Luisteren noteren delen rusten & doorgaan ~~~~~~~~

HN: in de competitieve wereld v/d universiteit was 'thuis' geen significant woord. 'Instituut', 'succes', 'winst' & 'macht' wissen begrippen als 'gemeenschap', 'intimiteit' & 'samenzijn' uit. Omdat ik zo verlangde naar saamhorigheid en een gevoel van 'thuis', kwam ik naar De Ark vol nieuwe hoop om daar vervulling te vinden. 't Was 'n schok voor me om tijdens die eerste 3 jaar in De Ark geleidelijk aan tot 't besef te komen dat 'thuis' weleens iets anders zou kunnen betekenen dan datgene waar m'n hart naar hunkerde & m'n lichaam naar ver-langde. Ik leefde i/d illusie dat thuis 'n pure ervaring van warmte, intimiteit & genegenheid was, & i/h begin was 't dat ook in ruime mate. Maar hoe langer ik in Daybreak woonde, hoe meer ik ging beseffen dat ik misschien thuis zou moeten opgeven om het te vinden.

Terwijl ik in Daybreak samenwoonde met gehandicapte mensen & hun assistenten, kreeg ik 't gevoel dat 'g d' ('mededogen' me daarin nu uitnodigde tot 'n manier van leven waar ik bepaald nog niet aan toe was. Toen ik wat langer i/d Daybreak~gemeenschap woonde, werd ik opnieuw bezocht door oude demonen rond m'n behoefte aan genegenheid & kreeg ik 't moeilijk om vrijuit lief te hebben zonder egoïstisch & veeleisend te zijn. Ik voelde hoe ik terechtkwam in 'n donkere tunnel die naar 'n tweede eenzaamheid leidde die anders was dan alles wat ik eerder beleefd had. 't Valt me niet mee woorden te vinden om te beschrijven wat me is overkomen, maar 't verhaal v/d verloren zoon zal me helpen om (ook) voor jullie het geschenk en de spirituele betekenis van deze reis van mij te ontvouwen ...

Door 't verhaal v/d verloren zoon te lezen & aandachtig 't Rembrandtschilderij te bekijken, kwamik tot de erkenning dat 'r 'n 'jongste kind' in mij leeft dat bekering nodig heeft & 'n 'oudste kind' dat evenzeer bekering nodig heeft. Maar ~ & dit is 't allerbelangrijkste ~ ik besefte dat 'r 'n 'vader', 'n 'ouder' is, die zich eerst in mij moet openbaren & wiens rol ik mij vervolgens eigen moet maken, om 't jongste & 't oudste kind te kunnen ontvangen die 'r net als ik 'naar verlangen om thuis te komen'. Dankzij mijn ervaring met die parabel (gelijkenis) is mijn vertrouwen gegroeid dat 'r 'n tijd zal komen dat we allemaal zullen deelnemen aan 't feest v/d thuiskomst rond de tafel v/d "Vader~Moeder~'g d'"; 't feest niet alleen v/d thuiskomst van veel jongsten die verloren(en) waren, maar óók v/d thuiskomst van 'oudste dochters & zonen' bij hun WÁRE identiteit van kinderen & ouders. MÉÉR dan 'al 't andere' heeft 't woordje 'thuis' me geroepen om mijn reis voort te zetten & m'n leven te delen met anderen in De Ark. Dus tijdens m'n reis uit de eenzaamheid naar De Ark schonk ik eindelijk aandacht aan mezelf & aan de gebeurtenissen & feiten in & buiten mezelf die wezen i/d richting van 'n verandering in mijn leven. Aandacht hebben voor de tekenen is 'n oefening in wijsheid die ons over generaties heen wordt aangereikt door onze zeer wijze & 'heilige' voorouders. We weten dat 'r in ÈLK van ons 'n enorme kracht huist, namelijk dat we op ÍEDER willekeurig moment de grenzeloze liefde & diepe vreugde kunnen ervaren die we 'in potentie' (over)geërfd hebben.