Let op: Mijn verhaal bevat een tekst.

Let op:
Een titel is verplicht.
Het lezen van
en reageren op myDi
is volkomen voor
eigen risico
...

Toch wel gek eigenlijk:
ik moet naar de apotheek
om nieuwe medicijnen te halen,
naar de oeroude Dinah [78] met wat
vliegende tapijtjes en naar de Westerkerk
voor de lees/gesprekskring en, zoals gewoonlijk,
heb ik in alledrie eigenlijk even weinig zin,
maar het 'moet' wel
en als ik er geweest ben,
dan ben ik blij dat ik er was
en dat het achter
de rug is!

Maar het tekent wel
een al heel lang bestaande neiging
ten opzichte van alles waarmee ik te maken kreeg en krijg:
het hoeft voor mij allemaal niet
zo hoog nodig?

Scholen,
kerken, verjaardagen,
banen, vakanties, bezoekjes,
telefoontjes, brieven of wat dan ook:
het zal me een zorg wezen
[en dat is het dan ook],
maar het lijkt allemaal zo vreselijk
overbodig en
'zinloos'!

Dus alles
wat ook maar een beetje zweemt
naar enthousiasme [sterreklames, contactadvertenties,
de jeugd van tegenwoordig [en al die ouderen] met hun schreeuwende,
brullende, krijsende, rappende, oververhitte gezwets en gewauwel]
doet me bijna walgen van afschuw en de benen nemen
naar een rustig hoekje in huis of tuin
met [of zonder] een boekje,
een schoon blad papier of een stukje klei
bij wijze van spreken
en zwijgen ...

Voor zover ik me kan herinneren
is dat ook altijd al zo geweest al bijna zestig jaar lang:
er was altijd wel wat te eten en te drinken en te doen of te laten,
een min of meer beschutte slaapplaats,
een boek of een tijdschrift, een krant en andere mensen
van alle leeftijden,
maar om nou te zeggen dat ik zat te springen
om met z'n allen iets te gaan zingen,
te frutselen of te gaan 'beoefenen' zoals gymnastiek,
schaatsenrijden, balspelen, bockworsthappen of juichkreten slaken,
nee, alsjeblieft liever helemaal niets
van dat alles!

Maar goed,
je bent nu eenmaal geboren
en moet wel meedoen op de EEN of Andere manier?
Dus doe ik het dan maar
in myDi ...

Verslag geven
van wat ik heb gedaan en nagelaten:
terug kijken op wat zich allemaal heeft afgespeeld,
wat zich nu en hier [of elders] voordoet
en wat daarvan allemaal de gevolgen zouden kunnen zijn
voor 'de toekomst'.

Zo eenvoudig ...

Ik heb dus ook helemaal
geen flauw idee of er wel of niet een g d bestaat:
dat hangt alles maar net af van welke definities je gebruikt?
Ik weet dat mensen in van alles en nog hebben geloofd [en dat doen ze nog steeds],
maar ik kan mezelf absoluut niet voorstellen deel uit te maken van briesende massa's met hoge nood om iets aan te prijzen of af te keuren.

Alles wat maar een beetje zweemt naar groepsgedrag is mij een doorn in het oog!

Zodra ik ook maar iets bemerk van massaal lawaai
of iets wat absoluut moet en helemaal niet anders kan, denk ik:
wegwezen hier, want voordat je het weet doet men een beroep op jou om ook nog eens
mee te gaan doen met al dat gedoe?

DAAR
komt de bal:
vang hem op of ontwijk hem,
sla, gooi, trap, schiet, smijt, hap, slik,
stik en val dood!

Ik heb geen behoefte aan die flauwekul
die dan ook nog vaak zich afspeelt onder het uiten van de krankzinnigste geluiden,
uitroepen en doldwaas gehijg!

En de vraag is dan ook:
hoe dicht een kunstenmaker,
engelachtige, nieuwsbode, verziener, dagdromer en mydiverhaaltjesverteller
ook bij g d mag staan, "G D" 'zelf' is en wordt hij/zij/het NOOIT ~
je blijft een klein deeltje van het grote geheel en je kent niet de plaats van de kern van ons bestaan, alleen maar jouw eigen positie in dat totaal
en soms ook zelfs DAT niet eens?

Je hoort mij dan dus ook nooit zeggen
dat IK 'het' WEET: volgens mij is en blijft het een geheimenis,
waar wij met onze dogmatische mucho macho bonobonale formuleringen en kleffe handjes nu maar eens mooi vanaf moeten blijven!

Je kunt daar hooguit over stamelen?

En het is OOK overduidelijk dat Yehosjoea
OOK niet alles weet 'wat zijn Vader WEL weet'!
Tenminste, dat veronderstellen we.

Er IS toch immers niemand die 'alles weet',
dat zouden we alleen maar wel dolgraag 'willen': 'n alwetende Vader?
Maar neem alleen maar al de dag [het uur, de minuut en de seconde] van onze bevruchting,
ons groeien en ons 'heengaan':
we weten het
NIET!

En toch kunnen we,
eens [eenmaal] 'ontstaande'
niet nalaten om te trachten er achter te komen?
Neem de dag van zijn komst [en verdwijnen].
Yesjoea zegt zelf dat hij die niet weet,
maar dat die dag alleen bij zijn Vader bekend is
[handig toch als je gelooft in zo'n Autoriteit op de altijd aanwezige
eeuwige alomtegenwoordige
achtergrond?]!

Maar,
en daar gaat het hier nu even om,
dan kun je toch NIET zomaar zonder enige restrictie aannemen en poneren dat Yesjoe = G d]?!
Want dan zou G d iets niet weten wat G d WEL weet!

Je zou bovendien
met geen mogelijkheid kunnen uitleggen wat er alles op Golgotha gebeurt:
HEEFT G d DAAR G d VERLATEN?

Maar HOE moet ik mij dat dan OOIT zelfs maar bij benadering enigszins voorstellen?

En als Yehosjoea zegt:
"Niemand is goed dan G d alleen!",
HOE kan hij dan zichzelf bedoelen?

Voor mij
staat dus wel vast dat "Y" niet zomaar,
kort door de bocht geformuleerd,
G d zelf te noemen is!

Je schiet immers
helemaal geen steek en geen stap op
met dat soort cirkelredenaties?

Het is hoogstens
een soort van zelfhypnose,
die zich uiteindelijk ook onder allerlei andere omstandigheden voordoet:
men slaat er maar een slag naar en neemt dat dan aan
als vaststaand feit en grond
van ons bestaan ...

Geleuter
van een peuter
en gezwets of geklets!
Maar dit mydiverhaaltje is weer eens veel te lang aan het worden?
Kap er dus maar even mee!

Als
de Geest weer vaardig dreigt te worden,
dan kun je er altijd nog mee
doorgaan?



Zolang
men ook
maar leeft en
adem [klei, papier of
een computer] beschikbaar
heeft en ook nog eens
kan hanteren
& gebruiken
zo nu en
dan
...
31 jan 2007 - bewerkt op 30 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende