kort kanaanitisch: sjimsjon, de filistijnen over u


Ik kan me bij dat woordje "god"
moeilijk iets anders voorstellen dan wat men er gewoonlijk 'blijkbaar' niet mee associeert.

NIET
dus een man met of zonder baard en snor op een wolkje in de hemel die alles ziet en hoort,
doet en laat, schept & vernietigd, al of niet op een troon omringd door engelen en heer van het heelal
& de eeuwigheid.

WEL
een aanwezige, komende
'geest' in mensen van alle leeftijden
& afkomsten!

Die eerste
afgodische god
was er een voor erg simpele zielen
met 'n gebrek aan voorstellings-
vermogen?

Die tweede
EEN
die eigenlijk bedoeld wordt achter 't geheim van ons bestaan:
aandachtig, liefdevol, rechtvaardig, zowel mannelijk & vrouwelijk als kinderlijk en ook 'aanwezig'
in 'heelal & eeuwigheid', leven op de aarde [en elders?!] in alle planten, dieren en mensen,
maar wel altijd een nogal 'symbolische' weergave van ons gevoel,
denken, doen & laten, geweten, nieuwsgierigheid, echtheid,
mededogen, barmhartigheid
& liefde.

De ouderwetse
[verouderde?] joodse,
christelijke & islamitische
"GOD"
leek meer op die 'primitieve' eerste
voorstelling, en die tweede 'moderne'
ietwat meer op de 'wetenschappelijk' verantwoorde[lijke]
vermoedeilijke/waarschijnlijke?!!

'n Paar miljoen jaar 'menselijke{r}' ontwikkeling
vormt dus onze evolutie als 'aapachtig' wezen met onze
typische mimiek, gebaren- & woordentaal, 'uit de boom gevallen' savannenveroveraar &
nijvere migrant naar alle verre horizonten en onbekende einders tot buiten 'onze' dampkring
op weg naar 'elders'.

Die 'eerste'
primitieve{r} 'god'
is er een voor "kleine" kinderen,
net zoals je sprookjes en verhaaltjes vertelt voor het slapen gaan aan het
kamp- of haardvuur: dat praat makkelijker, eenvoudiger,
fantasierijker, gedetailleerder,
humoristischer?

De tweede
'volwassen' 'g d'
is 'iemand' [of 'iets']
met een veel groter woorden- & verbeeldingsschat: niet
meer benauwd te lokaliseren, koddig te domesticeren, te [blijven] verafgoden,
angstvallig vrezen, truttig ophemelen, tuttig loven & preuts prijzen 'als vanouds',
maar veel meer 'de geest die groeit' binnenin ons & die we daarom
eigenlijk [veel beter] kunnen {h}erkennen in al wat groeit,
bloeit en leeft rondom en
'in' ons!

Mat Gargon
heeft het 'dus' [meestal]
over die 'tweede', maar nog in de taal van die allereerste:
vandaar ook dat hij de bijbel letterlijk neemt als 'woord gods' op de traditionele wijze,
terwijl hij eigenlijk {op de grenzen van 'de Verlichting'} misschien wel graag zou willen/kunnen spreken van de in-houd inplaats van alsmaar weer
over 'de verpakking'?

Ieder
mag 't
zien zoals men
wil: als er maar geen onderdrukkende dwang,
herhaaldelijk geweld, nieuwe boek- & ketterverbrandingen meer aan te pas komen
met genocide & total
destruction
...

Het
blijft 'dus'
nog steeds een
ietwat 'tere' zaak al
dat 'geloven' & 'niet geloven'?
't Is zo vreselijk vluchtig & belangrijk, o zo
tender & gevoelig, 'alomvattend' & soms ook totaal
nietszeggende luchtfietserij
& bullshit!

Maar
de kern
is wel degelijk
van belang: wat mij betreft
gaat het er vooral om hoe je dat onder woorden kunt brengen
[of juist niet]! Hoofdzaak blijft voorlopig:
niet meer geloven in die verpakkingen,
maar meer in de 'inhoud', & vandaar
ook 'g d', inplaats van god ~ die
'g' & die 'd' 'geloof ik wel [niet
dus], maar dat midden
moeten & kunnen we
zelf 'op- & aanvullen'
met handen en
voeten, ogen
en oren,
gevoel,
verstand &
leervermogen
...
engel
08 mei 2009 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende