kunst?

~*~
Ongeschonden,
rechtschapen &
onomkoopbaar?

~@~

We hoeven
onze integriteit niet te verdienen:
het is een wezenlijk onderdeel
van wie we zijn.

Er bestaat geen mens
die niet over integriteit beschikt,
net zoals er geen mens bestaat
die geen liefde
verdient!

Natuurlijk
zijn er meer dan genoeg mensen
die niet [meer] geloven dat ze integer zijn, en ze hebben de ongelukkige gewoonte
om hun heelheid te willen vinden door tijd, aandacht of bezittingen van anderen op te eisen ...
Die mensen zijn niet slecht, ze zijn alleen maar in de war: ze weten niet dat hun leven een kunstwerk is?
Ze weten niet dat we meesterbeeldhouwers zijn. Ze denken dat ze slecht bedeeld zijn, toevallig
een slechte kaart hebben
gekregen!

Op een dag
komen we erachter
dat we perfecte kaarten hebben.
En pas dan gaan we er bewust en energiek mee aan de slag: maar tot het zover is spelen we
dat we het slachtoffer zijn ~ we spelen dat we gebroken zijn, niet genezen, niet heel ...
Een kleurling of een vreemdeling die aan een rolstoel gebonden is voelt zich wellicht niet helemaal heel?
Maar hij/zij is niet minder integer dan een ander: het is niet zo dat hij inferieure klei gekregen heeft!
In dit leven gebeurt niets per ongeluk:
niemand krijgt de klei
van een ander.

Het is geen
existentieel probleem:
ieder van ons is in principe integer!
Het probleem is dat we denken dat we niet heel zijn:
we geloven dat we verbeterd moeten worden of dat we iemand anders kunnen verbeteren ~
we lopen rond met een onterecht gevoel van verantwoordelijkheid jegens anderen
en nemen niet genoeg verantwoordelijkheid voor onszelf?
We worden gedreven door lust, hebzucht, schuldgevoel en angst ...
We doen een aanval, verdedigen ons en proberen vervolgens de schade te herstellen.
En dat werkt uiteraard niet: iemand die de schade ziet
kan haar niet ook
herstellen!

In werkelijkheid
is er niets kapot en
hoeft er niets gerepareerd of verbeterd te worden.
Als we ons daar voortdurend bewust van konden zijn, dan zouden al onze wonden vanzelf genezen?
Er zouden wonderen gebeurne, omdat het egobouwwerk
dat het wonder in de weg staat
op zou lossen!

Het menselijk drama
heeft ogenschijnlijk met misbruik te maken,
maar in feite gaat het over verantwoordelijkheid leren nemen: elke vorm van lijden is iets tijdelijks
dat in elkaar werd gezet opdat wij er iets van kunnen leren; en alle middelen die we nodig hebben om aan ons leed een einde te maken, hebben we al
in handen gekregen
...

Als we elkaar
geen verwijt maken voor onze problemen,
wijten we ze nogal eens aan de ene of andere "G d"?
We denken dat het "ZIJN" fout is dat wij ongelukkig zijn: als we ongelukkig zijn dan komt dat altijd door 'een ander'; we vinden het niet fijn om op de proef gesteld te worden, dat vond Job ook niet!
Het is helemaal niet leuk als al jouw
'magische overtuigingen'
in duigen vallen?

Maar we moeten
wel allemaal [vroeger of later] beseffen
dat er geen enkele 'toverspreuk' is die de deur van de gevangenis
kan openmaken: zo werkt het niet! De vrijheid is een heel stuk simpeler en ligt immers veel dichterbij?
"Kijk", zeg je [bijvoorbeeld], als ik nu maar een voertuig [helicopter of schip] had of geld, dankwam ik wel uit dit gat weg!" En je beseft vaak niet eens hoe absurd dat klinkt?
Laat die vliegende schotel maar rustig zitten, liefje! Gebruik gewoon de ladder!
"DAT ouwe krakkemikkige geval? DAAR kom ik hier toch nooit mee weg!"
Als het erop aankomt, dan kennen we die dialogen allemaal wel in de EEN of Andere vorm?
Ook DIT gesprek hebben we al eens eerder en vaker gevoerd [ook in myDi!]?
Anderen blijven maar naar de ladder wijzen en wij blijven maar de andere kant uitkijken.
Blijkbaar zijn we nogal gehecht aan onze rol van 'onschuldig slachtoffer'!
Het probleem is dat een onschuldig slachtoffer nooit zal erkennen dat er een ladder [o.i..d.] is?
Hij zal nooit toegeven dat hij beschikt over de middelen die hij nodig heeft om zich aan zijn lijden te onttrekken, want zodra hij dat toegeeft is hij immers geen slachtoffer meer? DAN heeft er niemand meer medelijden met hen: dan kunnen we niet meer spelen dat hij een gehandicapte schepper is ...
Zowel de President van de Verenigde Staten als de Terroristische Taliban en de zielige krankzinnige Cho en zijn 'pesters' zijn 'slachtoffers van hun eigen slachtofferbeelden' [en niet alleen zij!]?
G d houdt vol: "Ik zeg het niet graag, mensen,
maar er bestaan geen gehandicapte
scheppers!


Als we dus
onze integriteit willen ontdekken,
dan moeten we ermee ophouden om net te doen
alsof we niet over de juiste gereedschappen en hulpmiddelen beschikken?
We moeten [zodra we daar maar een beetje toe in staat zijn] de klei pakken en ermee
aan de slag gaan!

Iedereen
die dat doet,
houdt op met klagen en gaat verder met zijn leven ...
Hij leert om voor zichzelf te zorgen EN geeft anderen de ruimte om voor zichzelf te zorgen?
Sterker nog: hij laat elk gevoel van verplichting ten opzichte van anderen los, zodat hij/zij vrij is om gevolg te geven aan wat hoofd en hart
ons ingeven!

Iedereen
die weet dat hem
of haar de heelheid niet onthouden is,
kent geen excuses of smoesjes meer [laat staan dwang, terreur of geweld!]: er wordt niet langer getreuzeld of klakkeloos gebeuzeld ~ er staat immers niets meer tussen hen en hun vreugde in?
Ons leven IS ons kunstwerk en we hebben het er maar druk mee op eigen wijze, zoals een bij het druk heeft met bloemen bestuiven. En als je het woord 'opoffering' tegenover hen in de mond neemt,
dan lachen wij en zeggen: "Werk dat niet van vreugde vervuld is,
kan in de wereld niets van waarde
teweegbrengen!"

En daar
hebben we uiteraard
gelijk in.

@
20 apr 2007 - bewerkt op 17 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende