loerju[r]k: lachbui

*
"JUK"
'yoga'
~*~

WANNEER
mens & wereld
begrepen zijn in een miljarden jaren tellende evolutie:
DAN
moeten we afscheid nemen
van een 'persoonlijke scheppergod',
'het' opperwezen [of 'onderwezen'] dat alles netjes bestuurt
[althans voor wie het 'getroffen'
heeft]
...

RELIGIE
is NIET een alternatieve verklaring voor het ontstaan van de wereld:
ze verklaart zelfs helemaal
niets?

NIETTEMIN
zou ik toch niet graag van het begrip 'schepping'
afstappen!

ALLEEN
al het spraakgebruik
["KOM schepper, geest!"]
is dermate ingeworteld, dat we er haast niet zonder kunnen
om ons uit te drukken:
maar er is meer
dat ervoor
pleit ...

HET
klassieke
scheppingsverhaal
stelt de herkomst van ons
en onze wereld aan de orde:
en geeft daar een antwoord op ~
dat kun je wel afdoen met primitieve 'verklaringswoede',
maar in de vraag ernaar staat veel meer op het spel
dan alleen maar een 'technische'
kwestie?

WIE
zijn wij,
WAT is onze wereld:
WAT doe ik hier en WAAROM zit alles ZO in elkaar
als in feite het geval is ~
DAT soort
vragen!

DE
mythe
houdt de erkenetenis in
dat wij niet het product zijn van onszelf,
niet individueel [ik heb niet gevraagd om mijn entree in deze wereld]
en niet collectief, als species
'mens'.

WIJ
mogen dan
een wereld 'van betekenis' scheppen,
maar aan ons gaat de oersoep, de chaos vooraf,
als het ware het voorgegeven materiaal waaruit wij een wereld opbouwen,
en waarvan wij - o mydiraadsel -
tegelijk ook deel
uitmaken.

WIJ
scheppen niet zomaar 'iets' uit het 'niets':
want waar niets is valt niets te
interpreteren?

~!@!~

WAAR
komen wij vandaan,
die uit de chaos zelve genomen zijn,
en haar nu [voor een tijdje?]
een betekenis ontwringen &
ontworstelen?

OP
die vraag heb ik niets:
geen antwoord!

ZE
voert terug naar de schokervaring
[oerknal/bevruchting/geboorte/dood?],
waar we 'het' al eerder over hadden:
'waarom ben ik er en waarom ben ik er niet veeleer niet?',
de ervaring van contigentie
[geval of
toeval] ...

DIE
zie ik als een eerste ervaring van transcendentie,
die een mens
overkomt.

WE
zouden heel het netwerk
[als wie of wat 'het wil' staat WELK 'raderwerk' stil?]
dat wij 'werkelijkheid' noemen
[hoe komt Abel, onze naaste op onze weg?]
buiten de religie houden,
als je alles afschafte wat het begrip schepping
uitdrukt ...

STERKER,
om dat allemaal
[heel de onpeilbare, overweldigende, duizelingwekkende werkelijkheid]
onder woorden 'te brengen', hebben we het begrip schepping
bedacht!

RELIGIE
blijft onverklaarbaar,
als de ervaring van onze condition humaine er geen aanleiding,
zelfs een primaire aanleiding,
toe zou geven.

HET HEELAL 'ZWIJGT'.

En
ziedaar,
in het verschijnsel mens,
het wezen dat werelden 'van betekenis' ontwringt aan de chaos
waaruit wij zijn voortgekomen,
stoten we nog eens op een duidzelingwekkende, bevreemdende ervaring
van transcendentie:
IN ieder mens krijgt het heelal een stem,
de mens leerde spreken doordat wij werden aangesproken
in ons gemoed.

EEN
dubbelervaring
van transcendentie:
DAT zie ik als een herformulering
van het scheppingsgeloof.

IN
het zwijgende {?} heelal,
zowel als in de mens die stem {?} heeft, en 'onder woorden brengt',
IN BEIDE ervaren mensen datgene wat met recht
'het transcendente' mag
heten!

BEIDE
kun je niet van elkaar
losmaken?

Marcion [eerste helft 2e eeuw],
EEN van de vele door de christelijke kerk buitenspel geplaatste leraar,
deed DAT wel!

Voor HEM
was de materiele werkelijkheid,
onze zichtbare wereld met al haar ellende,
ZO minderwaardig dat je de g d van het christelijk geloof
er niet mee mocht
belasten.

Ze was het werk
van een 'ondergod', uit wiens klauwen de christelijke g d
de mensen juist kwam redden:
geloof sticht een tegenwereld tegen de bestaande,
betekent dat.

~!@!~

Maar afgezien van de mythische voorstellingswereld,
de idee dat de chaos een tegenwereld zou zijn, die bestreden moet worden, is TE kort door de mydibocht?

We bevechten de chaos,
maar komen er tegelijk uit voort,
het is onze moederschoot, 'moeder aarde',
waaraan wij bij onze dood
worden 'teruggegeven' ...

In heel
haar ondoorgrondelijkheid
is het netwerk van de werkelijkheid
[chaos & wereld 'van betekenis' "SAMEN"]
DE grond die ons draagt:
WIJ zijn er deel van, creatief 'mydi'-deel,
maar niettemin
deel!

DAT
is de reden
waarom wij haar vertrouwen,
van haar durven genieten, en tegelijk wantrouwen en in onze hand proberen te krijgen:
zij bergt ons & draait ons tegelijk
een mydiloer.

~~