M(a)y day 13-08-13

Ik beëindigde mijn laatste dagboek ongeveer een jaar geleden, nadat ik er een heel jaar (weliswaar niet elke dag) in geschreven heb. Het was geen klassiek dagboek waarin ik elke bladzijde begon met 'Lief dagboek' en er zat geen slot op. Het missende slot : niemand zou mijn verhalen echt interessant vinden en het was maar gewoon een onopvallend schriftje waarin ik gebeurtenissen (soms per week, soms per maand) beschreef. Ik begon het slot loze dagboek, omdat ik dat jaar buitengesloten en gepest werd in mijn nieuwe klas en ik me ervoor schaamde om erover te praten en er ook niemand mee lastig wilde vallen.

En zie hier, het nieuwe dagboek zonder slot maar met wachtwoord (wat veel meer van deze tijd is, al hecht ik niet zo veel waarde aan de dingen die op dit moment 'een must' zijn). Maar dan de grote vraag ; waarom ben ik weer begonnen? Ik zou graag willen zeggen dat het om 'verschillende redenen' is, maar dat is het niet. Het gaat maar om 1 persoon, de persoon waar ik de afgelopen 3 jaar lang alles mee deelde.



In 2010 zag ik hem voor het eerst: een jongen die elke kans greep om in de spiegel te kijken, waarschijnlijk langer nadacht over zijn kledingkeuze voor die dag dan ik en het ergste .. hij droeg bijna net zo veel sieraden als ik. Ik had een hekel aan dat soort types, omdat ik me door zulke mensen vaak verplicht voel om net te doen of uiterlijk me ook zoveel interesseert (wat ik juist vrij onbelangrijk vind). In dat schooljaar spraken we elkaar niet echt, maar de zomer erna hebben we elkaar echt leren kennen (via msn wel te verstaan). Blijkbaar verveelde we ons allebei en besloten we aan elkaar te vertellen wat een saai leven we eigenlijk hadden als 16jarigen. (ik weet het, jonge mensen die op warme zomeravonden niks beters te doen hebben dan achter de computer communiceren.. klinkt vrij saai). Al snel kwam het idee om een webcam bij het gesprek toe te voegen, we deelden dezelfde humor en smaak qua films. Maar daar hielden onze gemeenschappelijke interesses op. Hij vond iets modebewust en ik omschreef het als verwijfd, ik vond kroegen gezellig en hij hield van donkere discotheken waar iedereen zijn/haar uiterste best deed om te 'scoren'. Onze meningen verschilden vaker dan dat we het ergens mee eens waren, maar op een of andere manier werkte deze vriendschap wel. Hij de egoïstische realist en ik de dromerige optimist, hij de soldaat en ik de hippie, hij Greg en ik Dharma.

En zo gingen ongeveer 3 jaar voorbij, ik sprak hem elke dag, samen lachen, uitgaan, naar de film etc. Maar de laatste tijd ging hij met mensen uit de stad om, dat maakte mij niet uit want ze leken me betrouwbaar en gezellig. Maar toen ik pas midden in de nacht door hem gebeld werd vertelde hij me dat hij pillen had gebruikt en hij me smeekte om niet boos te worden, omdat als hij met iemand mocht 'chillen' (haatte dat woord) koos hij altijd mij. Ik kon op dat moment ook niet boos op hem zijn, dus ik zei dat ik hem wel zou vermoorden als hij verslaafd raakte.

Nu zijn we een paar maanden later en alles is veranderd. Hij heeft vaker gebruikt, drinkt zich elk weekend bijna een coma en maakt met iedereen ruzie. En hij klaagt over dat sommigen van zijn vrienden drukker zijn met hun vriendin dan met hem, maar zodra zijn vrienden weer tijd voor hem hebben hoor ik niks meer van hem. Ik whatsappte hem erover, omdat het me niet helemaal lekker zat dat hij hetzelfde doet bij mij als zijn vrienden bij hem. Daar reageerde hij goed op en nodigde me gelijk uit om zaterdag te komen 'chillen' en dat was ik wel van plan. Maar omdat ik niet midden in de nacht een uur alleen naar huis mag fietsen zou hij regelen dat ik bij hem zou slapen (wat tegen zijn vaders regels was, maar hij kende me en mocht me ook graag). Een aantal dagen voor die zaterdag vroeg ik (nadat hij weer niks van zich liet horen) of hij al wat geregeld had voor mijn overnachting. Hij antwoorde stug 'Nee', waarop ik vroeg of hij überhaupt wel zin had om zaterdag af te spreken. Dit gesprek leidde tot een ruzie waaruit bleek dat het hem allemaal niet zo veel interesseerde of ik nou wel kwam of niet, wat ik een vrij lullige uitspraak vind als je al zo lang bevriend bent.

Ik heb hem duidelijk heb gemaakt dat ik er altijd voor hem was, maar dat hij het waardeerde kreeg hij er de laatste tijd alleen uit als hij aan de pillen zat. Daarop reageert hij al bijna een week niet en toen ik hem zaterdag alsnog tegenkwam met uitgaan, negeerde hij me. Zijn vrienden wisten blijkbaar nergens van want zij vroegen waarom ik niet gezellig met hun mee was.. Ergens vind ik het wel een leuk idee als dat hij niet reageert en niks tegen iemand zegt omdat hij weet dat ik gelijk heb. Maar ik ben er ook bang voor dat hij zo verdoofd is door alle alcohol en drugs dat het hem echt niks meer interesseert.

Als ik het goedmaak komt hij er weer makkelijk vanaf en zal het over een niet meer dan een maand weer fout gaan. Daarom houden mijn vriendinnen me bezig en ik probeer er niet aan te denken. Ik was zo boos op hem, maar nu mis ik hem weer en ik loop elke dag om die klootzak te janken, terwijl iedereen om me heen hem een lul noemt. Het is fijn dat mensen het met me eens zijn, maar aan de andere kant hou ik er niet van dat mensen hem afkraken, omdat ik hem altijd verdedigt heb.

Dit hele verhaal moest er gewoon uit, om alles op een rijtje te zetten. Het volgende bericht gaat waarschijnlijk weer ergens anders over !