kz
Toch, toen hij eenmaal wist dàt 'r 'n buitenwereld was, werd 't kampleven ondraaglijk: 't plan om te ontsnappen kwam op.
De dag dat Shin & z'n maat Park hun kans kregen werd deze laatste geëlektrocuteerd in 't hek rond 't kamp. Shin klom zonder scrupules over diens smeulende lichaam tussen 't prikkeldraad door naar buiten. Daar wachtte hem de grootste schok van z'n leven.
Mensen konden bewegen, zonder dat 'n bewaker hen instructies gaf.
Ze hadden verschillende kleuren kleren aan, niet alleen maar grauwe vodden. Ze ruilden daar briefjes papier voor eten. Voor kam kind Shin was de gevangenis Noord~Korea al ultieme vrijheid.
'n Eerdere Koreaanse autobiografie van Shin deed weinig stof opwaaien in Zuid~Korea. "Helaas", zegt hij.
De desinteresse van z'n nieuwe landgenoten verdriet hem. "Maar", zo vult Harden hoopvol aan, "'t leesgedrag in Zuid~Korea wordt mede bepaald door 't buitenland.
Toen president Bush zei dat hij 'De a-quariums van Pyongyang' (over 'n kind i/d goelag) zo goed vond, werd dat in Seoul alsnog 'n bestseller."
De versie van Harden begint nu goed te lopen i/d USA (bijna 50.000 verkocht) & is in 15 talen vertaald, waaronder ook Russisch, Chinees & Koreaans. "Als gevolg daar-van heeft The New York Times de Verenigde Naties opgeroepen om 'n onderzoek in te stellen."
't Probleem is dat Noord~Korea nog nooit 'n UN~inspectie voor mensenrechten heeft toegestaan. HÓE kan de buitenwereld dan wel 't lot verbeteren v/d naar schatting 150.000 tot 200.000 Noord~Koreanen die in concentratiekampen leven?
Precisiebombardementen op de leger~ & overheidskantoren in Pyongyang?
De leider uitroken, zoals met dictator Kadafi gebeurde? "Nee", zegt Shin stellig. "Ik ben tegen oorlog. Mensen doden is vreselijk, dat heb ik genoeg meegemaakt. Mijn leven was erg zwaar, maar wraak zoek ik niet." Het boek roept om actie, maar wat kunnen lezers doen?
"Mensen die de vrijheid kennen kunnen misschien samen 't antwoord vinden. Ik niet.
Noord~Koreanen hebben niet eens 'n concept van vrijheid. Ik hoop dat regeringen, instanties, individuen meer druk uitoefenen." Shin zal 't later herhalen: hoe 't allemaal moet, hij weet 't niet. Hij is nu 7 jaar vrij, heeft gereisd in de USA & Europa, maar voelt zich eigenlijk 'n kind van 7: "Ik begin pas te leven." Hij worstelt met zaken die voor ons gewoon zijn.
Zoals relaties aanknopen of leren. Shin maakte z'n cursus autoreparatie niet af. Hij werd tweeëneen-halve maand opgenomen in 'n psychiatrische inrichting omdat hij z'n behaaglijke nieuwe leven niet kon verzoenen met Kamp 14.
Hij zakte voor z'n theorie~rijexamen vanwege z'n beperkte woordenschat & toen z'n inburgeringstoelage ophield raakte hij bijna dakloos & deeltijdbaantjes raakte hij snel weer kwijt.
Hij was verschrikkelijk eenzaam & ging 'n tijd naar de kerk, maar kon 't idee van 'n liefhebbende niet begrijpen ...
(Slot volgt: eerst even wat anders nu 't nog droog & licht is!)
De dag dat Shin & z'n maat Park hun kans kregen werd deze laatste geëlektrocuteerd in 't hek rond 't kamp. Shin klom zonder scrupules over diens smeulende lichaam tussen 't prikkeldraad door naar buiten. Daar wachtte hem de grootste schok van z'n leven.
Mensen konden bewegen, zonder dat 'n bewaker hen instructies gaf.
Ze hadden verschillende kleuren kleren aan, niet alleen maar grauwe vodden. Ze ruilden daar briefjes papier voor eten. Voor kam kind Shin was de gevangenis Noord~Korea al ultieme vrijheid.
'n Eerdere Koreaanse autobiografie van Shin deed weinig stof opwaaien in Zuid~Korea. "Helaas", zegt hij.
De desinteresse van z'n nieuwe landgenoten verdriet hem. "Maar", zo vult Harden hoopvol aan, "'t leesgedrag in Zuid~Korea wordt mede bepaald door 't buitenland.
Toen president Bush zei dat hij 'De a-quariums van Pyongyang' (over 'n kind i/d goelag) zo goed vond, werd dat in Seoul alsnog 'n bestseller."
De versie van Harden begint nu goed te lopen i/d USA (bijna 50.000 verkocht) & is in 15 talen vertaald, waaronder ook Russisch, Chinees & Koreaans. "Als gevolg daar-van heeft The New York Times de Verenigde Naties opgeroepen om 'n onderzoek in te stellen."
't Probleem is dat Noord~Korea nog nooit 'n UN~inspectie voor mensenrechten heeft toegestaan. HÓE kan de buitenwereld dan wel 't lot verbeteren v/d naar schatting 150.000 tot 200.000 Noord~Koreanen die in concentratiekampen leven?
Precisiebombardementen op de leger~ & overheidskantoren in Pyongyang?
De leider uitroken, zoals met dictator Kadafi gebeurde? "Nee", zegt Shin stellig. "Ik ben tegen oorlog. Mensen doden is vreselijk, dat heb ik genoeg meegemaakt. Mijn leven was erg zwaar, maar wraak zoek ik niet." Het boek roept om actie, maar wat kunnen lezers doen?
"Mensen die de vrijheid kennen kunnen misschien samen 't antwoord vinden. Ik niet.
Noord~Koreanen hebben niet eens 'n concept van vrijheid. Ik hoop dat regeringen, instanties, individuen meer druk uitoefenen." Shin zal 't later herhalen: hoe 't allemaal moet, hij weet 't niet. Hij is nu 7 jaar vrij, heeft gereisd in de USA & Europa, maar voelt zich eigenlijk 'n kind van 7: "Ik begin pas te leven." Hij worstelt met zaken die voor ons gewoon zijn.
Zoals relaties aanknopen of leren. Shin maakte z'n cursus autoreparatie niet af. Hij werd tweeëneen-halve maand opgenomen in 'n psychiatrische inrichting omdat hij z'n behaaglijke nieuwe leven niet kon verzoenen met Kamp 14.
Hij zakte voor z'n theorie~rijexamen vanwege z'n beperkte woordenschat & toen z'n inburgeringstoelage ophield raakte hij bijna dakloos & deeltijdbaantjes raakte hij snel weer kwijt.
Hij was verschrikkelijk eenzaam & ging 'n tijd naar de kerk, maar kon 't idee van 'n liefhebbende niet begrijpen ...
(Slot volgt: eerst even wat anders nu 't nog droog & licht is!)
29 apr 2012
- meld ongepast verhaal
-
swellink
zondag 29 april 2012 17:03
pffff wat erg dat iemand die eindelijk "vrijheid" heeft,zich nog zo gevangen voelt in zijn doen en laten door alles wat hij/zij heeft meegemaakt.
-
Asih
zondag 29 april 2012 17:23
Bij mij drong 't ook pas goed door na m'n veertigste ofzo: wat 't betekent je te verzetten & te moeten onderduiken, die uniformen, cellen, kampen, straf/marteling, über/unter, die wapens & de mijnenvelden, loopgraven, willekeurige 'precisie'-bombardenmenten. Op 't Moment Dat UT gebeurt moet je 't wel aanvaarden/ondergaan & je verdringt 't vaak jarenlang totdat 't niet meer kan & zo hoe dan ook naar boven & buiten komt? Ik had alleen nog maar de buitenkant & de oppervlakte gezien via ogen, oren, boeken & ervaringen, maar daar GEBOREN WORDEN & daar levenslang onder de knoet zitten met alle gekte vandien ... De noordkoreanen ontvoerden ook Japanners om die te 'gebruiken' & hun ideologie/strategie is nog steeds volkomen krankzinnig net als die van sommige andere atheïstische heidenen, hindoes, boeddhisten, joden, christenen, mos-lims, sekten & gektes in 't groot & klein. Ik draaf weer door & droom er soms van ...
-
swellink
zondag 29 april 2012 20:13
doordraven doe je niet,.ik ben net zo namelijk hahahah
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 03 feb 2026 50463/1 ‘t Jodendom i/h begin van onze jaartelling
- O 03 feb 2026 50462/10 Over ‘t Gehéél genomen beschikken we over
- O 03 feb 2026 50461/9Natuurlijk hebben we allen de bronnen nodig
- O 02 feb 2026 50460 Etienne Trocmé wilde aantonen dat daar geen
- O 02 feb 2026 50459 Nadat zij zó buitengesloten waren, kostte ’t
- O 02 feb 2026 50458/9 Dat ook DÍE scheiding toch plaatsvond komt
- O 02 feb 2026 50457/8 De Joodse oorlog in Palestina van 66-74 de
- O 02 feb 2026 50456/7 Al die christelijke groepen hadden zich in
- O 01 feb 2026 50455 Tegen het jaar 125 AD/‘van onze jaartelling’
- O 01 feb 2026 50454 Wim van Rooy schreef al in z’n in 2008 het
- O 01 feb 2026 50453 Voordat we nu hier zo van her & der nog meer
- O 01 feb 2026 5045217 M. Thatcher en haar minister van Financiën
- O 31 jan 2026 50450157Ikzouzoééntwéédríe niet meer wetenwatnunog
- O 30 jan 2026 50450156 In ‘n latere rabbijnse bron is ‘n legen-
- O 30 jan 2026 5044916 Aftakelingsgevoel was reëel vergeleken met