kuisheidsgordels damescorsetten viagra paracetamol
'bible
"kuisheids
"belt'
bv
~!@!~
HET
Oude
Testament
als EENHEID:
dat klinkt bekend
in de oren?
Maar dan
als een stukje
onverteerbare dogmatiek
van zogenaamde
bijbelgetrouwe christenen,
van top tot teen bewapend & geharnast,
die zich met hand en tand verzetten
tegen het historisch onderzoek
naar de herkomst van de verschillende boeken,
naar de wordingsgeschiedenis
van de tekst,
en van de
canon.
ABC-
'mini'-oorlog:
"atomair/asociaal,
biologisch/banaal &
christelijk/chemisch"?
De eenheid is dan
een kwestie van 'geloof',
berustend op de idee,
dat de bijbel door g d 'zelf'
[via Heilige Geest] is
geinspireerd ...
Maar voor het
vasthouden aan die eenheid
is helemaal geen geloof nodig:
historisch onderzoek laat overduidelijk zien
dat DIE EENHEID juist opzet & bedoeling is,
ze vervult blijkbaar door de eeuwen heen
een veelgezochte duidelijke functie
voor ALLE 'goedgelovigen' &
"rechtzinnigen"?
~!@!~
HET
onderzoek
naar die wordingsgeschiedenis
van die teksten
[over de canon hadden
we het al!?]
waaruit
het Oude Testament
is samengesteld,
is eigenlijk pas
vanaf de 18e eeuw
troef geweest?
Vooral de
zogenaamde
vijf boeken van MOSHE
[in de vaktaal de 'pentateuch' genoemd,
penta Grieks voor vijf],
werden nogal eens door
de mangel
gehaald!
Alleen al
dat MOSHE zijn eigen dood
had beschreven [in DEUT 34],
dat kon toch niet helemaal
kloppen?
Dus niet van Moshe,
was al in de 17e eeuw
de [voorlopige]
conclusie.
Maar
DAAR hield het onderzoek
niet bij op!
Zoals altijd,
eerst het nauwkeurig lezen
brengt de 'problemen'
op tafel?
~!@!~
WAAROM
staan er zoveel herhalingen
in EEN & Hetzelfde Boek,
waarom wisselt de schrijver zo gemakkelijk van
'g dsnaam' &
waarom komen er allerlei
doubletten
in voor?
Avraham
krijgt bonje
met de Egyptische farao,
maar in vrijwel gelijke bewoordingen
overkomt dat ook
Yitschak?!
Dat alles
heeft geresulteerd
- ik vat het voor het gemak maar weer even samen -
in het onderscheiden van diverse verhaalstrengen in de Pentateuch,
VERHAALLAGEN van verschillende ouderdom,
weergegeven met behulp van
letters.
ZO
onderscheiden
geleerden een verteller
die bij voorkeur "ELOHIM" als 'g dsnaam' voert {E genoemd},
daarnaast 'EEN' die de g dsnaam "YHWH" hanteert {J geheten},
een LATERE mydiverteller die "P" wordt genoemd,
omdat hij zich vooral voor diverse 'priesterzaken' [zoals ceremonies &
reinheisdskwesties] interesseerde, en tenslotte
als 'jongste' de zogenaamde
DEUTeronomist,
de schrijver van het boek
Deuteronomium
{D} ...!
~!@!~
WAT
de lieve
[of minder lieve]
lezer aan dit soort exercities
eigenlijk heeft,
dat is niet meteen
helemaal voor iedereen
duidelijk?
Natuurlijk is hij ermee 'gebaat'!
Hij
ziet in,
dat de bijbeltekst {OOK} een gewone 'mydi'tekst is,
gegroeid zoals ALLE verhaalteksten groeien:
stukken worden aan elkaar geregen,
en dan zitten er wel eens naden
en zomen tussen,
{oude en nieuwe wijn in
hun respectieve zakken &
gedragen mantels met herstellappen},
of het scenario [scene & scepsis?]
verandert INEENS,
zonder dat de
mydiverteller
daar blijkbaar last
van heeft?
GEEN
'heilige'
"uit de hemel gevallen"
mydiTEKST dus:
begrijpelijk dat 'de kerken'
eerst van dit soort onderzoek
niets moesten hebben ~
het is nog steeds niet erg populair bij
de behoudende 'zwarte-kousen/lange-jurken/hoofd-doekjes'
'christenen' in al hun sectarische
diversiteit ...
HET
'ontmythologiseert
de teksten,
in de zin dat het ze
'berooft' van hun
"bovennatuurlijke"
oorsprong?
EN
nog
meer:
het leert
menigeen
voor het
eerst
om
ZELF TE LEZEN
WAT ER EIGENLIJK
STAAT,
in plaats van
zomaar
'klakkeloos'
voor lief te nemen
wat men
DACHT
dat
er
stond.
~
~

Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende