Kwart Over Twee: wie gaat er mee naar de Bibelebom

QUO VADIS?
~ Or, The Acts of the Tricksters ~

Put bluntly,
the "power" of the martyr was unambiguous:
but the life expectancy of such a wielder of power was, by definition,
severely limited.

In several
previous stories,
I engaged in a reading
of an early rabbinic legend
in which one of the most central
[and at the same time, most marginal] of the Pharisees
was arrested by the Romans on suspicion of Christianity and escaped martyrdom
through a double entendre, at once denying and admitting his attraction to
and perhaps partial complicity with the Nazarenes.
I asked why Rabbi Eli'ezer did not simply deny Christian learnings,
and answered that it was because to do so would have required him to curse Jesus,
an act in which, the story hints on my reading,
he did not want
to engage.

Begin
jaren zestig
v/d vorige eeuw
weigerde ik militaire dienst:
dat kon toen alleen nog maar om religieuze redenen,
politieke motivatie werd niet erkend & zou leiden tot zo'n 24 maanden gevangenisstraf?!
Iets dergelijk vond in januari '67 plaats op het strand van Eilat & amper een half jaar later in Aqaba & Petra: psychedelicatessen waren bij wet streng verboden & in oorlogstijd worden vreemdelingen geinterneerd voor hun eigen bestwil!
Komische voorvallen
achteraf gezien
...

We could ask,
however, also the opposite question.
Let us imagine for the moment that a historical narrative and not a work of virtual fiction is before us:
If Rabbi Eli'ezer were indeed a Christian, would he not have proudly admitted this, as eagerly seeking his
martyrdom as did his contemporary Ignatius, who wrote to the Roman Christians begging them not to do anything that would impede his path toward martyrdom?
Of course, for Ignatius himself, it was the Christian's desire for martyrdom, the Imitation of the Cross,
that distinguished him from the non-Christian Jew. But what if Rabbi Eli'ezer were, in fact, like Ignatius
(or, at any rate, like his Philadelphian correspondents) -
a "Christian?"

Ik wou gewoon
niet leren schieten
in de tijd v/d USA-bombardementen
op Vietnam ten tijde van de Koude Oorlog,
en omdat mijn vader vijf maanden voor mijn geboorte was doodgeschoten door soldaten.
Ik had in '65 ook voor 't eerst kennisgemaakt met psychedelicatessen & voelde me in die eerste week
van Juni '67 helemaal thuis in Petra zonder enige andere touristen & tientallen schitterende ruines rondom
tussen de bloeiende oleanders, wadi's, fris helder stromend water & alleen wat bedouienen, schapen en berggeiten die de rotsen op en afsprongen alsof 't niets was.
Moest ik daar G d bijhalen, de Tien Geboden of de Wet
op de 'mensenrechten'?

Perhaps not.
I would like to suggest that Christians and Rabbis,
similarly and in some sense together, if not equally so,
were engaged in contest and reflection about the new-fangled practice of martyrdom.
In these past five years, I have been trying to start
exploring how comparative study of rabbinic
and patristic literature can yield
surprising insight
into both.

Let wel,
er is niet zo vreselijk veel verschil
tussen gedood worden om wat voor reden dan ook?
Tweeduizend jaar vol met economische godsdienstoorlogen tussen alle heersende religies is geen pretje.
Er zijn nog steeds tientallen landen waar mensen worden vermoord omwille van hun geloof of 'toeval'!
Bepaalde planten, kruiden & natuurlijke preparaten zijn bij wet verboden & zorgen voor volle cellen.
Zodra er spanningen uitbreken tussen bevolkingsgroepen slacht men elkaar af.
Alleen onze kleding, technische mogelijkheden & scholen zijn iets anders.
Maar voor de rest is & blijft 't 'n barbaarse boel met veel meer mensen
van alle leeftijden, rassen, volkeren & groepen
die leven onder afschuwelijk onderdrukking,
wreedheden, aanrandingen,
verkrachtigen &
moord.

More
than fifty years ago,
Danny's teacher wrote:
"There is also a genre of Greek and latin literature
which can be very helpful in clarifying realia, popular concepts and practices
referred to in the Palestinian Talmud and midrashim, namely, lives of saints and acts of martyrs.
Written in vulgar koine and vulgar Latin, this literature employs a wealth of popular terms
and homely expressions which have their counterparts in rabbinic sources.
And the more polished patristic literature proves exceedingly useful
for our purpose when it deals
with realia, popular
concepts and
practices."

Overgebracht
op onze eigen tijd
kom je dus ook dergelijke overeenkomsten
en verschillen tegen in 'het gewone leven van normale mensen',
en de wettelijke bepalingen waarin een en ander met mooie juridische woorden is vastgelegd?
Aan de ene kant de grondwet en het recht op verdediging, 'gij zult niet moorden' & 'misdaad straffen'!
En aan de andere kant de wil van mensen om hun eigen geloof en leven te bepalen in vrijheid:
waar liggen nu precies die grenzen tussen nationale wetgeving & onze 'volksbeleving'?
Wie zegt enerzijds: 'je moet aanvallen want dat is de beste verdediging', en 'de
overheid vaardigt wetten uit tot het algemeen welzijn van alle mensen',
en anderzijds: 'de rijke leeft in overvloed en de arme in ellende'?
Kortom: waar liggen de scheidslijnen tussen onderdrukking en
bevrijding, tussen recht en onrecht, tussen zin & waanzin?
Wie bepaalt nu eigenlijk wie 'n
misdadiger is of
een volks-
'held'?

Sorry
dat ik zo doordraaf,
maar die vragen hebben me
altijd al dwarsgezeten sinds m'n twintigste!
Als kind neem je iets mee van de Nederlandse politionele acties in Indonesia,
de oorlog in Korea, de opstand in Boedapest@Hongarije, de Berlijnse Muur & Vietnamoorlogen.
De Koude Oorlog, 't IJzeren & 't Bamboe Gordijn, Jappenkampen, concentratie- & dodeskampen ...
De drooglegging in de USA van ooit was DE big push voorwaarts voor de onderwereld!
Het verbieden van planten is vandaag de dag HET winstbejag samen met voedsel!
Er worden nieuwe wapens geleverd aan alle landen en groepen, die dagelijks
doorgaan met het uitmoorden van mannen, vrouwen en kinderen.
Al of niet als collateral damage oftewel
'onvermijdelijke bijkomende
schade'.

En
je ziet,
dat dit alles
al van oudsher bestond
en onder de mensen heerste
als de grootste besmettelijke ziekte.
Polpulistische politici spreken mooie woorden,
leggen alles vast via rechters & dwangmiddelen,
maar om nou te zeggen dat er echt ook sprake is
van enige noemenswaardige 'verbetering'?
Meestal is 't 'n zich herhalen van de
'oude liedjes' op iets andere
melodietjes & 'n wat ander
pakkie an &
petje op
...