (wat mij een verlossing leek, maar niet de ideale oplossing) Ik heb het jaar afgemaakt en ik kon nog steeds niet geloven dat mensen zo gemeen konden zijn tegen iemand die ze nog helemaal niet kenden.

Mensen alsjeblieft : Oordeel iemand niet zonder diegene een kans te geven, want het kan ook slecht aflopen.