Let op: Een inhoud is verplicht.


~*~
="Wij komen
pas laat in het spel
[vroeg genoeg?]!"=
~@~

Uit de chaos
van een lange wordingsgeschiedenis opgedoken,
misschien een miljoen jaar geleden, misschien langer of korter
[wat is lang of kort op een miljoen],
maar op de tijdklok van de wordingsgeschiedenis van mens en wereld
een late verschijning:
de klok staat om zo te zeggen op vijf voor twaalf,
als de soort opduikt die zichzelf mens noemt,
en daarmee een betekenis
aan zichzelf verleent!

Wanneer dat is gebeurd
- dat deze wezens zichzelf mens noemden -
doet niet meer zozeer ter zake?

We kunnen wel aannemen
dat in de loop van die prehistorie deze kijk op wie wij zijn, zich heeft ontwikkeld:
en nog weer later wisten mensen hun eigen geschiedenis
zelfs in geschrifte uit te drukken,
we zijn dan de prehistorie
alweer voorbij.

En onder de bedrijven door
- het is nog steeds vijf voor twaalf, of misschien nu vier voor -
ontwikkelen wij in onze religieuze mythen een kijk op de chaos,
waarmee wij haar een betekenis ontwringen:
de wereld wordt een mensenwereld
~ en om dit mydiverhaal meteen maar af te maken:
in die religieuze ontwikkeling is vijf voor twaalf al weer verder voorbij
als de god van het christendom uit de hemel der vele goden zich aandient
[ook een laatkomer temidden der goden].
Bedacht door mensen,
Ja.
Waarom?
Hoe komt een mens op god en goden?
Omdat wij er niet aan ontkomen onszelf onder woorden te brengen,
te zeggen hoe wij onszelf zien, welke betekenis wij onszelf toekennen,
en welke plaats ons toekomt
in de werkelijkheid.

Om die vragen te beantwoorden
grijpen we naar voorstellingen van god, van goden, van machten
die we niet in handen hebben ...

Dat geeft ons alvast
[er komt meer, toen, nu, straks en later]
een andere kijk op de mysteries van de verschillende religies:
ze zijn in het leven geroepen omdat mensen zichzelf een plaats moesten geven
in de chaotische werkelijkheid
~ die mysteries zijn een afgeleide,
ze zijn niet alleen maar
'van verbeelding',
maar komen ook niet op de eerste plaats
~ want EERST waren er mensen die zichzelf een plaats moesten en moeten geven,
en DAN is er 'g d'!

Als we in dit vervolg
op het begin sinds het voorjaar van 2004
op zoek gaan naar het mysterie,
dan laat ik de religies dus maar even liggen waar zij zich hebben neergevleid,
voorlopig althans,
en ga ik in eerste instantie te rade
bij 'de verbeelder'.

Er is geen ander wezen
dat betekenis kan verlenen,
geen andere instantie die aan de chaos orde kan opleggen,
die van oersoep weet, er zelf uit is voorgekomen,
en niettemin en desondanks haar omtovert
tot een voorlopig bivak.

OOK onszelf betekenis verlenen,
er is niemand die deze taak van ons overneemt,
en we kunnen haar op niemand [meer]
afschuiven.

Wanneer wij ons een god uitdenken
die wij in handen geven wat aan onszelf ontsnapt,
erkennen wij onze status:
kwetsbaar, onzeker, wankel,
een makkelijke prooi van dreigende chaos,
maar het verandert niets aan onze positie,
aan de sleutelrol die wij alleen spelen
en spelen kunnen.

Met zicht op onszelf:
de mensbeschouwingen,
de erfenissen van deze 'oerverbeelders' die wij zijn,
de zelfinterpretaties van talloze generaties uit verre oer- en voortijden,
gaan we hopelijk in de komende dagen en weken
'in de slag' & aan
de mydislag.
12 aug 2006 - bewerkt op 04 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende