Liters koffie

Want potjandriedubbeltjes, de nacht laat me zelfs na zijn vertrek niet met rust! Misschien is het wegens de vochtige kilte die in je poriën kruipt waardoor ik met een fleecedeken om zit dat die koffie zo verkwikkend is. Dat mijn lichaam gewoon op cafeïne brandt. Ik moet me inschrijven bij de sportschool. Ik heb dan wel een hekel aan sportscholen, maar ik wil niet geheel en al verpappen als de winter aanbreekt. Ik moet ook niet gaan vreten alsof mij een winterslaap wacht. Ik zweef half in een dromerigheid en krijg weinig gedaan, en daaraan willen ontsnappen is een dwaze illusie. Ik eindig vast ooit onder een brug, met niets dan een gratis uitgedeelde bijbel om op te stoken.

Ik moet misschien maar naar mijn favoriete plek in het bos. Ik geloof niet zo in geheimzinnige toverkrachten -hoewel mijn naam anders doet vermoeden- maar het voelt daar alsof de bomen geluidloos zingen; een fijne trilling aan mijn tere gestel. Het beeldschone verval van de herfst treedt net in en ik ga het dit jaar geregeld volgen. Ik zit weer in mijn eigen sfeertjes met muziek en inefficiëntie. Ik ben zó geweldig inefficiënt, je wil het niet weten. En ik heb honger maar mijn maag moet krimpen dus ik wacht tot de lunchtijd. Onzalig zijn zij die alles vreten wat ze willen. Eten is maar een klein aspect van de leegte.

Die muziek- nu ben ik zélf betoverd.