lieve schat

ELK denksysteem
~ wetenschappelijk, theologisch, esoterisch, metafysisch ~ stuit op een realiteit die beschreven noch verklaard kan worden: ELKE 'heilge tekst' werd bij de vertaling verwrongen, en ontkracht door de woorden en daden van gelovigen die allen meestal plechtig verklaarden
hem hoog te houden!

Er bestaat geen net
dat onze tranen opvangt: de betovering is verbroken, we zijn uit de droom geholpen.
De ballonnen zijn leeggelopen: onze fantasieen zijn tegen de vlakte geaan en in kleine brokjes uiteen-gevallen ~ we zijn door mensen in de steek gelaten en we zijn allen door allerlei ideeen
voor de gek gehouden ...

We hebben
door schade en schande
geleerd dat we, naast onze eigen beleving, niemand de schuld kunnen geven of kunnen prijzen voor onze toestand: waar we zijn, zijn we helemaal op eigen kracht gekomen. Er zijn natuurlijk wel mensen die iets hebben bijgedragen aan de richting die we insloegen,
maar ze zijn er geen van allen helemaal en alleen verantwoordelijk voor ~ DIE verantwoordelijkheid dragen we ZELF ...

We staan alleen,
met onze ellende en onze blijdschap?
We maken geen van beide zomaar erger of mooier dan ze zijn ...
Hoogte- en dieptepunten hebben hun mysterieuze glans op den duur verloren.
Eindelijk zijn we tot op de grond van ons bestaan
aangekomen ...

En WAAR
is "G D" [o.i.d.] dan?
Ergens 'daarbuiten' of in die merkwardige eenzaamheid van ons?
Voor velen was [en is] g d DE oplossing [zegt men] voor onze machteloosheid:
"HET" opperste 'gezag' in een emotioneel landschap dat om grenzen schreeuwt!
Wij mogen dan niet weten wat er nu en hier [toen en daar of straks en elders] gaande is,
maar 'g d weet dat wel'!?

Ons vertrouwen
in 'hem/haar/het/m/v/k' is als een soort van pil of een wondermiddel:
we zijn eraan verslaafd geraakt om de hoop die onze pijn
tijdelijk wegneemt ...

Een dergelijk vorm van geloof
kan het misschien dan wel een poosje uithouden,
maar helpt zichzelf uiteindelijk ook weer om zeep en doet zichzelf de das om?
Als we, net als JOB, midden in de ellende zitten, dan biedt de G d van de absolute standpunten ons geen oplossing [die wel voor 'onze vrienden'
schijnen te gelden]!

ALLEEN
de g d in ons binneste
~ een rustige bescheiden stem die zich niet alleen maar op de bergtop tot ons richt, maar OOK [en vooral] in de dalen van ons bestaan ~ heeft ons dan
nog iets te zeggen.

ALLEEN 'die g d'
kan ons nog liefde geven als onze eenzaamheid, ons verdriet,
onze afgescheidenheid op z'n ergst is.

ALS we het goddelijke ontmoeten in ons eigen hart en ons eigen gevoel,
dan weten we dat onze spirituele ontwikkelingsweg GEEN rechte lijn is?
Hij/zij/het gaat omhoog en omlaag en helemaal rondom!

En waar we ook zijn,
HOE we er ook voorstaan,
we moeten nu leren om daar volledig tegenwoordig te zijn ...
WAAR we ons ook bevinden: DAAR moeten we spiritueel gezien
OOK ZIJN ...