kut leven

heey,
ik heb echt een heel heel heel erg kut leven!! ik kan het gewoon niet meer. Er zijn een paar jongens uit mijn oude klas die me constant staan op te wachten en dan trappen ze me of schelden me uit. en ik weet niet meer wat ik moet geloven. als die jongens het zeggen zal het wel zo zijn toch? waarom zouden ze het anders zeggen? ze zeggen ook dat ik dik ben. ik eet al heel weinig en mijn vriendinnen begint het ook steeds vaker op te vallen. Het lijkt echt net alsof ik in een donkere gang zit opgesloten. er is geen licht. de uitgang lijkt zo ver weg. hij glijd steeds verder, verder en verder weg. ik weet het gewoon even niet meer. ik probeer alles op te schrijven in verhalen zodat het niet in mijn hoofd zit. hier is zo'n verhaal:
25 februari
ik zweef al heel lang door een donkere koude gang.
eerst zag ik nog een klein streepje licht.
maar helaas is dat nu ook weg.
de uitgang is nog zo ver weg dat ik het lopen/zoeken maar staak.
ik heb het opgegeven.
voor altijd.
de wonden zijn te diep om helemaal te helen.
er zullen altijd nog littekens blijven.
het is nu te laat om dingen over te doen.
ik kan niet meer.
ik kan niet langer naar die ene uitweg zoeken die er toch niet is.
er is er maar één.
en die komt steeds sneller dichterbij.
zal ik het doen?
zullen mensen mij missen?
ik ben het zat om telkens maar te moeten liegen!

sorry voor het zeuren maar ik moest het gewoon even kwijt.