lieve esther {waar was je gister?}

"Alzheimer"

IS
er nog
hoop voor mij?
Nee!
Ik hou mezelf voor
dat ik moet blijven hopen!
Ik wil er niet helemaal onderdoor gaan:
maar ik moet wel elke dag vechten om de moed erin te houden.
En dat gevecht maakt me doodmoe:
ik voel dat ik mijn machine
niet meer kan
vertrouwen
...
Ik probeer steeds weer
mezelf te bewijzen dat het allemaal wel meevalt, maar ik slaag daar niet echt in.
Iemand of iets laat me telkens weer op de een of andere manier in de val lopen:
ik zou wel alles om me heen kort en klein willen slaan
en stik bijna van de woede.
Waarom ik?
En ik kan er niemand de schuld van geven:
het is immers niet iemand anders die mij dit aandoet.
Het is iets in mijzelf, net zoals mijn boosheid.
Ik weet het en ik zak ermee
moeten leren
leven
...

~@~
~@~

HET
begrip 'besefscontext'
dwingt mij om zorgvuldig een onderscheid te maken tussen echte symptomen van de ziekte
en reacties die veroorzaakt worden door het besef ervan.
Als ik de betrokkenheid van de patient bij de eigen werkelijkheid over het hoofd zie,
dan zal ik alle gedrag of symptomen
toeschrijven aan zijn
hersendefect?

~@~
~@~

REKENING
houden met
de besefscontext vergt
tevens onderzoek naar de persoonlijkheid
met als bijzondere aandachtsgebieden de rol van gehechtheid in iemands leven,
de wijze waarop iemand omgaat met moeilijkheden en de levensloop!
In iemands persoonlijkheid kan ik verklaringen vinden voor de verschillen in reacties
op de echte symptomen
van dementie
...
Zonder deze informatie
kan ik de verschillende reacties op die symptomen niet begrijpen
en ook niet de juiste hulp bieden of andvies geven aan de familie of verzorg{st}ers
hoe ze daarmee om moeten gaan?
Ook vergt het begrijpen van de besefscontext een gedetailleerde beschrijving van de individuele levensloop: voor sommige patienten worden, via hun huidige leed, oude trauma's weer losgewoeld,
en die gaan deel uitmaken van hun werkelijkheid!
Zonder deze informatie kan ik onmogelijk begrijpen waarom iemand helemaal van de kook raakt
of doldriftig wordt wanneer hij/zij niet op het goede woord kan komen
of de weg kwijt is of op een andere manier
met zijn of haar falen wordt
geconfronteerd
...
Het verband
tussen besefscontext aan de ene kant
en levensverhaal en persoonlijkheid aan de andere kant
stelt mij in staat te anticiperen op iemands gedrag
tijdens het dementeringsproces.

~@~
~@~

VOOR
het plannen
van de zorg is een fasenmodel een vereiste!
Omdat de besefscontext op zich samenhangt met het afnemend vermogen tot informatieverwerking,
zal deze veranderen van een min of meer continue betrokkenheid bj de eigen situatie
naar losse momenten waarin dit plaatsvindt.
Wanneer ik bij het bepalen van de fase van dementie alleen zou uitgaan van de ziektegeschiedenis
en geen rekeing zou houden met de individuele verschillen in betrokkenheid,
dan zou ik fouten kunnen maken?
Tegelijk met een veranderende besefscontext verschuiven individuele reacties in toenemende mate
van een cognitief naar een affectief niveau!
Ook treden gedurende het dementeringsproces veranderingen op in de aspecten van het gedrag
die te verklaren zijn vanuit de persoonlijkheidstructuur
en de levensloop ...

~@~

WIJ
weten nog niet
of het effect van de levensloop
en de persoonlijkheidsstructuur groter is aan het begin of aan het einde
van het ziekteproces: op grond van de voortschrijdende geheugenstoornis bij dementie,
eerst in het kortetermijn- en later ook in het langetermijngeheugen,
lijkt het aannemelijk dat de invloeden van de levensgeschiedenis geleidelijk aan
van minder betekenis worden dan
persoonlijkheidsdeterminanten.
Maar iedereen is
anders!

~@~

WE
moeten vooropstellen
dat dementiepatienten een hele heterogene groep vormen:
geen twee patienten zijn immers hetzelfde?
Mensen die aan dementie lijden beseffen gewoonlijk dat er iets niet helemaal [of helemaal niet]
in orde is en dat ze niet langer optimaal functioneren: dit houdt in dat hun reacties op de abnormale toestand van hun hersenen normaal is ~ het zou veel gekker zijn als ze zich zouden blijven gedragen
alsof er niets aan de hand is!

