Levensbeeindiging, -bevordering, -stimulatie & ...

Wat begon als doden alleen op verzoek is geëindigd met gevallen waarin ook levens zonder verzoek werden beëindigd. Artsen spreken begin jaren negentig van de vorige eeuw in de KNMG-commissie Aanvaardbaarheid Levensbeeindigend Handelen, over de besluiten die soms genomen kunnen worden rond het levenseinde van wilsonbekwamen. 'n Meerderheid van de commissie schaart de mogelijkheid van actieve levensbeeindiging daar uitdrukkelijk onder. Ook van baby's, dement(erend)en & mensen in coma moet onder voorwaarden 't leven beëindigd kunnen worden. Zij kunnen daar wel niet zelf om vragen, maar het moet soms mogen. 't Doel is immers leed vermijden & leed blijft nu eenmaal niet beperkt tot alleen maar wilsbekwame volwasenen. Daarom moet er naast euthanasie ook ruimte komen voor levensbeeindiging zonder verzoek. Zulke levensbeeindigingen zonder verzoek, wat in 't buitenland ook wel niet-vrijwillige euthanasie wordt genoemd, komt per jaar tussen de vijfhonderd & duizend maal voor in Nederland, zo blijkt uit regelmatig herhaalde enquêtes onder artsen. 't Gaat hierbij vermoedelijk vaak om diverse noodsituaties waarin de arts zich zou kunnen beroepen op overmacht, maar inzichtelijk overzicht ontbreekt omdat dit vrijwel nooit door 'n rechter werd getoetst.

Slechts 'n enkel van zulke gevallen van levensbeeindiging zonder verzoek is voor de rechter gekomen begin jaren negentig? Daarbij ging het om baby's die slechts 'n erg beperkte levensduur hadden vanwege ernstige aandoeningen & die bovendien leden. Door de gerechtshoven is dit medisch handelen tweemaal in overeenstemming geacht met de in de medische ethiek geldende normen. In de praktijk zien de betrokken artsen levensbeeindiging van baby's die nig maar een korte levensduur hebben omdat bij hen behandeling onmogelijk of onwenselijk/onmenselijk wordt geacht, inmiddels nu al als normaal medisch handelen. Het wordt ook wel 'stervenshulp' genoemd. Volgens de enquete onder artsen is zulke levensbeeindiging bij 'uitbehandelde' baby's in 2005 ongeveer 70 keer voorgekomen. Juridisch gezien is het toedienen van farmaca om de dood te bespoedigen echter levensbeeindiging en geen normaal medisch handelen. Hoe dan ook blijft het een belangrijk aandachtspunt hoe wij zo als mensenkinderen blijven omgaan met elkaar aan beide zijden van 'normaliteit' & 'ziekteverschijnselen': wat verstaan we nu eigenlijk wel/niet onder mannelijkheid/vrouwelijkheid, hetero/homo/bi-seksualiteit, pedofilie/geslachtsverandering/celibaat/IVF & wat daar verder nog aan vast zit ten aanzien van orgaandonatie, begraven/cremeren & onze houding betreffende ontwikkelingshulp, politionele acties, 'collateral damage',
hongerdood, milieu-aantasting, klimaatverandering & 'de economie'!

Je kunt al die zaken 'op leven & dood' nu eenmaal niet meer loszien van elkaar: daarbij valt dat geleuter over hoofddekseltjes totaal in het niet.