lastpost last post 42day

VERBAZEND
hoe snel de tijd voorbijgaat:
tussen wakkerworden en slapengaan
ligt een uur of 18 vol met bezigheden
en zelfs in je slaap gedurende die 'andere' zes uur
droom je?

Het zal wel liggen
aan hoe je geboren bent
en wat er daarna gebeurde aan wisselvalligheden
& toestanden vol met 'wat
interessant lijkt'!

Ik heb bijna elke dag weer
het gevoel dat ik tijd tekort kom ...
Zonder dat ik er al te vaak bij stil sta
spelen die voorgaande jaren natuurlijk
een doorslaggevende rol?

Van voor m'n lagere schooltijd
kan ik me amper nog iets herinneren,
alleen maar wat stukken
en flarden!

Ook die schooljaren,
inclusief vakanties en naschoolse vrije tijd,
lijken razendsnel voorbijgevlogen ...
Die eerste baantjes vanaf m'n 16de zijn eigenlijk net zo vaag
als de daaraanvoorafgaande schooljaren.

Ik werd me pas goed bewust
van 'wat er aan de gang was'
toen ik die oproep kreeg voor
militaire dienst?

Maar leren kruipen,
lopen, spelen, tekenen,
lezen en schrijven was net zo natuurlijk
als verliefd worden ...

Al die lichamelijke,
geestelijke en sociale 'vaardigheden'
volgden heel vanzelfsprekend
op elkaar!

De grootste 'breuk'
was die confrontatie met 'oefening in wapengebruik',
de Vietnamoorlogen en al die andere 'herinneringen' aan militair optreden
all over the world, de natuur die werd opgeofferd aan militaire oefenterreinen en nieuwbouwwijken,
het dagelijks geknetter van militaire oefeningen ...

En een stuk of wat
andere zaken die indruk maakten,
zoals psychiatrische patienten, blinden en zieken.
Toen volgden ook al snel op elkaar
die eerste bezoeken aan de omringende landen
begin jaren zestig.

Dat 'dienstweigeringsgedoe' in kamp,
cel, huis van bewaring e.d. Via Belgia, Frankrijk, Duitsland,
Schweiz, Noord Italia heen en weer verder naar Griekenland,
Cyprus en Israel, omringende landen
en na '67 verder
door langs de Ararat naar Iran/Persia,
Afghanistan, Pakistan, India van noord tot zuid,
Japan & USSR ....

Al die 'verliefdheden'
en 'tussenstations' in dit lichaam,
deze geest, die omstandigheden en gevoelens.
En het is ook heerlijk om zo nu en dan weer eens alleen te zijn!
Zal ik toch nog even wat
eten koken?

Morgen
vijf boeken terugbrengen naar de bibliotheek.
Vrijdag fysio met al die oefeningen ...
Wat mij betreft mag het best wat rustiger!
Nu nog al dat geknal voor de komende weken:
als ik rijk was dan zou ik het ontvluchten naar ergens zonder geknal!
Even snel aardappels schillen
en bakken?

Er is een tijd voor alles
zeggen ze wel eens: voorlopig kom ik nog tijd tekort,
maar ook dat zal wel weer
veranderen?

Anyway:
sleep well, dream sweet &
tell us all about
'it'?!
20 dec 2006 - bewerkt op 17 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende