lossefloddertokkies: heen&weerzwalkende opvliegers


Wie
in chaos
leeft neigt tot
fabulatie,
verzinzucht &
broddelwerk.

Er is misschien
wel niets dat beter toont
hoeveel we eigenlijk aan dat oude Rome te danken hebben
dan een verhaaltje dat een Griekse geschiedschrijver vertelt over een Perzische koning
die had vernomen dat 'n rechter steekpenningen had aangenomen;
hij liet hem ogenblikkelijk ter dood brengen en zijn huid
prepareren, en men maakte er het overtrek van
voor het kussen dat op de zetel
der rechter lag.

Misschien
had de rechter dit lot wel verdiend
en misschien kwam het zijn zoon, die na hem op die zetel zat, ten goede,
steeds aan zijn vader te worden herinnerd. Maar dat is in geen enkele betekenis recht te noemen;
het mist juist de elementen die het recht maken; het is niet weloverwogen, het is een gril van 'n
individu, niet het gerijpte oordeel en de wil van een gemeenschap;
men weet niet wat er vervolgens boven z'n hoofd zal hangen en
een dergelijk voorval vraagt om herhaling ~ de voortdurend
dreigende gevaren, als een despoot de wet naar zijn hand
kan zetten. Geen orde, maar chaos
is het gevolg.

Ons verre verleden
is dus geboren uit vloedgolven
van chaotische omstandigheden & fabulerend gedoe?
Men gaf schuld en dank aan de meest uiteenlopende goden en godinnen
[en hun kinderen] die allemaal de gekste streken uithaalden die in 's mensen kraam te pas
[en te onpas] kwamen. Als er weer eens de ene of andere ramp dreigde of men ten onder ging
aan natuurgeweld, ziekte, ellende, pijn en verdriet, dan werden er hoogst merkwaardige conclusies getrokken, van alles & nog wat uitgeprobeerd om 't noodlot te bezweren,
de goden gunstig te stemmen, dieren- & mensenoffers gebracht
[en gekruisigd]?!

Het merkwaardige feit
doet zich [desondanks of dankzij dit alles] voor,
dat er rond 2500 jaar geleden op heel diverse uiteenlopende plaatsen 'ongeveer' dezelfde ontwikkelingen plaatsvonden via onze profeten & de zieners aangaande recht & onrecht, zin & onzin, wetenschap & vage vermoedens,
geloof en bijgeloof!?

Kort daarna
nam ook het Romeinse recht toe
aan invloed & waardigheid en, zo zullen velen eraan toevoegen, aan eenvoud & rechtvaardigheid. Blijkbaar waren die fundamenten er, en men meende er veilig op te kunnen voortbouwen;
het principe dat rechtvaardigheid het ideaal is van het recht,
is dus wel duidelijk.

Waar recht is,
daar is ook onrecht.
Men heeft dit ideaal dus lang niet altijd weten te bereiken,
en er zijn ook altijd al dwaze en corrupte rechters geweest [het hele 'oude testament' staat er vol mee!], wanstaltige naties en parlementaire gedrochten hebben eveneens om de haverklap hun kop verloren even goed als al die tirannen & dictatoren, caudillos, duces, roergangers, fuehrers, onroerend goed magnaten, uebervette geile prinsen & prinsessen, koningen, keizers & hun admi- & generaals, {Stalin/Hitler/Mao/Kim/Khadaffi/Saddamn, Bush e.d.}, maar in 't algemeen {?},
als we het over een periode van enkele eeuwen willen beschouwen,
dan heeft de groei en de ontwikkeling van het recht
bijna 'alles' aan de oude Romeinen
te danken.

