Kunstkritiek zie ik als 'n soort van publiek forum

Waarbij de discussie voorop staat: sociale media dienen als pr v/h individu, 't is bovenal 'n systeem om jezelf te presenteren; 'n belangrijk verschil!

Ook myDi is dus 'n allegaartje van verschillende, meestal jeugdige menschen, die meningen geven over van alles & nog wat .....

Er zijn genoeg boeken geschreven over 't eind v/d kunstcriticus & de opkomst v/d sociale media. 'The Cult of tlhe Amateur' van Andrew Keen of 'The Death of the Critic' van Ronan McDonald staan i/d traditie van conservatieve Amerkaanse cultuurkritiek waarin de ondergang v/d beschaving wordt aangekondigd. Wat mij bereft mag dit alles & nog veel meer stevig door elkaar blijven lopen: chaos heerst voorlopig.

Maarten Doorman is niet zo'n doemdenker, ook omdat hij door z'n onderzoek verschillende tijdperken kan vergelijken. Onze kunstkritiek staat er slechter voor dan i/d jaren zeventig & tachtig, de bloeitijd, maar veel beter dan i/d jaren vijftig & zestig van de vorige eeuw .....

Men zegt zoveel zo nu & dan over wie of wat dan ook om uiteenlopende redenen & met zeer verschillende gevolgen dichterbij & verderaf!

Wel ziet ook MD in dat de kunstkritiek 'n crisis doormaakt & hij somt dan ook meerdere oorzaken op. Het culturele aanbod & consumptie ervan is enorm gegroeid. Dat maakt 't journalisten onmogelijk om 't volledige aanbod te overzien. Commercieel succes geldt steeds vaker als bewijs van artistiek succes, wat 't belang vermindert v/d op kwaliteit gerichte kritiek. Kranten & tijdschriften hebben 't moeilijk & ze denken nu veel commerciieler: ze brengen liever 'n lekker interview dan 'n doorwrochte analyse, volgens MD. Recensies verlezen ruimte aan amusement & entertainment. Typerend zijn de uitspraken van hoofdredacteur Philippe Remarque v/d Volkskrant, over de nieuwe bij-lage V, waarin kunstartikelen worden afgewisseld met stukken over lifestyle, mode, wonen & eten. "Onze kunstjournalistek is heel goed, maar voelt soms aan als huiswerk. We willen 't boeiender gaan brengen", zo zei hij in 't Parool. Meer aankondigingen & minder recensies.

"Zo wordt 't 'n enthousiasmerend katern!" Verder heeft de consument zich geemancipeerd, zegt MD: die maakt zelf wel uit of 'n dicht-bundel beter is dan chicklit. 't Wantrouwen v/d massa tegenover de elite is gegroeid. De amateurrecensent acht z'n mening gelijkwaardig
aan die v/d deskundige & nu heeft hij ook 'n podium. Belangrijk voor 't gezag van kenners is volgens MD dat hij onafhankelijk opereert & dat z'n werk op afstand staat v/d commerciele invloed de uitgevers, impresariaten & allerlei pr~machines v/h kunst erring proberen uit te
oefenen. Door twitter gebeurt 't omgekeerde: de microblogsite brengt recensenten, kunstenaars& pr-medewerkers samen in 'n grote babbelclub & verkleint zo de afstand tussen kunstenaar & criticus. Ik hou me op afstand: kijk wat rond her & der & reageer erop.