leer er maar mee leven...............

Ken je dat gevoel?

Je houd van hem.....
Maar tegelijkertijd verwens je hem.

Je wilt bij hem zijn...
Maar toch wil je weg bij hem.

Hij heeft zoveel goed voor je gedaan...
Maar hij heeft je ook veel ellende en slapeloze nachten bezorgd.

Het ene moment is hij er voor je...
Het andere moment lijkt het alsof je niks meer voor hem bent.

Dan is hij boos, 5 of 10 minuten daarna is hij depressief of blij en vrolijk.

Ik hou van hem zoals iedere dochter van haar vader houd...
Maar ergens in mijn achterhoofd zit een stemmetje dat zegt: waak voor het gevaar.

Mensen vinden het raar als ik zeg dat ik weet hoe het voelt om zonder vader op te groeien, waarom omdat ik een vader heb die thuis woont bij mijn moeder broertje en mij.

Maar wat de mensen niet weten is dat mijn vader psychose heeft...

Hij ziet dingen, hoort dingen die er niet zijn.

Hij heeft een periode gehad dat hij zich zelf sneed( en het bleef niet bij een paar kleine krasjes).

Hij mist een hele hoop herinneringen van toen ik nog heel klein was door de zware medicatie die hij nodig had om die psychoses onder controle te krijgen.

Hij vecht met nog 4 anderen mensen in zijn hoofd die hem constant er op wijze wat hij fout heeft gedaan in zijn leven.

Mijn vader heeft ook zijn goede kwaliteiten, zonder twijfel.

Hij gaf me altijd goede raad, hij helpt me waar het kan, hij geeft om me en respecteert me, wat wil je nog meer wensen.

GELOOF ME ALS IK ZEG!

Het is VERDOMD moeilijk om de persoon die je heeft opgevoed en voor je zorgt te zien en die persoon dan niet kunnen herkennen...

Het is je vader die daar zit (fysiek dan) maar niet de liefhebbende en leuke vader maar de enge en onvoorspelbare vader.

als god zou bestaan waarom zou hij zijn volk dan zo laten lijden??!

het beïnvloed niet alleen mijn vader, maar ook mijn moeder, mijn broertje en mij.

waarom zou god een persoon zo kwellen?