laatste verhaaltje

over
de vierde
retraite:
het graf en de
'nederdaling
ter helle'?

op de
vooravond
van de sjabat wordt yeshu haastig van het kruis afgehaald
en in een nabijgelegen graf
neergelegd

in het
graf beleeft yeshu
zijn vierde en laatste 'retraite',
de definitieve retraite
waarop geen ander
volgen kan

die laatste
etappe op zijn levensweg
kunnen we het beste beschouwen
en ons eigen maken
met behulp van de liturgie en van
de lectio:

het
overwegen van
de schrift

BEIDE SAMEN
geven ons toegang
tot wat er ten diepste gebeurt,
in hem op de eerste plaats
en tevens in ons
door gestadige
verinnerlijking

dat laatste
weet de 'monastieke' traditie ons
te ontsluiten

beginnen we met
de geheel eigen liturgie van stille zaterdag,
de grote sjabat van het
'christelijke liturgische
jaar'

stille
zaterdag:
'sjabat voor de heer'
ieder jaar op stille zaterdag
overweegt de kerk
dit geheim:
de 'prins van het leven'
ligt in
'het rijk van
de dood'

stilte,
onmacht van het leven,
de realiteit van
de dood

yeshu
heeft meer dan EEN uitspraak
over de sjabat
nagelaten

in de stilte bij het graf
komen zijn woorden als vanzelf
weer boven:

'de sjabat is voor de mens
en niet de mens
voor de sjabat'

'de mensenzoon is
heer van
de sjabat'

'is het geoorloofd op sjabat
eerder goed te doen
dan kwaad?
een leven te redden of
te doden?'

'wie van u, als zijn zoon of zijn os
in een put valt, zal die niet terstond eruit halen,
ook al is het sjabat?'

elke
mijmering op de sjabat,
ook met die paar woorden van yeshu,
wordt gevoed
door wat de schrift zegt over
de eerste
sjabat:

'onderhoud
de sjabat ...

bedenk
dat u slaaf bent geweest in egypte
en de heer uw g*d u met sterke hand en uitgestrekte arm
uit dat land heeft geleid ...'

{DEUT 5:12~15}

#@#

DE RUST
IS ER
OM ZICH TE HERINNEREN
hoe g*d reddend ingreep en hoe dit ingrijpen in het verleden
het heden
schraagt

uit de eerste
bladzijde van de schrift
vernemen we wat g*d op de sjabat
blijft doen:

~ hij 'voltooit het werk dat hij ondernomen heeft'

~ hij 'rust' {letterlijk: 'sjabatiseert'}

~ hij 'zegent'

~ hij 'heiligt' die dag {GEN 2:1~4}

in
EX 31:17
vernemen we nog een vijfde 'werkwoord'
dat de heer op sjabat pleegt te beoefenen:
hij 'verademt',
of
'komt weer
op adem'

zou
g*d de heer
zijn 'zoon' niet terstond,
'als die in een put valt',
eruit halen,
'ook al is het
sjabat'?

zou
hij vergeten
en niet bedenken
wat hij EENS
met sterke hand
en uitgestrekte arm
gedaan heeft,
voor israel,
zijn
zoon?

zou
hij ophouden
te 'voltooien',
zijn 'rust' te nemen,
ja te 'verademen',
precies op die sjabat
of zevende
dag?

hoe stil
moet het in ons niet worden
opdat we,
net iets verder dan ons diepste onvermogen,
het g*ddelijk 'alvermogen'
in die vijf 'werkwoorden' uit de torah
~ 'voltooien'
~ 'rusten'
~ 'zegenen'
~ 'heiligen'
& 'verademen' ~
blijven ontwaren,
OOK op die bewuste sjabat
dat yeshu
begraven ligt?

hoe geheimzinnig klinkt NU
het overgeleverde woord:
'de mensenzoon' is 'heer' ook van
'de sjabat'?
gaat de nederigheid van dit 'heer zijn',
ZOVER
dat het de stilte van de dood
verdraagt?

bij yeshua's dood,
zoals bij de dood van IEDER mens,
ervaren we die paradox:
pas nu het verzegeld is,
gaat zijn leven als een mydiboek helemaal open
en kunnen we het 'doorbladeren',
van voor naar achteren,
in ALLE richtingen

het nederigste en armste,
hoe heilig ook,
als het onder mensen wordt vertrapt ~ wat inderdaad is gebeurd ~
kan het dan buiten g*d blijven?

OF
kan g*d
daarbuiten
blijven?

verliefd
engel
13 okt 2004 - bewerkt op 04 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende