laila tov & oyassemi nasai

Eigenlijk is mijnDagboek een soort van breinuitbreiding: 'n minimaxihersenbibliotheekje dat ik als 'n iPadje overal kan meenemen, raadplegen en nu ook alsmaar verder kan aanvullen, verbeteren, vermeerderen en verminderen net naar dat ik iets tegenkom dat de moeite van het noteren waard blijkt te zijn. Dit heeft veel minder nadelen dan al die voorgaande methodes van de afgelopen duizenden jaren her en der op aarde zolang 't nog werkt?! Het is wel lichtelijk verslavend: maar dat was ook al het geval bij stokken en stenen, bananen, paddestoelen en appel~ & olijfboomgaarden ...

Terug naar en voorwaarts met het sentimentalistisch humanisme, sociaal-democratisch pacifisme en al die aanverwante groene links op aarde!

Schijnbaar 'n nieuw begrip waarin twee oudere invloedrijke tradities gecombineerd kunnen worden bij wijze van spreken en schrijven als 't ware.

In de 18de eeuw bestond er al 'n sentimentalische stroming in de wijsgerige ethiek. Nu lijkt sentimentalisme weer in de mode: in de heden-daagse moraalfilosofie is er veel aandacht voor emotie en de rol die emoties spelen in onze toegang tot wat go{e}d is en wat niet go{e}d is.

Emoties zijn vaak een eerste heel goede indicatie van waar de moreel relevante vragen zitten: emoties informeren ons heel direct over de zaken die er voor ons toe doen. Maar we moeten ze ons wel kritisch toe-eigenen: we moeten ze cultiveren, en ook dat is een kwestie van emoties, zo ontdek ik nu, want we hebben emoties over emoties. De aandacht voor emoties past blijkbaar heel goed bij deze nieuwe tijd waarin we kunnen spreken van en schrijven over een soort van emo-cultuur. Je ziet het in de muziek, de mode, de behoefte aan helden en ook in de politiek e.d. waarin populisten veel meer succes hebben dan vroeger ook al in zekere zin het geval was? Die belangstelling voor emoties komt ons goed uit, maar tegelijkertijd hou ik nog wel heel graag ook kritisch afstand! Ik denk graag zelf en hou niet zo van hokjes en kastjes, laatjes en tasjes ...

Speciaal niet als anderen mij daar al te makkelijk willen en/of kunnen instoppen. Genoeg voor nu: 't is allang weer 'bejaardenbedtijd'. Tot later of straks ...