lsd~tea for two [the tiller man & the tooth fairy]


~*~

Als
myDi iets is,
dan is het wel lachwekkend!
Naast dieptriest en tragisch, saai en boeiend,
oppervlakkig en hoogst
interessant ...

Als
we lachen,
dan vindt er binnenin ons
iets merkwaardigs plaats:
heel even voelen we ons
iets gezonder
wanneer ons zo'n geluksmoment
overvalt?

Als
een cabaretier
ons steeds weer aan het lachen kan krijgen,
dan blijft dat geluksmoment langer aan
en zullen we dan ook na afloop van het optreden
met een glimlach naar huis gaan:
iets dergelijks gebeurt bijna dagelijks ook
in myDi!

Humor
beschouwen we als een ingewikkeld,
intellectueel proces, maar als we hardop lachen,
vindt er iets veel
fundamentelers
plaats.

Er doet zich
een belangrijke biochemische verandering voor
in ons lichaam.

Er wordt
endorfine afgescheiden,
dat een pijnstillende werking heeft.
Bovendien heeft recent onderzoek aangetoond
dat 'het deel van de hersenen dat de geluksgevoelens regelt,
ons immuunsysteem
kan versterken'.

In een experiment
werd aan een groep mensen
een aantal komische films getoond
terwijl aan andere groep de opdracht had
om serieuze documentaires
te bekijken.

Na afloop
bleek het immuunsysteem
van degenen die naar de komische films hadden gekeken,
met veertig procent was toegenomen en dat hun stresshormonen
waren afgenomen.

Als we ons dus
wat minder prettig voelen,
dan kunnen een paar goede grappen daar enige verbetering in brengen ...
Hier wordt momenteel ook weer onderzoek gedaan:
verklede clowns komen langs de patienten
om ze aan het lachen
te krijgen.

En ondanks de pijn
en het verdriet dat ze hebben,
wordt er door de patienten hardop gelachen:
het idee om clown in te zetten om mensen te vermaken
die aan ongeneeslijke ziekten lijden, kan dan wel een vorm van zwarte humor lijken,
maar de waarheid is dat dit soort onorthodoxe manieren
wel effect heeft.

Ze hebben natuurlijk
meestal nog geen genezende werking,
maar ze maken de pijn wel iets gemakkelijker
te dragen!

Als we van lachen
gelukkig kunnen worden,
zowel in cerebraal als in biochemisch opzicht,
waarom laten we ons dan niet wat vaker amuseren?

Dat zou op het eerste gezicht
een voor de hand liggende manier zijn om wat meer geluk op deze wereld te creeren,
maar hier steekt het ongrijpbare van de stemming die we 'gelukkig' noemen,
een spaak in het wiel.

Want geluk laat zich niet afdwingen.
Als we iets vinden dat ons blij maakt en we blijven dat steeds weer opzoeken,
dan werkt het niet meer zo goed als voorheen.
Iets dergelijks kun je ook waarnemen bij psychedelicatessen
als hallucinogenen en dergelijke: te kort na elkaar, te vaak en te sterk maakt
dat het niet meer werkt ~ er ontwikkelt zich blijkbaar
een tolerantie voor humor en
bewustzijnsverruiming!

De intense vreugde,
lachsalvo's en/of hallucinaties
van de allereerste keer werken niet meer ...
Alles wordt al snel zwakker en gaat uiteindelijk weer over
in de 'gebruikelijke' verveling & herhalingen.
Constant grappen maken, uur na uur, dag na dag,
krijgt na korte tijd al iets oppervlakkigs
en onwerkelijks.

Om nog
een alledaags voorbeeld
te geven van een soortgelijke ervaring:
we ondergaan een kortstondig genot als we de eerste aardbeien
en bessen van het seizoen proeven,
maar we worden deze vruchten zat als we ze elke dag weer eten.
Binnen de kortste keren roepen we dan dat we ons hele leven
geen aardbei of rode bes meer
willen zien?

Hoe komt het
dat we in de eerste plaats
moeten lachen om moppen, grappige anekdotes
en andere vormen van 'bewustzijnsverruiming'?

Om dit
te kunnen begrijpen,
moeten we eerst nog even terug naar die allereerste keer in ons leven
dat we als mens
'leren' lachen!

Een baby
kan al vanaf de geboorte huilen
en doet dat om zich te beschermen.
Wij huilen bijvoorbeeld om onze ouders te waarschuwen dat er iets mis is
en dat we dringend aandacht
nodig hebben.

Lachen
doet een baby
over het algemeen pas als we een maand of vier zijn,
en het lijkt alsof lachen is ontstaan
uit een bijzondere vorm
van huilen?

DAT
klinkt me
bekend in de oren:
ook in myDi kun je dergelijke verschijnselen waarnemen.
Alle mogelijke menselijke emoties, gedachten, taboes en banaliteiten
komen ook onder mydi'ers ter sprake bij het beschrijven van onze dagelijkse
wederwaardigheden tussen de uitersten van pijn en ellende,
honger en dorst naar 'iets',
en geluks~ & genotservaringen, veelvraterij,
zelfkwellingen en pesterijen,
grenzeloze verveling en
grondloze saaiheid,
alcohol~ &
drugsmisbruik!

ERGENS
moeten onze gedragingen en misdragingen
toch vandaan
komen?

Maar
we lopen waarschijnlijk weer uit?
De aandacht van de gemiddelde mydi'er duurt meestal niet langer dan
een paar minuten, regels
of momenten?

De hele wereld
is een afspiegeling van onze ziel:
en wij zien wat we 'willen' zien als we te maken krijgen
met massale hoeveelheden prikkels, indrukken & 'verwerkingsmogelijkheden' ~
alsof de sterreklames hebben toegeslagen
tot in het diepst der gemiddelde
mydiziel?

Silence,
soap, sobbing & grinning:
allemaal 'primal stuff' ~ we scream & dream
till we drown or steam, we lachen ons een hoedje en/of breken uit in angstzweet,
laten een 'boer of 'n scheet' en gaan over
tot de orde van de dag
met een traan
en een lach.

We
zien wel
wat er verder nog
tevoorschijn komt uit de mydi 'hoge hoed':
bossen bloemen, zwarte konijnen of witte duiven,
het is alles een kwestie van multiple choice, reactie &
eventuele proactieve mogelijkheden
en aanverwante oorzaken en
gevolgen.

blozencool!knipoog
14 jul 2006 - bewerkt op 28 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende