Kritische myDiWederkerigheid ...


~*~

Blijft het storen?

Een myDiKunstwerk
ontleent haar duurzame werking
aan het vermogen om te blijven bevreemden,
te confronteren, te irriteren,
kortom te storen.

De instructie
van Exodus is op dit punt verrassend duidelijk.
Ze vraagt van de myDikunstenaar om binnenshuis
vreemde gestalten aan te brengen
aan de wanden en
op het plafond.

Wie binnenkomt
kan de blik niet wenden of keren of er doemen
raadselachtige figuren op in diep blauw,
rode en purperen kleuren,
ondefinieerbaar en onbestemd,
alsof ze voortkomen uit het onderbewuste.
Ze worden 'cheroebiem' genoemd.
ZO werden in de antieke wereld
sfinxachtige afbeeldingen
aangeduid,
dieren of mensen die getransformeerd waren
in gevleugelde wezens.

Deels dus
vertrouwde aardse gestalten
- een leeuw, een rund, een jonge man of vrouw -,
deels wezens van licht en lucht en vuur
en verontrustende
dynamiek.

En dat alles
in een demonische schoonheid gepresenteerd.
In onze tijd is het die vorm van kunst,
die de ons vertrouwde wereld openbreekt en verandert.
Kunst die ons op afstand zet en schokt,
doordat het heenwijst naar een werkelijkheid
die nog vreemd en onbegrijpelijk is,
aantrekkelijk en bedreigend
tegelijkertijd.

Iets vreemds,
dat ons in dit voorwerp rakelings nadert
in het vertrouwde myDibestaan.
Het is de eigentijdse kunst die ons aanstaart
als een sfinx.

Het dwingt ons
om naar het verborgen raadsel te zoeken,
dat blijkbaar voorbij onze normen en waarden ligt
en waarvoor wij alle verbeeldingskracht nodig hebben
om er ten naaste bij
te kunnen
komen.

Exodus
nodigt elke
nieuwe generatie kunstenaars uit
om zich uit te leven in deze myDiverbeelding,
zodat hun tijdgenoten worden geconfronteerd
met een onverwachte transformatie
van hun myDiwerkelijkheid.

Wat is de functie van de 'cheroebiem'?

In de antieke wereld fungeerden zij
als grenswachters tussen hemel en aarde.
Zij verschenen als de zichtbare bewakers
van het onzienlijke,
ze traden op als dragers
van de onvoorspelbare bewegingen
die vanuit de hemel de mensen op aarde stoorden
en ZO dienden zij als tolken
tussen de wereld van de mensen
en de goden.

In onze wereld fungeert
het raadselachtige contemporaine kunstwerk
als een teken in het grensgebied
tussen de mij vertrouwde wereld
en de vreemde ontoegankelijke wereld van
de ander.

Het hangt van de lading
van het kunstwerk af in hoeverre die wereld
van de ander verstaan kan worden als een
andere wereld.

Kunst
gedijt in de tussenwereld
van de communicatie van wezens,
die niets met elkaar gemeen hebben
en elkaar TOCH
zoeken.

Het kunstwerk verraadt hoe oneindig moeilijke
deze myDicommunicatie
IS!

Het spreekt
van toenadering en tederheid
en van afwijzing en
frustratie.

De gestalte van het kunstwerk
draagt de sporen van een voortdurende beeldenstorm
om het naakte gelaat van de ander te kunnen vinden
en het ontkomt niet aan de nieuwe beeldvorming
waardoor het gelaat van de ander
in raadselen wordt
gehuld.

Het roept
een halt toe
aan ieder die de grens van de andere wereld
wil overschrijden
en het lokt tegelijk de verbeelding
onweerstaanbaar
over alle grenzen
heen.

DEZE myDikunstvormen
{die we allen min of meer hanteren}
werken onder ons als wachters en tolken
in het grensgebied
van ons leven.

Het zijn 'dragers' van een wereld
die voor ons alsnog ontoegankelijk is,
maar die ons rakelings
nadert.

Exodus
vraagt ook
de myDigemeenschap van {o.a.}
joden en christenen {& 'andersgelovigen'}
om de kunstenaars voor
te laten gaan.

ZIJ zijn bij machte
om het voorwaardenscheppende werk te verrichten
voor de ontmoeting met de Ander.

ZIJ wekken de sensitiviteit
voor de wereld van
die Ander.

HUN arbeid
schept de ruimte en de sfeer,
waarin iets kan worden vernomen van de stem
van die Ander.

~@~

De Wederkerigheid van de myDiOpdracht

Iemand
die de voorgaande myDiBetogen
had gevolgd
was ontevreden met dit slot.
ZIJ maakte zelf ter plekke het verhaal anders af.
ZIJ stelde zich voor dat de diverse myDikunstenaars
deze aan hen gestelde vragen
op hun beurt weer aan ons,
aan onze hele myDiWereldgemeenschap,
stellen.

De vier vragen worden dan
het criterium waaraan onze myDiArbeid
- arbeid in ALLE betekenissen van het woord -
wordt gemeten.

EN ZIE,
hoe wordt DAN de levensdaad van IEDER mens
en ons eigen arbeidsethos en onze sociale
en economische praktijk in een onthullend helder licht
gesteld!

Biedt datgene wat ik doe
een plaats waar een ander in kan wonen?

Spreekt datgene wat ik doe anderen aan?

Schenkt mijn daad levenskracht en levenslicht?

EN:
blijft datgene wat ik aan de orde stel
een storend element in de
myDiSamenleving?

Wie DEZE
vragen toelaat is er voorlopig
nog niet mee klaar?

Gelukkig maar!

Door deze KRITISCHE
Wederkerigheid blijven de werelden
van myDiArbeid en myDiKunst:
individuele en gezamenlijke kunst en arbeid
op elkaar betrokken in een sfeer van
gezamenlijke verantwoordelijkheid
voor de opbouw
en de vorming van een goede
gemeenschap.

~#~

liefdesverdrietverliefd
engel
27 okt 2004 - bewerkt op 06 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende