En het hoort dan zwart te worden
als ik mijn ogen nu voorgoed sluit
nu ik langzaam in de duisternis zink
ik word omsloten door deze donkerte
Zwarte nachtegalen zingen mijn lied
over eeuwig zwerven in de leegte
Dat zich lang geleden heeft gevestigd
In datgene wat men mijn hart noemt
Ik wil niets liever dan hier voor altijd
te zijn en te blijven en niet te zijn
Niet te zijn in het zogenaamde leven
en dan dans ik alsof ik ben bevrijd
Van jou en jullie en bovenal van mij
want ik sta hier maar te staan - stil
Zonder geluid en zonder beweging
maar wel met heel veel waardeloosheid
Want ik heb niet meer het recht
om nog rond te dwalen in dit leven
waar de mensen mensen kunnen zijn
maar ik niet meer mens ben
Want ik ben niet meer een mens
Ik ben ongevoelig en leeg
Ben duister van binnen
Hol van gedachten
koud gehuil
dodelijk