lf 42/43 de veehouder & de landbouwer weten

dat ze ooit hun kuddes en hun gronden aan hun nakomelingen zullen nalaten, zoals ze ook aan HÈN nagelaten werden door hun eigen voorouders, aan wie zij hun levensomstandigheden dus te danken hebben.

Aan deze ontwikkeling
heeft de grijsaard (een relatief begrip,
want de levensverwachting is in die tijd vaak niet veel hoger dan 30/35 jaar) zijn status te danken: in deze periode begint 't beeld v/d wijze zich af te tekenen, 'degene die wéét' en die het vermogen heeft om de kennis
dóór te geven die zij- of hijzelf van vorige generaties
heeft ontvangen.

De omslag
naar de status van de voorouder
is het logisch vervolg van deze nieuwe status en we kunnen slechts vaststellen dat deze uni verseel is: àlle culturen & beschavingen hebben hun voorouders vereerd of vereren hen ook nu nog steeds, als dé bemiddelaars bij uit-stek rond wie het ruilsysteem met de godheden is georganiseerd. En zoals mensen ook al heel vroeg de behoefte hebben gevoeld om de godheden die ze aanriepen zìchtbaar te maken, om zich van hun aanwezigheid te verzékeren door middel van een tàstbare voorstel-ling, zó voelden ze bij de invoering v/d voorouderverering de behoefte om hun doden in onmiddellijke, fysieke nabijheid te hebben door een deel van het stoffelijk overschot te nemen, over het algemeen het hoofd, de veronderstelde zetel van de geest
en dus de macht
...

Uit deze logica
vloeit de traditie v/d tweede begrafenis voort,
die is ontstaan in 't Midden-Oosten & vanaf 't 4e millennium BCE wordt waargenomen in Europa & i/d mondeling overgeleverde religies van Afrika & Oceanië nog steeds in zwang is. Deze ceremonie, ook wel 'omkeringen v/d dode' genoemd, wordt enkele jaren na de dood gehouden, vaak op 'verzoek' v/d dode zelf, die zich in 'n droom tot één van zijn familieleden richt om hèn te waarschuwen dat 'de tijd is gekomen'. In Afrika bestaat de gewoonte, waarschijnlijk nauw verwant a/d gewoonte die i/d jongere steentijd in zwang was, om de schedel terug te halen & schoon te maken, & de dode te reinigen door ge-beden: pas dàn stèrft die overledene wèrkelijk & wordt hij 'n voorouder! Zijn denken & kennis blijven voortleven in 't relikwie: wanneer zijn nageslacht met passende rituelen 'n beroep op hen doet, dan put hij zich uit in adviezen, wendt z'n invloed aan bij de godheden
en stelt de welvaart v/d stam
zéker(der)?

Àldus
verliefd, verloofd,
verloren bewegen we
ons allen min of meer
(on)natuurlijk/cultuurlijk tussen bevruchting,
zwangerschap, geboorte, baby/kleuter/peuter/kinder/school/studie/werk
& eigen variaties op deze grond/basisthema's en doen er o.a. al of niet uitvoerig verslag
van @ myDi of elders tussen kuddes & landerijen, woon~ & werkwijken, nabije & verafgelegen streken
onder 't gedurig herkauwen, beluisteren, doorbladeren & herprogrammeren van alles wat ook maar enigszins
van belang lijkt om ook ons voortbestaan voor bepaalde tijd een plaats te kunnen geven in oerknal & eindkrimp,
'g ds handen & voeten' die ons allen vergezellen met tederheid
& harde werkelijkheid, gezondheid & ziekte,
mededogen & geweld, barmhartigheid
& schijnbaar onvermogen
om het juiste te doen
& 't verkeerde
te laten?

Je
kunt 't
welhaast zo gek
& gewoon niet bekijken
of je komt 't
óók tegen
@ myDi
~~~~~!?
liefdesverdrietverliefdliefdesverdriet
29 mrt 2013 - bewerkt op 30 mrt 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende