listening to music from the early sixties

'up-
& downgrading
along certain set similar and/or
somewhat different guidelines
by the three
of us'

VOOR
TRANSCENDENTIE
moet je dus bij de mens zijn,
tot zover klopt het mydiverhaal van de gnostiek.
Maar dan niet vanwege een partikeltje g d [of een paar gram hash,
weed, mushrooms or lsd] dat in hem zou wonen, maar eenvoudigweg omdat zij kan spreken,
onder woorden brengen, en een wereld van orde en zin aan de chaos weet te ontrukken,
een [alternatieve] leefwereld, een [sub]cultuur!
Dat voltrekt zich niet pas, als wij
vandaag de mydidag
onder woorden
brengen.

Het is
eerder zo
dat wij de woorden,
de zin, de betekenis, die mensen lang voordat wij er waren, hebben gehanteerd,
dat wij hun woorden, hun wereld van betekenis als het ware
voortzetten.

Wij leven van vroeger,
van wat al duizenden jaren aan de gang is,
zetten daar onze bijdrage tegenaan, houden daarmee stand, veranderen
enzovoorts
...

En dat,
net als vroeger,
ten goede of ten kwade.
Maar dat is [alweer] een ander mydiverhaal,
dat je beter ZELF in boeken en songteksten kunt
nalezen en beluisteren
als je wilt?

Waar mensen zijn,
DAAR zijn woorden,
en waar woorden zijn [onder woorden brengen]
DAAR is 'geest'!

OMDAT
en voorzover
ze het woord machtig zijn,
mag je mensen dus 'stedehouders van de geest' noemen.
DEZE [wat plechtige uitdrukking] moet aangeven dat ik 'geest'
niet als een component van de mens zie,
maar "GEEST" bindt aan
het vluchtige woord
dat het betekenis
verleent.

Als
geestdrager
is de ['mydi'-]mens de plaats
['mydimensie']
waar we een spoor van transcendentie
aantreffen.
Daar komen we ongetwijfeld
vast ook wel weer vaker op terug
waarom we van 'een spoor van transcendentie' spreken,
maar nu eerst nog even
een voorlopige korte
conclusie?

WAAR
ligt de pointe
van al deze mydiverhaaltjes?
In de upgrading van de mens, van de dimensies binnenin onszelf:
ZIE jezelf als stedehouder
van 'geest'!

OF
in de taal
van Achterberg & Alan Beck e.v.a.,
de klassieke terminologie:
als plaats van G d en/of {r}evolutie?
Je leest in de kranten en tijdschriften wel eens de vraag
of mensen niet wat TE VER gaan
in hun ijver de natuur naar hun hand te zetten,
de betrokken journalist
[zeker, ook journalisten doen aan g d & co., als het hen uitkomt]
vraagt zich dan meestal af of we niet bezig zijn met
'voor G d te
spelen'
...

MIJN
antwoord zou zijn:
meneer/mevrouw,
we doen niet anders en we KUNNEN niet anders!
Het is een kwestie van onze verantwoordelijkheid als mens
op ons nemen?
Wil je het anders, wil je daar onderuit,
DAN maak je van religie een afschuifsysteem.
Het KLINKT wel vroom en 'gewoon' en diepgelovig om te zeggen:
"De HERE zal erin voorzien!"
Maar daar BEDOEL je dan mee te zeggen:
ik weet eigenlijk niet hoe het verder moet ...
Als je MEER bedoelt, wordt zo'n regel een schoolvoorbeeld voor
het afschuiven van
JOUW verantwoordelijkheid op
het EEN of Andere goddelijk wezen:
wat je ZELF moet klaarspelen, schuif je af op G d
of de een of andere Grote
Roerganger?

DAT is
weglopen voor JOUW taak,
voor je rol als geestdrager,
als plaats waar na miljarden jaren van evolutie het woord,
als spoor van transcendentie,
opduikt!

Aristoteles,
die Griekse filosoof uit de vierde eeuw voor Christus
verzon de prachtige term 'mensen', als werkwoord,
zoals ook voetballen een
werkwoord is.

DAARMEE
omschreef hij 'menszijn' als het uitoefenen van een praktijk,
zoals dokters een praktijk
uitoefenen.

DE praktijk
die MENSEN uitoefenen is 'menswording':
stedehouder, beheerder, vormer van geest zijn,
van zinstichter en medeverantwoordelijke ...
STRIKT genomen is menszijn dus het uitoefenen van een religieuze praktijk,
al denk je daar misschien niet altijd
onmiddellijk aan?

Je moet niet
EERST menszijn, en DAARNAAST
ook nog eens godsdienstig of gelovig.
DAT is allemaal OOK goed en best, dat is religie,
maar religie in deze zin is NIET de CLOU van het bestaan,
MENSZIJN ['mensworden'] ZELF is 'het':
als praktijk uitoefenen,
beoefenen!

't Christendom
heeft DIE praktijk ingevuld
met termen als geloof, hoop en liefde.
Je kunt geloof hebben dat bergen verzet,
maar het stelt niets voor ZONDER de liefde?!
De LIEFDE hoopt, gelooft en
verdraagt alle dingen van de anderen,
DAARIN is de liefde dus oneindig MEER dan zomaar
een tijdelijk voorbijgaand
gevoel!

"HET"
is een actief bestaan
[zonder bijgeloof/superstition of afgoderij/idolatry]:
een oefening in de praktijk van
het menszijn.