liefde isolement & mydiverwerking {give & take}


Alle
vormen van
leven zijn
eindig.

En
ons besef
ervan is van
invloed op de manier
waarop we met ons leven omgaan:
de wijze waarop we met onszelf en elk ander omgaan
hangt af van het inzicht dat we
hebben ontwikkeld in de
tijd die daaraan
voorafging
...

Als
we langs elkaar
en onszelf heen leven
is er sprake van eenzaamheid,
afgescheidenheid
en verdriet.

Zowel
voor elk kind
als voor 'de anderen'
met wie we opgroeien is opvoeding,
inzicht in ons bestaan, een onvermijdelijk,
onmisbaar en al sinds onheuglijke tijden een beproefd middel
om te leren omgaan met elkander:
we moeten nu eenmaal weten
waar we aan toe zijn in ons
leven om er ook maar
iets mee te kunnen
aanvangen?

Dat
is dan
ook waar alle
'mydiverhaaltjes',
sprookjes, mythen, sagen, gelijkenissen
en wat voor vertellingen dan ook om de hoek komen kijken
in ons menselijk beleven: onze fantasie komt voor uit de werkelijkheid
waarin we ons bevinden en de realiteit wordt beinvloed
door de 'sprookjes' die we allen telkens weer
aan elk ander
[en onszelf!]
doorvertellen!

Vanaf ons allerjongste begin af aan moeten we leren omgaan
met alles wat we ervaren en ondergaan: genot en pijn, geborgenheid en vervreemding,
schoonheid en afschuw, hitte en kou,
eten en drinken
...

Alle
informatie over
ons leven komt binnen
via onze zintuigen en via woorden en begrippen
vormen we ons 'beelden'
van alles waar we
mee te maken
krijgen!

Verwerking
van alles wat van
invloed is op ons bestaan,
zowel negatief als positief, heeft invloed op de wijze
waarop we ons bestaan beleven en op de uitkomsten en 'resultaten'
van ons leven: de manier waarop we op den duur weer afscheid van elkaar kunnen nemen
heeft zijn wortels is het ontstaan
van die allereerste gewaar-
wordingen en experimentele
'verbalisaties'.

De
opvatting dat
ons leven alleen maar
het gevolg zou zijn van 'het lot' of 'de god'
is nog steeds de grootste hindernis {?} op de weg die we moeten gaan:
als een maatschappij of een individu de oorzaken en gevolgen buiten zichzelf gaat zien,
dan worden we de onwillekeurige speelbal
van een omgeving die
stuurloos
is?

Als
we ontkennen
dat alles wat we in ons leven meemaken
het gevolg is van ons eigen doen en laten,
dan geven we het heft uit handen aan blinde machten en krachten
en aan onze eigen misplaatste
[of wellicht ook terechte?]
observaties
van 'hoe ons leven
in elkaar
zit'!

Het
is natuurlijk
een balanceringspoging
op het smalle koord van ons bestaan
dat we ons leven noemen: we vertonen allemaal
de kenmerken van datgene wat we hebben meegekregen
en hebben doorgemaakt, geven daar uiting aan
in onze gelaatstrekken,
gebaren en eigen
verwoording.

We
proberen telkens
weer om een evenwicht te bereiken
tussen de uitersten van wat wij hebben leren ervaren
als onze innerlijke
en uiterlijke
omgeving
...

We
hebben emoties,
die we vertalen in gevoelens,
die we omzetten in gedachten en
die we verder verwerken in onze woorden en daden:
planten en dieren zijn ons voorgegaan
op al die evolutionaire wegen,
paden en speur-
tochten?

En
wat wij
daarvan gaan leren
beseffen van ons prilste begin af aan
via ons lichaam en onze geest, in gewaarwording,
gevoelens, verwoording, handelen door doen en laten
is wat ons maakt wat we zijn en daardoor kunnen we leren zijn
wat we worden: dit inzicht maakt het ons mogelijk om onszelf
en elk ander te benaderen en te verdragen
op de ons aangeleerde en zelf ontdekte
wijze van verwerking, zingeving
en ons verder 'mydiachtig
uitbalanceren &
-proberen'!

Die
meervoudige en
veelkleurige menselijke gewaarwordingen
liggen aan de voet van ons 'existeren':
het sociale samenspel van individuen en groepen van levende wezens
[plantaardig, dierlijk/menselijk],
en daarmee blijven we ons hele verdere levende bestaan
telkens weer 'opnieuw'
geconfronteerd
worden.

Tussen
het oorspronkelijk
'klaarkomen' van twee
verschillende menselijke wezens en
het moment dat we onze laatste levensadem uitblazen
en weer overgaan in het heelal van eeuwigheid en licht,
ligt ons zichzelf ontdekkende 'patroon'
van menswording, voortplanting en
niet weg te cijferen
creativiteit
...

~@~

engel
blozen
cool!
10 mei 2007 - bewerkt op 21 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende