Let op: zowel titel als betekenis zijn ver[p]licht


HET
enige wat
telt is betekenis:
een mening hebben die
'meaning' heeft, ECHTE inhoud die
iets betekent!


Wat levert kritiek meer op dan afbraak?

Afbraak,
onderschat de betekenis ervan niet ...
Wlkja begint met een hartgrondig nee, met een afrekening.
Dat kan niet anders, je wordt niet vrij van de belasting van een verleden,
als je dat gevecht niet aangaat.
Dat alleen dus al, de bevrijding van wat van jou afvalt, de schellen van de ogen,
de last van de schouders,
de steen op je ziel.
Spring een gat in de lucht, slaak een zucht van verlichting,
als je eenmaal bij dat hartgrondige nee bent uitgekomen.
Ook als er verder niets meer zou komen,
dan was het allemaal niet
voor niets geweest.

Niettemin,
echt vrij, helemaal vrij,
dan moet het water met een gorgel van genot uit de bak lopen.
En dat deed het niet altijd, of liever, het deed het niet genoeg, en ik wist niet waaraan dat lag.
Kwam het niet in de goede trechter terecht, en liep het daarom niet weg,
hoorde ik het daarom niet gorgelen? Of was de trechter niet wijd genoeg,
misschien nog niet
genoeg open?

Opnieuw proberen,
weer schrijven, herorienteren, ik deed er lang over.
Eindelijk gebeurt het dan: ik krijg vat op mijn eigen entree,
zoals ik dat dertig jaar geleden moet hebben beleefd in een droom,
die, zoals alle dromen, je meestal ontschieten zodra je wakker wordt,
je weet niet eens meer dat je het gedroomd hebt.
Waar ben in uit gekomen, wat was de opbrengst van al die jaren
kritisch volgen van de traditie?

Een wissel is omgezet,
dat heeft ten langen leste de kritiek nij mij zelf bewerkt:
ik ben heel anders gaan kijken naar die onhoudbare geloofswaarheden van 'toen'.
Want dat zijn ze niet, ze zijn geen waarheden!
Helder, uiteindelijk helder, de rook om dit hoofd is verdwenen:
geloof is een erfenis van vroeger, en de erfenis is 'van verbeelding'.
De weg naar de afbraak van tempel, kerk en christendom is geplaveid
met een misverstand over de voorstellingswereld van het geloof:
voorstellingen opgevat als stellingen, en stellingen handhaven
tot de dood erop volgt.

Niet de dood van de ketters, zoals vroeger,
maar de dood van de aanhangers zelf.
De meerderheid is al vertrokken, het kon niet anders.
Maar ziedaar waar kritiek je brengt: de trein hoeft misschien niet de afgrond in,
hij kan een andere rails op, de weg naar
de verbeelding inslaan.

Niet zo vreemd,
als je bedenkt dat alles, heel de religie,
met verbeelding is begonnen.
Met verbeelding valt niet alleen maar te leven, er zit eeuwigdurende bijstand in.
Niet in Maria, Mordechai, Set, Chai, Janna of Hiroko of welke heilige dan ook
maar in verbeelding!

De baten voor de persoon?

"Bij hem blijft er weinig of niets over",
met die klacht begonnen we deze mydiverhaaltjes: waar blijft g d?
Wat had jij dan willen overhouden? Laten we met die tegenvraag eindigen voor vanavond, voordat morgen weer de grote voorjaarschoonmaak en
~opruiming begint ...

Ze brengt ~ dat is mijn ervaring ~ de vrager in grote verlegenheid.
Want het gaat met die behoefte om 'over te houden' niet om iets omlijnds, niet om een wat of een iets,
maar om een gevoel van gemis, van graag hebben willen overhouden
maar het niet kunnen en nochtans het een ander kwalijk nemen als hij dat laat zien:
weg is weg ...

Maar
dat gevoel dan,
is dat niet belangrijk?
Vanavond hadden we weer eens,
voor de zoveelste keer in die meer dan zesendertig jaar dat we samen zijn,
een verschil van mening: het ging dit keer over migraties van mensen over heel de wereld
sinds de allervroegste oertijden,
over voedsel en vrijheid,
lichaam en geest,
aan de hand van Geronimo,
Ayaan Hirsi Ali Magan, Rita Verdonk,
Pimmetje en Volkert, Theo & Mohammed e.d.,
en dus ook over aboriginals
en allerlei westerse emigranten & immigranten,
over het recht op zelfverdediging en
politie-eenheden ...
Toen zij niet verder wilde gaan met de discussie
en mij ervan begon te 'beschuldigen' te bedoelen wat ik niet gezegt had,
zei ik: 'your head is full of shit' ...
Kortom: einde 'zoveelste'
woordenwisseling ...

Dus,
jazeker,
dat gevoel van gemis is onontbeerlijk,
is teken van leven, en meer dan dat:
het wordt een bron van inspiratie,
het zet je aan het werk om ook de achterkant van het patroontje
en jouw eigen breiwerk waaruit jouw leven is geweven en samengesteld
weer eens nader te bekijken, de achterkant van al die
meer of minder fraaie leerstellingen
en theorieen.

Die steken die je daar ontdekt
lopen niet parallel met wat je aan de voorkant ziet,
vandaar at gevoel van leegte, dat ons in grote verlegenheid dompelt?
De achterkant bekijken is tot jezelf inkeren, en ontdekken dat je anders in elkaar zit dan je dacht:
er is minder dan de voorkant laat zien,
maar er is ook
meer ...

Je hoort bij dingen die men niet ziet,
jij bent daar een exemplaar van, een aanwezigheid.
Dat is de ontdekking die je overhoudt,
als je alles kwijt bent.

Zo
kom je toch
ergens met al die kritiek, met dit-is-het-niet ...
Waar je niet anders van wordt, dat staat open voor kritiek en controle,
maar waar je naar op zoek bent
is datgene wat jou
anders maakt.

Dat is niet
de kerk, de staat, de organisatie
van ras, arbeid, kaste, groep of maatschappij.
Ieders knecht, maar niemands slaaf, zei ~ alweer ~
diezelfde Luther: wie of wat mij beweegt, dat ligt buiten mij
en met [be]kritiseren ga ik net zo lang door
totdat ik daar ben uitgekomen?
Ik ben dus nog
niet klaar!

Morgen
verder met
meer dan zestig
jaar boekenverzamelingen en al
die aanverwante gedrukte woorden op allerlei
diverse soorten papier: het schiften, doorkijken,
ontdekken, opruimen, inpakken
en 'wegwezen'
...


Welterusten,
slaap wel lekker
en droom er nog maar eens van:
en vertel ons er morgen 'alles' over
voorzover je maar
wilt.

@
engel
14 jan 2007 - bewerkt op 26 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende