Het grootste kwaad
Ik leefde in het licht, in een eeuwige euforie, ik overwon alles wat op me pad kwam, ik was meer dan superman, ik was het allemaal. Ik was verlieft. En ja, misschien nog steeds wel.
Maar wat is 'verliefd zijn' waard als het allemaal niet kan? Zijn het dan niet verspilde gevoelens, overbodige emoties? Ik leerde te laat dat liefde, onvoorwaardelijk geven inhoud. Ik leerde weer zoveel, in mijn diepste val ooit.
Het is typisch. Liefde zit zo dicht bij de waanzin. Beweeg het een beetje en het kaartenhuis stort in, er is bar weinig voor nodig om liefde desastreus te maken. De liefde is een geweldig zelfmoord-trigger. Het lijkt wel of 1% liefde meer dan de hemel is, meer dan volmaakt geluk en dat 99% van liefde een pure hel is, een pijniging waar de hel zelfs jaloers op zou zijn.
Het geeft verdriet, pijn, leegte, lusteloosheid, krachteloosheid, het geeft zoveel meer dan de dood. De dood is er een leuk dagtochtje bij vergeleken.
De minne is weergaloos prachtig beest dat gracieus rond wandelt, haar mooiste kanten laat zien, om je vervolgens uit één te rijten, je doen lijden onder het zuur dat uit zijn slagtanden spuit, je halfdood te kouwen zodat je in eeuwige misère zal voort leven. Het is heerlijk onmenselijk wreed.
Zo paradoxaal perfect met elkaar gecombineerd.
Het grootste kwaad is de liefde zelf.
Esteban, man, 19 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende