Kokos

In dagboeken bijhouden ben ik nooit goed geweest. Ik wist het dan een week lang vol te houden elke dag te schrijven, vervolgens vergat ik het één dag en schreef ik daarna niet meer... Om maanden later m'n dagboek weer eens in te kijken en weer te besluiten een dagboek bij te houden...
Misschien dat het niet lukt omdat schrijven te langzaam gaat voor mijn gedachten, daarom ga ik het maar typen. Ook wil ik al mijn verhalen en belevenissen opschrijven voor dat ik ze vergeet en dat zou zonde zijn voor later!

Maar helaas is er een nickname nodig voor deze site... Ik ben echt verschrikkelijk in nicknames verzinnen (zie mijn nickname). Nadat ik in ieder geval mijn echte naam van het lijstje had geschrapt, stonden er nog een paar namen onder die echt te dom zijn om te benoemen. Ik heb een aantal minuten zitten peinzen...
Uiteindelijk moest ik aan een van onze konijntjes denken, Kokos. Kokos, is een lief klein schattig wit konijntje van 2 maanden oud.

Dit is zijn verhaal:
Lang voordat Kokos geboren werd, kregen de konijnen van onze buren een nestje. 8 schattig rondhuppelende konijntjes waren moeilijk te weerstaan voor mijn moeder en aangezien ze toch bijna jarig was leek het haar een leuk cadeautje voor zichzelf (en natuurlijk voor mij en mijn zusjes) om er nog een konijntje bij te nemen. We hadden namelijk al een grote vlaamse reus. Zo gezegd zo gedaan, we gaven Mama een hok voor haar verjaardag, gingen op visite bij de buren en kozen een schattig klein zwart konijntje uit.
Er gingen een paar weken voorbij en mama begon zich opeens af te vragen of Stoetel, zo hadden we het konijntje genoemd(naar die ene schattige dwerg van de zeven dwergen), niet een beetje eenzaam was. Hij zat alleen in een hok, hij kon niet samen met de Vlaamse reus in een hok want dan zou hij, als dwergkonijn, geplet worden. Dus we gingen weer naar de buren om nog een konijntje te halen, ze moesten ze toch ergens kwijt... We kozen een wit konijn met grijze strepen en vlekjes in zijn vacht, Dommel(ook naar één van de zeven dwergen). De buurman garandeerde ons dat beide konijntjes vrouwen waren. En dat geloofden we.
Tot het moment dat Dommel opeens een nestje begon te maken. We gingen naar de buurman, maar die zei dat Dommel waarschijnlijk schijnzwanger was. Dat gebeurde wel vaker bij konijnen. Toch haalden we voor Stoetel meteen een eigen hok, want de vader kan de baby's aanvallen. En inderdaad, de buurman had het fout, twee weken daarna had Dommel opeens bloed op haar neusje. Mijn vader keek in het slaaphok en het nestje bewoog. Er lagen twee kleine naakte babykonijntjes tussen alle wol en stro. Superschattig! Maaaar geen van de twee konijntjes was Kokos.
De twee konijntjes groeiden op, een witte en een zwarte. We hadden geluk, het waren er maar twee. Een nest kan soms wel uit 8 of meer bestaan. We vonden mensen die wel een konijntje wilden overnemen en tegen de tijd dat het kon, gingen de twee konijntjes naar hun nieuwe verzorgers.
Dat was zo'n twee jaar geleden...
Twee jaar lang zaten Dommel en Stoetel apart én een paar maanden geleden overleed de Vlaamse reus. Nu hadden we nog maar twee konijnen.
Op een dag waren héél toevallig, beide konijnen ontsnapt. Ik snap nog steeds niet hoe het heeft kunnen gebeuren, ik bedoel: twee konijnen die op precies hetzelfde moment ontsnappen is wel erg verdacht, toch?
Hoe dan ook, blijkbaar hadden Dommel en Stoetel elkaar érg gemist en moesten ze dat zeg maar meteen goed maken met je weet wel.......
