Lekker romantisch!


Hoe meer mijn handen
aan de arbeid gewend raakten,
hoe meer mijn ogen en oren
leerden om te zien en te horen
en mijn hart
om te begrijpen wat erin omging,
destemeer leerde ook
mijn ziel
om over de heuvels te springen,
om op te stijgen,
om hemelwaarts te wieken -
om zich uit te strekken
naar verten
die ze nooit had gekend,
om al het omringende land
te omarmen,
de wereld en alles wat erin is,
en om te bemerken dat ze zelf in de omarming
van het hele universum
lag ...

Hul mij,
goede moeder,
in een stralend, kleurig kleed,
en leid me tot mijn taak bij het krieken van de dag.

Mijn land is gehuld in licht,
een gebedskleed gelijk.
Fier rijzen de huizen op,
als huisjes aan een gebedsriem;
de rotsen, handmatig bestraat,
stromen als schouwdraden neer.
Hier zegt de lieflijke stad haar ochtend- & avondgebed
tot haar schepper.
En sommigen van die scheppers heten
Avraham, Ibrahim,
Ishmael & Ya'akov & Israel:
wegenbouwende barden
in het beroofde
land ...

'n Schreiend kindje in de nacht
'n kindje schreiend om het licht
& met geen taal dan slechts
'n schrei

Nee! Kom terug,
met al uw martelingen!
Tot de laatste aller eenzamen
O kom terug!
Al mijn tranenbeken nemen
Tot u hun loop!
& Mijn laatste hartevlam -
zij gloeit voor U!
O kom terug,
mijn onbekende god!
Mijn pijn! Mijn laatst - geluk!

En zij zei: "Zou jij dan hem beminnen
die nimmer stierf voor jou,
of ooit voor iemand sterven
die niet stierf voor jou?
Als god niet voor de mens sterft
& zich niet zelf geeft
voor eeuwig aan de mens,
dan kan geen mens
bestaan;
de mens immers is liefde
zo ook god liefde is: elke goedheid naar een ander
is als een kleine dood
in het goddelijk beeld,
noch kan de mens bestaan dan slechts door
broeder-/zusterschap ...

... dat licht gevoel,
waarin de last van ut geheimenis,
waarin 't zware, drukkende gewicht van deze onbegrijpelijke wereld
verhelderd wordt:
- dat rein & schoon gevoel,
waarin genegenheid ons zachtjes leidt, -
totdat, - de adem van dit aards gestel,
ut stromen van dit menselijke bloed,
welhaast gestild, -
ons lichaam wordt gelegd
in zoete slaap,
dan leven w'in de ziel en zien wij,
met un oog dat door de macht
der harmonie verhelderd is,
en diep verheugd,
in 't hart des levens
zelf.

... 'n aanwezigheid
heb ik gevoeld, die mij verwart van vreugde,
hoge gedachten, 'n verheven zin van diepe, donkere verbondenheid,
die woont in 't licht van ondergaande zonnen,
de ronde oceaan, de lucht die leeft,
hut hemelsblauw, & in des mensen hart;
un geest, 'n aandrift, die bewegen doet alles wat leeft
en denkt, wat wordt gedacht,
die gaat door alles heen.

Hoor de stem van die hemelse rappe reppers!
Die heden & verleden en de toekomst zien;
wier oor heeft gehoord hut heilige woord dat door de oude bomen liep,

al roepend tot de verdoolde ziel
en schreiend in de avondval;
dat 't licht misschien
dat viel en viel
met de sterrenpoel
weerbrengen zal!

't besef dat 'r dingen bestaan
die voor ons niet te doorgronden zijn
dat de hoogste rede & de zuiverste schoonheid
zich manifesteren
op 'n manier die hen voor ons verstand
maar in zeer beperkte mate
toegankelijk maakt -
dat besef & dat gevoel zijn ut wezen
van 't ware verbond ...

in deze zin
en in geen andere
behoor ik
ten diepste bij
de mensheid
...

bedekt met wonden & kneuzingen stroomde
haar aanbiddelijke bloed van alle kanten langs zijn lichaam
"Heeft niemand dan medelijden met ons," spraken zij op trieste, klaaglijke toon. "Is niemand met ons begaan en deelt onze smart
in deze meelijwekkende staat waarin zondaren ons juist
nu gebracht hebben?"

hoeveel vluchtelingenkampen
hoeveel vreemdelingen opgesloten in hun eigen hart
hoeveel namen jaren dagen & momenten
hoeveel grondeloze smart

in
ons
nu
?
!
30 jan 2004 - bewerkt op 12 dec 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende