l' imagination au pouvoir progressief groenlinkser

't Grootste breekpunt lijkt me overbodige luxe naast schrijnende armoe samen met buitenproportioneel geweld vergeleken bij 'normale' rechtsmiddelen ter beknotting van onrecht & criminaliteit. Ook dat is dus eigenlijk niets nieuws: 't zijn altijd al de grootste problemen van de mensheid geweest van 't begin af aan
voor zover ik weet. 'n Beetje gechargeerd komt dat neer op m'n aversie tegen de opgezwollen bolle kop-
pen van rechts conservatief die aan de onderkant willen bezuinigen, de bovenkant sparen & eigenlijk ver-der alles zo'n beetje bij 't oude houden met gezagsgetrouwe ambtenaren, politie & 'n moderner leger ...

Van linksprogressief krijg je in ieder geval de indruk dat ze de basis willen verstevigen door de ergste ja-nuskoppen & jaknikkers aan de bovenkant wat beter in de pas te laten lopen met de moderne tijd zonder
alles & iedereen nog verder te laten overspoelen met akelige advertenties, banale reklame & agitprop?!

Niet bij 't brood alleen van grijpgrage marktmonopolisten in gespreide bedjes voor hebberige patjepeeers,
maar gelijkberechtiging voor alle mensen, eerlijkheid & openheid zonder de onbeschofte zwel{g}basten ...

Hoe bemachtig je vertelde - dus [nog] niet op schrift gestelde - verhalen? Antropologe Marita de Sterck is
't die daar haar levenswerk van maakte door 25 jaar lang vertellers te benaderen in alle delen van onze wereld. Dat is 'n ruilhandel zegt ze: "Je kunt niet tegen de aboriginals zeggen: 'VERTEL OP'! Zij willen ook iets van jou. Wie ben je, wat voor 'n soort van verteller ben jij, welke verhalen kreeg jij van jouw
voorouders mee?" Zo, zegt De Sterck, riep zij middenin de rode, Australische woestijn de mod-derduivels in het Vlaamse slijk tot leven: "ZO VONDEN WE ELKAAR, AL VERTELLEND!"

'n Boek in 2 edities is onlangs verschenen: "BLOEI" voor volwassenen & "STOUTE MEISJES OVERAL" voor 't
jongere lezerspubliek. Ze hebben dezelfde inhoud: volksverhalen uit de hele wereld! We hunkeren niet al-leen maar naar meer informatie, maar naar [verbindende] verhalen, naar andere stemmen! Die hunker is
het die De Sterck ontwaart ook als jeugdboekenschrijfster die vaak scholen bezoekt, ook bij de internet-generatie. Volgens haar vallen hun monden open als de schrijfster het Indiase verhaal "Hoe vrouw & oli-fant tanden en borsten ruilden" vertelt. Daarin huilt een meisje, omdat niemand met haar wil vrijen: zij is
TE PLAT van boven en heeft ook nog eens tanden in haar vagina. "OM DIE REDEN BEGEERDEN DE MANNEN
HAAR NIET EENS MET HUN BLIK"! Tot de oilifant, die in die dagen prachtige borsten had, 'n genereuze ruil
voorstelt. Hij twee sterke tanden op z'n kop, zij 'n stel mooie borsten & 'n zachte vagina. Vertel ik dit, dan
zie ik heel veel verbazing. Jongeren zeggen: 'ZOIETS HEB IK NOG NOOIT GEHOORD'! Dit verhaal sluit aan bij wensdromen uit 'n heel ander stijlregister dan de gebruikelijke internetsites. Die slaan onderwerpen als
menstruatie, vruchtbaarheid, partnerkeuze & seks plat tot alleen nog praktische of technische problemen.

Aan analyseren doet De Sterck niet: "Deze verhalen hebben 'n eigen slagkracht. Je moet jouw eigen ge-dachten en emoties eromheen laten cirkelen. Ik heb ze niet bedoeld als goedkope, therapeutische mid-deltjes!" Jongeren bepalen nu voortaan zelf hoe ze op de boze stiefmoeders reageren of op de verwende
meisjes die geen man goed genoeg vinden en daarom met een beest in bed belanden. Of op de vaders
& oudere stiefbroers die zich aan hun mooie [pleeg]dochters willen vergrijpen. Ze roepen bij jongeren dan
ook vragen op, zegt De Sterck, en soms ook tv~beelden. Toen zij eens een heftig incestverhaal uit haar boek voorlas, zei 'n toehoorder "Dat lijkt die Fritzl wel!" ~ verwijzend naar de Oostenrijkse vader die zijn eigen dochter jarenlang misbruikte & vele kinderen bij haar verweke door haar op te sluiten in 'n gruwel-kelder. Of griezels als als Dutroux, Stalin, Hitler, Mao, Kim, Jim Jones, David Koresh & Pinksterpriesters ...

'We zijn bange opvoeders geworden. Van de verhalen die meisjes iets kunnen bijbrengen over de
keiharde kanten van het bestaan, slaan we de scherpe randjes af!' Hypocriet vindt De Sterck ...
"DIT BOEK BLOOST VAN OPWINDING" schreef Trouw-recensent Bas Maliepaard over "Kwaad bloed" in
2007. In die historische jeugdroman beschrijft de Vlaamse Marita de Sterck het leven op 'n ijselijk strenge
kostschool! Als de nonnen niet kijken, wordt de hoofdpersoon Emma, door straatwijze leeftijdsgenoten in-gewijd in de geheimen van liefde, lijf & seks. De roman kreeg lovende kritieken, net als "De hondeneters"
uit 2009, De Stercks meest recente roman, die zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog. Voor dat boek
kreeg ze onlangs de Gouden Uil Prijs v/d Jonge Lezer. Tot nog toe schreef De Sterck zo'n 40 jeugdboeken.

Verschillende ervan werden bekroond, ondermeer met 2 Zilveren Zoenen & 'n Gouden Zoen {voor "Wild Vlees"}: groei~ en inwijdingsrituelen vormen 'n rode draad door haar oeuvre. De Sterck [Antwerpen, 1955]
is naast schrijfster ook antropologe & docent aan de bibliotheekschool van Gent & ze verzorgde in Leiden
l.l. de elfde Annie M.G. Schmidtlezing, getiteld Amazing distances, VREEMDGAAN IN DE JEUGDLITERATUUR