Kong Foe? (ka)!

Kunnen we 'n 21ste-eeuws equivalent voor die LI bedenken dat íeder familielid 't gevoel kan geven bijzonder gewaardeerd te worden? Hoe kun je van jouw 'gezin' 'n leerschool voor compassie maken, waar kinderen leren hoeveel waarde 't heeft om anderen met respect te behandelen? En hoe zou 't leven eruitzien als alle familieleden serieus proberen om elkaar 'altijd & overal' te behandelen zoals ze zelf behandeld willen worden? In welk opzicht zou ons leven beter worden als iedereen bijvoorbeeld consequent z'n best zou doen om geen ondoordachte dingen te zeggen ...

We weten onderhand (maar al te goed) dat mensen die in 'n verstoorde gezinssituatie zijn opgegroeid, in hun later leven grote moeite hebben om goede relaties te blijven onderhouden: ze kunnen psychologische problemen krijgen die er de oorzaak van zijn dat ze het leed i/d wereld eerder vermeerderen (dan verminderen). 't Creëren van 'n warm gezin waarin men met elkaar meeleeft is één v/d manieren waarop we allemaal 'n con-structieve(r) bijdrage kunnen leveren aan 'n meer empathische samenleving. Vervolgens kijken we naar de werksituatie: hoe kan 'n advocaat, za-kenman/vrouw, bouwvakker, arts, leraar, geestelijke, hondenuitlater, politieagent, parkeercontroleur, verpleegkundige, winkelbediende, thuisver-zorger, bibliothecaris, kok, taxichauffeur, receptionist, schrijver, secretaris, schoonmaker of bankier (ook) tijdens zijn of haar werk nu die gulden regel inachtnemen? Wat zijn de realistische criteria voor 'n onderneming waarin plaats is voor compassie?

Als de leden van jouw beroepsgroep echt 'n serieuze poging deden om zich ietwat meelevender op te stellen? En welke invloed zou dat alles dan hebben op onze nabije omgeving & op de gemeenschap als geheel? Aan wie van jouw collega's zou jij 'n guldenregelprijs geven? In onze moderne maatschappij gaan we meestal zeer doelgericht te werk & zijn we vaak veel meer gericht op efficiëntie (& concurrentie) dan compassie!

Behandelen we collega's & andere werknemers (& gevers) als radertjes in 'n (zielloze) machine door ook hen te dwingen om maximaal te presteren ten koste van hun lichamelijke, gees-telijke & spirituele gezondheid? Houdt die behoefte om 'concurrerend te werken' een goedkeuring en versterking in van die 'ik eerst'-impuls die je op andere gebieden in 't leven harteloos doet optreden? De hebzuchtige drang van 't oerhoerend reptielenbrein (in ons allen) ontwikkelde zich vanwege de schaarste, niet om overvloed te creëren. Kost het ons moeite om te zeggen dat we eigenlijk 'genoeg' hebben? En hoe staat het met die 'eigen volk eerst'-ideologie van populistische brulapen, mannetjesmakers, vrouwtjesjagers, muchomachomaniakken & 'vrouwelijke tegenhangers' in deze chaotische tijden en plaatsen vol permanente revoluties & constante (onverwachte) veranderingen met 'verzekeringsmaatschappijclausules' & 'kleine lettertjes' ...?!?