Op komst: de novogeront ~ de nieuwe oeroude mens na 1984 in our brave new animal farmworld.
Voor veel mensen is de ouderdom [of wat voor leeftijd dan ook] EEN grote doffe ellende vol ziekte en pijn.
Aan het woord is 'n emeritus hoogleraar sociologie die met z'n eigen kruistocht bezig is op goed geluk ...
Er wordt, zo vindt hij, teveel onzin uitgekraamd over 't ouder worden & jong blijven, ons komen & gaan?!
Ik zal het maar keihard zeggen: er zijn teveel veel te dure commissies & dure hoogleraren die, in hun o zo nijvere adviezen aan de diverse ministeries, maar al te graag over het hoofd zien dat ouder worden nu
ook ziekte, verlies, psychische & fysieke ellende met zich mee kan brengen. Die doffe ellende slaat niet op hemzelf: hij behoort tot de 'gelukkigen' die op hoge leeftijd nog recreeert, wandelt en muziek maakt.
Hij is net weer eens terug van een stevige rugzakwandeling van zo'n twaalf kilometer. Nu werk ik toch nog mee aan 't imago van rimpelloze ouderen die door het groene landschap fietsen en alleen nog maar van het leven kunnen genieten [en van elkaar]!? Dat is 't [ietwat TE] rooskleurige beeld waar beleidsmakers en werkgevers zo dolgraag gebruik van maken om verder te kunnen bezuinigen op de collectieve sociale voorzieningen en het nog meer verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd. Het debat dat onze staats-secretaris Jet Bussemaker de afgelopen week organiseerde jubelde ook al over het "Zwitserlevengevoel" van onverwoestbare ouderen die niets anders aan hun lichaam & hoofd hebben dan permanent genieten.
Onze nijvere ouwe taaie ergert zich zo aan dit soort va beeldvorming, die hij de laatste jaren maar weer aan 't werk is gegaan: hij schrijft artikelen en geeft lezingen in een poging om al die veel te optimistische
beleidsmakers nog enige realiteitszin bij te brengen nu het nog kan. Want statistieken liegen niet: die kun je nu eenmaal niet alles laten verdoezelen afhankelijk van welke politieke winden er nu weer waaien.
Na hun pensionering sterft al een kwart van de mannen binnen tien jaar, bij vrouwen ligt dat percentage iets lager. Tussen de 55 & 65 jaar stijgt het aantal chronisch zieken tot 20% & 20 jaar later ligt dat per-centage al op 33%. De kans is dus groot dat je na je vijftigste al snel een partner of vrienden verliest of dat je voor een naaste gaat zorgen. Het aantal ouderen met psychische stoornissen, zoals depressiviteit
en angstaanvallen stijgt na de 65 jaar tot ruim 10%. Ik zeg dus, blijft alsjeblieft van die ouderen af! Schuif de pensioenleeftijd en de hoogte van het pensioeninkomen niet eindeloos op, maar geef ouderen de ruimte om van het leven te genieten zolang dat nog kan! Hij vindt het onredelijk hoe de overheid deze
problemen voortdurend op het bordje van de ouderen legt: niet alleen maar zaken als het afschaffen van
het prepensioen, snirorendagen, verhogen v/d pensioenleeftijd, maar ook de steeds verdergaande ver-schraling van de zorg treft ouderen. En dat is nu al vele jaren aan de gang! De invoering v/d no-claim en nu ook weer 't eigen risico in de zorgverzekering is vooral nadelig voor ouderen. En de nieuwe Wet Maat-
schappelijk Ondersteuning is natuurlijk bedoeld om verder te bezuinigen op de thuiszorg. De overheid wil
dus blijkbaar dat mensen meer voor elkaar gaan zorgen en minder snel professionele hulp aanvragen ...
Gezonde ouderen zullen gedwongen worden om mantelzorg te gaan geven: nu al zijn veel mantelzorgers
overbelast! Deze krasse emeritus hoogleraar sociologie was niet uitgenodigd op de bijeenkomst van VWS!
Jammer, want hij had ze graag wat statistieken voorgelegd? De vraag van het debat:
"WANNEER ben je eigenlijk oud?" vindt hij onzinnig.
"Want wat moet je met zo'n vraag: de onder-linge verschillen zijn immers veel te groot? Alleen al de lager opgeleiden leven vier jaar korter: dat geeft toch wel te denken! Sommige sterven voor hun zestigste levensjaar en ik ben bijna 100 en nog gezond!
Op wie ga je nu eigenlijk beleid maken?" 