Mama betrapte ze en wist meteen hoe laat het was. En jawel, Dommel begon een nestje te maken en een aantal weken later lagen er 7 naakte kleine babykonijntjes verstopt onder een dikke laag vacht. Maar helaas, meteen zagen we dat één van de kleintjes wel erg klein en mager bleef in vergelijking tot de anderen, het kleintje overleed niet lang na de geboorte. Naarmate de weken voorbij gleden begonnen de konijntjes te groeien en begonnen ze een vachtje te krijgen. We hadden twee witte, een witte met grijze strepen en vlekken, een grijs/bruine, en twee zwarte konijntjes. Na twee weken begonnen ze hun oogjes te openen en rond te lopen in het hok. Een zwarte was een echte avonturier, en op de een of andere manier was hij op een dag buiten het hok terecht gekomen, terwijl de andere konijntjes nog gewoon in het slaaphok(het nestje) lagen. We onderzochten het hele hok maar konden geen ontsnappingsmogelijkheid voor hem vinden en begrepen niet hoe hij het voor elkaar had gekregen. We zetten hem weer veilig boven in het slaaphok, maar die avond zag ik hem weer naast het hok zitten, hij kon daar amper op zijn eigen houtje zijn gekomen want hij had daar nog helemaal de kracht niet voor... Ik besloot om alle konijnen zolang maar even boven in het hok op te sluiten zodat de kleine geen kans had om te ontsnappen en we de volgende dag met goed licht konden kijken hoe dit toch telkens kon gebeuren. Ik was alleen thuis en vond het een best wel geniale oplossing van mezelf.
Mijn moeder dacht daar anders over, ze vond het zielig voor DOmmel(de moeder dus) die had zo amper bewegingsruimte. Ik vond dat ze dat vast wel 1 nachtje vol kon houden, ik had haar drinkfles al boven in het hok vast gemaakt zodat ze niet zou uitdrogen of iets dergelijks. Toch was mijn moeder eigenwijs en haalde ze de trap weer naar beneden.
De volgende dag toen we bij de kleintjes gingen kijken was de zwarte avonturier WEG. Mama's schuld.
We zochten overal, in het hok, rondom het hok, in de heg, onder de picknick bank. We doorzochten de héle tuin maar hij was nergens. Toen gingen we in de steeg kijken, maar daar was hij ook niet. Op een gegeven moment gaf mijn zusje een gil. Hij lag als een zielig hoopje in de tuin van de buren. Vraag me niet hoe hij daar in vredesnaam is gekomen, ik heb werkelijk geen flauw idee. Misschien was het een kat of een vogel of een mens (als ik de buurvrouw moet geloven). Het was in ieder geval raar.
De kleine was erg verzwakt van zijn avontuur, en was meer dood dan levend. We durfden hem niet meer in het hok terug te zetten dus hielden we hem binnen in een doos gevuld met wol en stro, we gaven hem zelf melk met een spuitje. Maar het mocht niet baten, hij overleed.
Toen had Kokos nog maar 4 broertjes over. Inderdaad, het waren allemaal jongens. We vertrouwden onze buurman niet meer en zijn maar naar een echte arts gegaan om hun geslacht te bepalen. Ook mochten we ze oppakken en aaien. Ze waren zo schattig! We gaven ze ook namen: Kokos, Vlekje, Mattie, Cappuccino en Latte. We mochten allemaal een naam bedenken, ik had Cappuccino bedacht voor het grijs/bruine konijntje(mijn favoriet). Inmiddels zijn Cappuccino en Mattie al bij nieuwe verzorgers, we denken erover om de drie witte konijntjes te houden. Kokos zal dus waarschijnlijk een mooie toekomst bij ons hebben.

Dat was zijn verhaal...
Ik had gewoon zin om het te vertellen

En omdat ik Kokos een leukere naam vindt dan Vlekje of Latte voor een dagboek, heb ik maar voor Kokos gekozen!
Én kokosnoot is echt ontzettend lekker!!!!

xx