~@~
~@~

IN
de tweede plaats
ondergaan zij hun conditie niet slechts als passieve objecten,
maar nemen zij aan hun situatie deel
als actieve subjecten
...
Ik dien dan ook altijd
dementerende mensen te beschouwen als serieuze partners in elk contact,
of het nu gaat om een test naar de cognitieve vermogens, een begeleidingsgesprek of een onderzoek!
Als ik verschijnselen als angst, rusteloosheid, verdriet, agressie, inactiviteit, claimend gedrag enzovoorts
beschouw als reacties op een verlies, dan worden ze toegankelijk
voor verandering en
therapie
...
Zowel de zorg als het onderzoek dienen zich daarom te richten
op de cognitieve en affectieve aspecten van het gedrag
bij dementerenden.

~@~
~@~

WE
zeiden al eerder:
laat je netten achter je?
Ga niet met alle geweld ploeteren om iets waard te zijn als je het al waard bent!
Houd op met die baan of die relatie waarin je niet voor ogen kunt houden wie je bent ...
Laat jouw neurotische gebedel om liefde en acceptatie los en ga door jouw angsten heen!
Je zult nooit weten dat jij vleugels hebt als je nog niet eens je armen en benen kunt gebruiken?
Vraag G d niet om voor jou te doen wat je zelf moet leren doen!
Je hoeft niemand in het ongelijk te stellen om jezelf serieus te kunnen nemen ...
Doe maar gewoon wat voor jou goed is en geef uiting aan jouw dankbaarheid jegens anderen.
Wanneer in [of uit] de stroom van jouw leven stapt, dan hoef je niet overhaast of boos bij anderen weg te gaan: je zegt ze vaarwel ~ je spreekt een zegen uit over degene wiens leven jij gedeeld hebt
en de plek waar je woonde en omdat je het verleden kunt zegenen,
ben je ook vrij om het achter je te laten!

~@~

JE
kunt niet
'je netten achterlaten'
en TOCH de vis meenemen!
Op den duur gaat de vis rotten en dat geeft meestal een verschrikkelijke stank?
Mijlen in de omtrek zullen de mensen weten dat jij eraan komt:
"De Visser komt eraan!"
Jouw verleden gaat je al voor:
dat is niet de weg naar'
de vrijheid!

~@~

GOOI
de vis weg!
Geef ze hun vrijheid
zodat jij jouw eigen vrijheid kunt opeisen ...
Wees standvastig in de mening over jouw eigen leven maar wees mild tegenover anderen.
Jij kunt niet over hun behoeften oordelen louter op grond van het feit dat je er niet aan tegemoet kunt komen: wees alleen maar eerlijk over wat jij WEL en NIET kunt ~
en wens hen het beste?
Onthoud: wie jij afwijst loopt je achterna!
Alleen door acceptatie kan iets worden afgerond!
En als je eraan toe bent om de voetangels en -klemmen van jouw leven achter je te laten
en het eenvoudige pad van liefde en vergeving te gaan betreden,
WEET jij dat in jouw hoofd en in je hart?
Er komt geen strijd en
geen redenatie
aan te pas.

~@~
~@~

DOOR
jouw helderheid
en jouw vrijgevigheid
zullen anderen zich ontspannen en je loslaten
en waar je ook gaat of staat zul je hen in jouw hart meedragen!
De enige gevangenissen ter wereld zijn de gevangenissen die jijzelf bouwt?
En alleen maar iemand die geen weet heeft van zijn eigen talenten kan iemand anders tegen zijn wil
in gijzeling houden: onthoud dus, 'lieve mydier' ~ bij elke gevangenis die jij in jouw eigen geest bouwt,
hoort ook een sleutel waarmee de deur van het slot gaat!
Dus als je die gevangenis niet uit kunt vlakken,
eis dan op z'n minst
de sleutel van
de deur
op
...

~@~

JIJ
bent geen
slachtoffer van de wereld,
maar degene die de sleutel tot de vrijheid bij zich heeft!
In jouw ogen sprankelt immers ook de vonk van het 'goddelijk licht' dat al wat leeft weg zal leiden uit het duister van de angst en het wantrouwen: en ook in jouw hart leeft de liefde die het leven geeft
aan al die talloze schepselen in het universum?
Jouw wezen is ongebroken, HEEL, dynamisch
en vol met scheppings~
kracht
...

Het
wacht slechts
op ons
vertrouwen
...

~*~
engel
blozen
cool!


je
msc
verliefd
02 mei 2007 - bewerkt op 19 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende