lesstof

=

Maar al te vaak dus
hebben we te maken met valse tegenstellingen,
omdat er in feite helemaal geen sprake meer kan zijn van een echte keuze tussen twee
met elkaar vergelijkbare posities:
in het eerste geval gaat het om een vorm van selectieve verontwaardiging
die daardoor gekenmerkt wordt dat men het onrecht dat de enen wordt aangedaan
zwaarder laat wegen dan het onrecht tegen de anderen.
En dat komt er dan op neer dat bepaalde individuen of groepen belangrijker zouden zijn dan andere, met andere woorden
dat er met verschillende maten en gewichten zou mogen worden gewerkt,
wat dan meteen ook het einde betekent van elke dialoog over sociale rechtvaardigheid.
In het tweede geval gaat het om de mogelijke gevolgen van een stellingname:
en als ik dit beweer bevind ik me plotsklaps in 't onsmakelijk gezelschap
van antijoodse of anti-Arabische racisten.
In de dagelijkse politieke en diplomatieke praktijk
moet je inderdaad met zulke gevolgen rekening houden
en op voorhand trachten om het misbruik van een bepaalde stellingname te neutraliseren?
Maar op het zuiver ethische vlak mogen die gevolgen me niet beletten
om een principieel standpunt in te nemen.
Wat zijn die principes die volgens mij in een debat over het Israelisch~Palestijnse conflict
gehandhaafd moeten worden?
Naast het vanzelfsprekende beginsel van de gelijkwaardigheid van alle mensen,
dat bijna alle moderne staten
[op een paar na?]
beweren te aanvaarden
en dat tegelijkertijd volgens Amnesty International in meer dan de helft van de wereld
nog steeds met de voeten getreden wordt,
zou ik hier in myDiary de nadruk willen blijven leggen op objectiviteit,
informatie & [on~]partijdigheid als noodzakelijk elementen van ons 'mydi~onderzoek'!
Allen die in de naam van iets buiten henzelf naar vrienden, vijanden en bekeerlingen zoeken,
zouden zich ervan bewust moeten zijn dat hun daden hun eigen angsten en diepe vrees verraden?
Want echte liefde is mild en zachtmoedig: zij geeft zonder er iets voor terug te verwachten.
Zij vraagt mensen niet in de eerste plaats om te veranderen, maar accepteert hen [om te beginnen] zoals wij zijn!
Niemand kan zich in de naam van
YaHWeH of AllAh
over anderen ontfermen
en hun dan liefde en acceptatie
onthouden
...
Hij/zij/het die liefde geeft alleen maar onder bepaalde voorwaarden,
welke die voorwaarden ook zijn,
gebruikt g ds
"NAAM"
ijdel
['in vain]!
JIJ
moet jouw eigen feilbaarheid erkennen,
net zoals IK gedwongen werd om de mijne te erkennen?
Maar als jij jouw eigen regels verzint, dan beperk en ontken je de liefde ...
NIEMAND
is zo groot als de Liefde:
jij noch ik.
Daarom moeten wij
BEIDEN
buigen voor de Liefde:
omdat die
ALLEEN
onze leermeester kan zijn en dat ook altijd zal blijven:
ZONDER
haar is er
GEEN
uitweg
& uitzicht
...
Zullen wij allen ooit eens
haar leerlingen zijn en ook echt leren wat zij ons te leren heeft?
OF
staan we erop dat we
ZELF
'het leerplan' en 'de route' schrijven en de tekst krampachtig,
kortzichtig en uiteindelijk ook volkomen catastrofaal interpreteren?
"To be or not to be"
is NU meer dan ooit tevoren
DE
'question'!
DAT
is dan ook uit het oorspronkelijke joodse perspectief geworden en ontstaan:
Yehosjoea was een jood
en als je een jood bent dan kun je moeilijke ophouden om jood{s} te zijn en 'christen' te worden ~
je blijft nu eenmaal altijd 'joods'.
En als je een echte jood bent dan stel je voortdurend 'vragen aan g d':
je drijft g d als het ware bij wijze van spreken en schrijven, doen en laten 'tot het uiterste'?
ELKE
dag dat een jood
bidt, vraagt zij/hij/het aan g d:
"WAAROM?"
in het besef dat alleen g d het antwoord kent.
Het is voor een jood een godslastering om te denken dat zij/hij/het [v/m/k]
"HET"
'weet', want 'het'
is alleen maar 'g d' die 'het' weet!
En
WIJ
krijgen in het gunstigste geval een glimp[je] van het mysterie
te zien? En wanneer jij ook [het zou immers kunnen?]
DIE
'leer' wilt volgen, dan moet je wel eerst aan het
joodse deel van het 'joods~messianistische' erfgoed 'voldoen'!
Dat wil zeggen:
je moet beseffen dat g d het antwoord heeft, en
NIET
jij of ik?
We kunnen en moeten ons dan overgeven aan het leven zoals het zich ontvouwt,
in het besef dat het een doel heeft,
ZELFS als WIJ
dat [nog niet of misschien wel nooit] zullen kunnen zien en ervaren,
laat staan beredeneren &
beheersen
...
Je mag als jood [christen/moslim]
NOOIT
een trotse houding hebben,
of de pretentie dat
JIJ 'het' WEET.
Je moet altijd zeggen:
"WAT
ik ook lijk te weten, g d weet
MEER
{AllAhOEAkbAr!}
dan ik!
"G D"
is mysterieus en hoe ik ook m'n best doe,
g ds wegen zijn en blijven ondoorgrondelijk.
Ik kan hooguit 'begenadigd' worden en een glimpje opvangen van het goddelijk 'plan'
[indien aanwezig]!
IK
ben de leerling:
g d is de leermeester
...
Of
STERKER
nog:
G d is MIJN leermeester.
HIJ
legde me neer aan rustige wateren en
ZIJ
verkwikte mijn ziel!".
Je moet, als jood [christen/moslim/mens],
een relatie hebben met g d: en
DAT
moet 'n
respectvolle relatie zijn anders heb je er helemaal
NIETS
aan: g d gedoogt
GEEN
'afgoderij' & 'idolatry'
...
Vele christenen [e.a.]
hebben nogal eens gedacht in de afgelopen tientallen eeuwen
dat Yehosjoea
EEN en AL
oor [en oog] voor hen is en dat ze daarom niet meer in gesprek hoeven te gaan met g d?
Ze dachten dat ze, als ze "Jesus" hadden,
'dus' verder wel zonder g d zouden kunnen
[of het wel konden redden met een hele heidense santenkraam aan heiligen,
zaligen, opperheersers, plaatsvervangers &
zelfgemaakte drogbeelden?]!
Maar
DAT
is helemaal niet
WAAR:
zonder "G D" als "Vader"
is ook Yesjoe helemaal niets!
En juist doordat we [net als hij] respectvol en in 'vervoering' verblijven aan de 'voeten' van 'g d',
kunnen we die goddelijke zegen naar ons en alle anderen
doen uitgaan
...
Lieve 'zoete'
[en stoute!] mydi'ertjes,
vooral degenen onder ons die zich gelovigen
[joden, christenen, moslims & 'humanisten' noemen]
zouden moeten kunnen begrijpen dat je slechts
EEN
van 'hen' beiden 'weg kunt doen', als het om "G D" & "Yehosjoea" gaat,
en ik kan je verzekeren dat het g d
NIET
is!
We hebben "Jezus"
[of wie dan ook]
niet nodig om tot 'g d' te komen.
We hoeven alleen maar met oneindige liefde,
respect en overgave naar g d
toe te komen
zoals g d tot ons komt.
Je hoeft slechts te komen met de oprechte wens om te leren.
ALLEEN ZO
{RAK KACH!}
kun
je g d benaderen
{TAT TVAM ASI!}
en zo moeten we ook elk ander benaderen,
of je nu gelooft of niet in deze of gene 'versie' van
'DE
waarheid'!
Christenen legden veel teveel de nadruk op hun geloof in Yesjoe
net zoals joden misschien wel teveel nadruk legden op Mosjeh en moslims op Mohammed.
Het is wel heel erg begrijpelijk, maar vergeet het voortaan maar liever?
Vergeet de verpakking wat mij betreft, en
DAN:
gedenk je Schepper!
Want
ALLEEN DAN
gedenk je ook hen die ons zijn voorgegaan op dit pad
[wat voor naam je verder ook maar aan hen geeft!]:
door jouw voorbeeld en niet louter
door woorden &
rituelen
...
Wanneer we hen kennen,
zoals zij in zekere zin ook ons gekend hebben, in ons 'hart',
dan weten we dat wij eigenlijk niet zulke voorstanders van 'grote woorden' zijn?
Laat ons zien wat je gelooft,
niet alleen maar door 'mooie woorden'
[of wat dan ook],
maar door je
daden
...

@