Liefde tussen ik & jij

Liefde behoort volgens Baruch
niet tot de passieve aandoeningen
- zoals nijd, afgunst, eerzucht, gierigheid
& iedere soort van hebzucht -
maar hoort tot de actieve aandoeningen ...

Als een mens handelt uit een actieve aandoening,
is hij vrij,
zijn aandoening meester;
handelt een mens uit een passieve aandoening,
dan wordt hij gedreven,
is hij object van drijfveren,
van welke hij zich
(tenminste ten dele)
niet bewust is ...

Liefde is dus een activiteit, een daad ...
Liefde is voor alles geven en niet ontvangen.
Liefde is de grondslag van heel ons psychische zielenleven:
het is, sammasegguh de grondtoon,
waarop heel de harmonie van ons gevoelsleven is gebouwd,
en hoe voller en warmer deze grondtoon is,
des te schoner en verrukkulukkur zal het lied zijn,
dat uit ons leven opklinkt ...

Alle positieve gevoelens zijn op liefde gebaseerd:
verlangen, vertrouwen, hoop, gnot, vreugde, blijheid
gaan van liefde uit,
en vloeien eruit voort.

En de negatieve gevoelens zijn reakties
op het ontbreken van liefde.

Ieder afzonderlijk ding op aarde is onze aandacht
en respectvolle behandeling waard,
en ieder mens is als een diamant.

Zelfs al lijkt 'n diamant 'n grove klomp,
toch verschuilen zich onder 't oppervlak een ongeevenaarde schoonheid
en sierlijkheid ...
Ieder object is kostbaar,
ongeacht de uiterlijke schijn,
ongeacht de omgeving ...

Dat is wat liefde werkelijk inhoudt:
ieder mens naar waarde schatten,
ongeacht wat of waar hij is,
en hem helpen zich tot een uitmuntend mens te ontwikkelen.

In de bewoordingen der wijzen:
"De zonden zouden moeten worden uitgewist,
maar niet de zondaren!"

Het gaat er niet letterlijk om alles wat een ander doet toe te juichen,
het is zaak de ander onvoorwaardelijk lief te hebben.

Je hoeft de keuzes van 'n ander niet over te nemen,
en je hoeft je kinderen niet volgens die keuzes te onderrichten,
maar je moet wel de ander
als mens aanvaarden.

De liefde tussen ik & jij kunnen we als volgt verstaan:
'n ik-jij-relatie ontstaat, wanneer iemand mijn wereld binnentreedt.

Dat overkomt ons: we kunnen het niet maken.
De ander treedt vanuit zijn absolute vrijheid mij tegemoet.
Dat is de eerste stap.

De tweede stap hangt van mij af:
wat doe ik met deze 'genade'?
Wil er 'n ik-jij-relatie ontstaan, dan zal ik de ander bij mij moeten toelaten.

Dat is een heel gebeuren, want die ander laat mij niet ongemoeid:
hij ver-ander-t mijn leven.

Deze verandering kan ik puur passief over mij heen laten komen.
Dat is dodelijk voor de ander.
Dat is geen ik-jij-relatie.

Wil de ander bij mij binnenkomen,
dan vraagt dat van mijn een actieve ontvankelijkheid:
'n groetend binnenlaten,
'n gastvrij onthaal.

Gevoelens begeleiden de liefde,
maar zijn niet de beslissende factor ...
De eenheid van de liefde is:
't opengaan van de ruimte tussen ik + jij.

't Wisselende van de liefde is:
de toonaard waarin dit opengaan geschreven staat.
De toonaard kan zijn: boosheid, aanhankelijkheid, genegenheid,
verdriet & opgetogenheid.
Alleen door liefde kan 'n mens doordringen tot 't innerlijk
van 'n medemens,
tot de kern van zijn persoonlijkheid.

Niemand kan zich volledig bewust zijn van 't wezen van 'n ander mens,
tenzij hij hem bemint.
Echte liefde houdt verantwoordelijkheidsgevoel in en acceptatie
van de ander zoals hij is,
met al z'n sterke & zwakke kanten.

Alleen van iemands beste eigenschappen houden is geen liefde.
Je moet ook z'n zwakheden accepteren
en je met begrip en geduld inzetten voor z'n groei.

'n Dergelijke liefde is betrouwbaar!

Veel mensen zijn allereerst bezig, schijnt 't, met de vraag
of anderen hen liefhebben,
en minder met zelf lief te hebben.
Bemin de naaste zoals jezelf.

Dat betekent ook dat je alleen in staat bent om van anderen te houden
als je jezelf liefhebt,
dat wil zeggen als je jezelf aanvaardt
in al je aspecten ...

Wie van niemand houdt,
wordt door niemand bemind.

Door elkaar lief te hebben,
door te leren hoe je een mens gelukkig kunt maken,
leer je uitdrukking te geven aan je liefde voor de hele mensheid
en al wat leeft ...