low battery: deep throat ~ high load & yogi~yoga!?

Tot die tijd dus,
stond het grote rijk van Persia tegenover de stadstaten van Griekenland,
die het in een voortdurende staat van oorlog en onzekerheid hield;
nu behoorde dat rijk tot het verleden en zes eeuwen lang kreeg Persia geen koning
van Perzische afkomst.

Die Griekse stadstaten bleven voortbestaan, sommige met een Macedonisch garnizoen op hun burcht, andere verenigd in nieuwe federaties, sommige onder tirannen, andere in onzekere halve onafhankelijkheid totdat het de EEN of Andere monarch {ofwel tenslotte Roma} goed scheen
om bevelen te geven die bijna niemand meer durfde verontachtzamen ...

Nieuwe Griekse steden, op zo'n vijftig plaatsen in het oosten gesticht, verleidden de Grieken
om hun oude gemeenschappen en hun oude twisten achter zich te laten en te gaan wonen
in een plaats waar een nieuwe sfeer hing en nieuwe ideeen werden uitgedacht.

Deze nieuwe steden waren de scheppingen van koningen,
maar tenminste twee ervan telden in de wereld nu
veel meer dan de eeuwenoude steden
van Griekenland.

~@~

Maar wat geschiedde er met het rijk van Alexander zelf?
Het was met hem gestorven: toen hij op sterven lag en men hem vroeg aan wie hij het rijk naliet,
hoorde men, of meende men te horen, dat hij mompelde: "Aan de sterkste!"

Op een ander moment voorspelde hij, met als altijd Homeros in zijn gedachten en voornamelijk de lijkspelen die Achillis hield voor Patroklos, 'grote wedstrijden bij zijn begrafenis.
Hij liet geen meerderjarige erfgenaam na en zijn generaals waren zich maar al te goed bewust dat hij die het leger in zijn macht zou hebben, de algehele macht zou bezitten; voor het moment stelde men echter een plan op, volgens hetwelk het rijk, in provincies verdeeld, zou worden bewaard voor de opvolger ...

Na een twaalftal jaren kwam er een eind aan het plan en aan het leven van de erfgenaam.
Het is helemaal niet meer zo interessant om nu nog in te gaan op het netwerk van intriges, verdragen, twisten, oorlogen en sterfgevallen dat volgde?!

Geleidelijk aan kwamen er drie koninkrijken te voorschijn, en drie koninklijke huizen.
Ptolemaios, zoon van Lagos, had zich vanaf het begin meester gemaakt van Egypte, en zijn dynastie reageerde daar bijna drie eeuwen lang, totdat Antonius' geliefde Cleopatra zich na de slag bij Aktion door een adder liet doden rond 31 BC.

Het huis van Seleukos heerste over Asia ~ een weinig zeggende frase, want de grenzen van dit rijk zijn nooit erg zuiver bepaald of veilig geweest; al heel spoedig ging India verloren, en in het midden van de derde eeuw veroverden de Parthen steeds opnieuw gebieden in het oosten van het rijk.
Maar nog altijd bleef Syria, met als hoofdstad Antiochia, de kern van het voortdurend van afmetingen veranderende Seleukidenrijk ...

De dynastie wist zich te handhaven totdat Pompeius in 65 BC naar het oosten kwam.
In Macedonia maakte het huis van Antigonos zich na een periode van grote verwarring en wanorde meester van de troon en wist deze te behouden totdat de Romeinen in 168 BC Perseus versloegen ...

In 306 namen de verschillende heersers, de EEN na de Ander, de titel 'koning' aan.
Je zou verwachten dat achter deze titel de naam van ieders koninkrijk zou volgen, maar dat was niet het geval: gedeeltelijk omdat het misschien bij de ouden geen gewoonte was, gedeeltelijk omdat de titel 'koning' voor een ieder die hem droeg de mogelijkheid open liet om de erfenis van Alexander weer te verenigen en koning over ALLEN te worden ~ en we weten dat velen dit verlangen hebben gekoesterd!

Misschien ligt er nog een andere verklaring in het feit dat geen van deze rijken steunde op een zich EEN voelend 'ras'? Als de koning van de Macedoniers zich had beperkt tot de Macedoniers dan zou zijn koninkrijk 'n werkelijk nationale basis hebben, en in feite kwam het daar dan ook het dichtst van alle bij!?

In Egypte woonden twee 'rassen', Egyptenaren en Grieken; het koningshuis was Grieks, maar de Egyptenaren vormden de grote massa der onderdanen. Zij hadden twee eeuwen Perzische overheersing achter de rug en gaven de voorkeur aan de Grieken, die zich beter bij hen aanpasten en meer van hun godsdienst aanvaardden; naarmate de tijd voortschreed, werd de Griekse invloed in Egypte geringer, en de inheemse Egyptische sterker. Maar als EEN der Ptolemeeen tevens Palestina regeerde,
of Kyrene of Cyprus ~ en hij had redenen om ze alle drie te willen behouden ~
dan kon er in een dergelijk heterogeen rijk nog veel midner nationale eenheid bestaan dan in Egypte
onder een vreemde dynastie?

Cleopatra was een Griekse, en in geen enkel opzicht Egyptisch,
zelfs al noemde Shakespeare haar dan ook een 'zigeunerin': an Egyptian gypsy.
De koninkrijken van deze periode leken vooral op grote verzamelingen landgoederen,
die als enige gemeenschappelijke trek hadden
dat zij allemaal het eigendom waren van dezelfde man,
die ze bestuurde en er zoveel geld uithaalde
als hij veilig dacht te kunnen
doen?