De twee
grootste gevaren bij het wetgeven,
besturen, pogingen tot aanpassing & trachten te beinvloeden,
zijn afkeer van veranderingen en een te grote bereidheid tot veranderingen,
Egyptenaren & Perzen vertoonden 't eerste, Grieken & Amerikanen [bijvoorbeeld] 't laatste.
De wereld is er vol van & de Romeinen wisten aanvankelijk beide gevaren nog ietwat te vermijden?
Hun Twaalf Tafelen deden echter meer dan de basis leggen voor 't recht van de 'toekomstige beschaafde wereld'. Onmiddellijk werden zij een onderdeel van de opvoeding {'t komt me voor dat ook Nederlanders & hun bondgenoten wel iets kunnen leren & opsteken van al die oude religies, politieke wetenschappen, sociale ontwikkelingen, oorzaken
& gevolgen}!!

Cicero vertelt
dat hij ze {"die 12"} op school
van buiten heeft moeten leren enkele eeuwen later
& ongetwijfeld is ook 'onze' Yehosjoea 'vanaf 't jaar 0'
volkomen ondergedompeld geweest in de joodse heilige schriften omdat alles
wat hij zegt [& niet zegt], doet & laat, terug te voeren is
op 'oudtestamentische' teksten
van de profeten!

Vergelijk hiermee eens
de Griekse knaap {& 'n enkele dwaze maagd?}
die de Ilias & de Odyssee van buiten moest leren!
Kortom: rond 't jaar "0" botsten die drie benaderingen
door toenemend & veel intenser
onderling contact.

De eerste dingen
die men leert zijn in staat onze geest 'voorgoed' te vormen & te kneden:
het zijn niet zo zeer de dingen zelf als wel de manier waarop ze iemand doen denken
over alles wat we naderhand tegenkomen in ons korte bestaan.
Kijk maar naar die Romeinse opvoeding vergeleken bij de Helleense:
geen Griekse tragedies, filosofie, kunst [of heel weinig], ternauwernood boeken [& rollen],
geen mathematica of natuurkunde, nagenoeg niets dat echt de fantasie oefent & bevrijdende/verlossende interpretaties, alleen maar wetten, wetten & nog eens wetten:
& nu ontmoeten 'fantasie & wetenschap,
recht & liefde'
elkaar!

Wanneer een Romein
ernstig nadacht, dan kon het haast niet anders of hij dacht hoofdzakelijk langs zijn
juridische lijnen, zocht een juridisch principe en probeerde hoe hij dat op
ZIJN
geval verder kon toepassen.
Geen wonder dus dat zij de wereld zo goed konden besturen
& zoveel voor de wereld gedaan
hebben
.....

Maar ze hebben niet alles
voor de wereld kunnen doen,
want deze verbazingwekkende opvoeding sloeg ook heel veel [veel teveel!] over!
Toen de tijden veranderden, hetgeen gebeurde zoals we al zoveel keer
eerder en vaker hebben kunnen zien, was 't Romeinse volk geestelijk
nog lang niet klaar voor al die andere veranderingen;
de Romeinse wetgeleerden waren dan misschien wel
'klaar' en verrichtten grootser en beter werk dan ooit
[vooral in hun eigen ogen & voor verwonderde toeschouwers?],
maar de doorsnee Romein was [eigenlijk volkomen] onvoorbereid!
Hij had nog lang niet behoorlijk leren denken, wist zich op den duur geen houding meer te geven
& ruineerde zichzelf & de republiek in wanhopig orgiastisch
chaotisch gepruts!

Een opvoeding
die zich al te zeer alleen nog maar wil bezighouden
met 't fantastische of praktische, met 't bijgelovige, goedgelovige
of wantrouwende, kritische & achterdochtige blijkt op den duur fataal te zijn,
en dit roept dan ook de vraag op of de op de moderne natuurwetenschappen
gerichte huidige {'eenrichtings'?} opvoeding niet op eenzelfde wijze
de geest en de fantasie onvoorbereid laat voor ons werk
om te leven in een wereld die niet in de allereerste
plaats chemisch-electrisch meer is,
noch juridisch pluis & echt
moreel aanvaardbaar.
blozen
engel
23 jun 2008 - bewerkt op 25 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende