Late nightsight, early dayvision ...

Je kunt leven natuurlijk ook zien en ervaren als een levenslang liefdesverhaal. Een eeuwige verhouding tussen uitersten. Inclusief geboorte en dood, bevruchting, groei en bloei, ontstaan en vergaan.

Blijkbaar hebben alle mensen behoefte aan 'iets dergelijks', in wat voor vorm dan ook?

Ook planten en andere dieren bevruchten elkaar volgens hun diverse rituelen, tradities en gewoontes.

Genetisch voorgeprogrammeerd, instinctief gevormd, ons aanpassend aan het milieu & zodoende wezen en wereld omvormend tot 'iets anders': evolutionair gebeuren, goddelijke gedachte, permanente revolutie, verkenning van het heelal, gloeiend groeiend bloeiend bewustworden! Eigenlijk is alle cultuur een net iets andere vorming van dat principe: het uitdrukken van innerlijke gewaarwording onder andere omstandigheden? In mijn collages citeer ik dus meestal ook maar wat in het wilde weg: als je eenmaal vliegt verandert het landschap dag en nacht in verrassende combinaties van kleur en geur, eeuw en geeuw ~ ik ben tegelijk wat ik voel, denk, zie, hoor, doe & nalaat. Samuel Crossman: 'My song is Love unknown'

(Mijn lied is ongekende Liefde) ~ arrestatie, proces, dood, begrafenis & ondanks/dankzij dit alles 'uitroep van stille vreugde' ~ lijden van zo lang geleden geeft vorm aan de toekomst van ons heden.

Here might I stay and sing, No story so divine; Never was love, dear Queen, Never was grief like Thine. This is my Friend, In whose sweet praise I all my days Could gladly spend.

Hier mag ik blijven zingen, Geen verhaal zo goddelijk; Nooit was er een liefde, lieve Koning(in), Nooit was er een verdriet als het Jouwe. dit is mijn Vriend(in), Ter meerdere ere van wie Ik al mijn dagen Met plezier zou doorbrengen ...

Het moet dus haast wel eenzelfde variatie zijn op oeroude thema's?

Energie die de vorm aanneemt van het moment in 'n 'eeuwig licht': oceaan, continent, aardbeving, vloedgolf, vulkaanuitbarsting, plant, dier, mens & 'g d' als expressie van dat wat men noemt in glorieuze worden om de pijn van ons bestaan aan te kunnen, te verwerken & om te vormen tot 'iets nieuws'. Een tragikomisch, onverbiddelijk gebeuren van alles wat er was, is & zal zijn. Aardlaag op aardlaag, vegetatie na vegetatie, dier na dier & mens na mens: nooit tevergeefs, immer inclusief/exclusief verenend wat gescheiden was, uitgaand & terugkerend tot de bron.

Zoekend naar expressie via hand, voet, oog, oor, gevoel, denken, doen, laten & spiegelen:
ieder moment van dag & nacht, week & maand, jaar & eeuw. Dat heimwee inspireert omdat het de blueprint is van ons brein, de uitwerking van die innerlijke behoefte op eigen wijze vorm te geven aan ons bestaan. De samenhang van wat ooit één was & wil terugkeren via nieuw creëren:
ieder leven, elk bewustzijn, alle planten, dieren, mensen & hun 'goden & godinnen' ~ moeder, vader, dochter, zoon & kleinkinderen keer op keer
~~~